Dayanamadım
Boşanmak istiyorum, dedim hiç heyecanlanmadan, kocama çayı uzatırken. Daha doğrusu, zaten başvurdum.
Bunu söylerken sanki gündelik, basit bir şey konuşuyormuşum gibi hissettim. Sanki bu akşam yemek tavuklu pilav olacak diyormuşum gibi.
Bir şey sorabilir miyim, nereden çıktı bu Gerçi, çocukların yanında tartışmayalım, dedi Arda, oğullarımızın heyecanlı bakışlarını görünce sesini alçaltıp daha sakin konuşmaya çalışarak. Sana yetemedim mi? Ayrıca, çocukların bir babaya ihtiyacı var.
Ne var yani, sence başka birini bulamam mı? Gözlerimi devirdim, alaycı bir tebessümle. Neyim eksik? Her şeyimle sana yetemedim Arda! Seninle hayatımın huzur dolu, sakin bir göl gibi olacağını sanmıştım, meğer coşkun bir nehir gibiymiş
Çocuklar yemeğini bitirdi mi? Arda çocukların yanında devam etmek istemedi, bunu anlamıştım. Hadi bakalım, oyun oynayın. Sakın bizi dinlemeyin! diye arkamızdan seslendi, oğullarının yaramazlıklarını iyi biliyor tabii. Şimdi konuşmaya devam edebiliriz.
Dudaklarımı büzdüm, sinirle. Her şeye karışmadan duramıyor! Kendini yılın babası sanıyor
Bıktım artık böyle yaşamaktan. Her gün işte sekiz saat geçiriyorum, mesai arkadaşlarımın suratına gülüp, müşteriyle uğraşıyorum Artık sabahları öğlene kadar uyumak, lüks mağazalarda alışveriş yapmak, güzellik salonlarında vakit geçirmek istiyorum. Ama sen bunu sağlayamıyorsun bana. Artık yeter! Hayatımın en güzel on yılını sana verdim!
Bu kadar abartmadan konuşamaz mısın? dedi Arda, hiç sıcak olmayan bir ses tonuyla. Hani şu on yıl önce beni evlenmeye ikna etmek için çaba sarf etmemiş miydin? Ben pek hevesli değildim evlenmeye.
Olur öyle hatalar. Kime olmuyor ki.
Boşanma hızlı ve sessiz geçti. Oğulları Arda, el mahkum, annelerinde bırakmaya karar verdi, ama her hafta sonu ve tüm tatillerde kendisinde olmaları şartıyla. Yasemin de kolayca kabul etti.
Altı ay sonra Arda çocuklarıyla yeni eşini tanıştırdı. Güler yüzlü ve enerjik Lale hemen oğullarının kalbini kazandı, haftasonları iple çeker oldular, bu Yasemin’i deli ediyordu.
Daha da delirttiği ise Arda’nın, uzaktaki bir akrabasından yüklü bir miras alıp büyükçe bir sayfiye evi almış olmasıydı. Hiç de kötü bir hayatı yoktu. Yine de işini bırakmamıştı, nafaka da az bir miktar ödüyor, oğullarının tüm ihtiyaçlarını kendi karşılıyor, onları baştan aşağı giydiriyor, türlü türlü oyuncak ve teknolojik alet alıyordu. Ayrıca her kuruşun hesabını da soruyor!
Keşke biraz daha dayansaydım, diye içleniyorum bazen. Sadece altı ay daha Bilseydim işler böyle olacak, şimdi hayatım bambaşka olurdu!
Ama belki de hala her şey bitmiş değildir?
*****
Bir çay içsek mi, eski günler anısına? dedim, uzun saçımı parmağımla oynayarak gülümsedim. Kısa elbisem güzelliklerimi ortaya çıkarıyor, makyajım sayesinde birkaç yaş gençleşmiş gibiyim Çok uğraştım, harika görünüyorum!
Vaktim yok, dedi Arda, bana boş bir bakışla. Çocuklar hazır mı?
Biraz oyalanacaklar, bir şeyleri bulamıyorlar. Biliyorum onları, en az on dakikaları var, dedim umutla, ama pes etmeyerek. Beraber yeni yılı kutlasak? Kaan ile Bora saatlerce ağacı süslediler.
Mahkemede anlaştık, tatiller bende. Yılbaşını da karlar içinde, kayak yapılabilen, harika bir köyde kutlayacağız. Her şeyi Lale ayarladı.
Ama bu ailece kutlanır
Evet, işte ailemle kutlayacağız. Bir laf edersen, çocukları senden alırım.
Arda, mutlu çocuklarıyla kapıyı kapatıp gider gitmez, düğün hediyesi olan o pahalı kahve takımını sinirle parçaladım. Lale Yine Lale! Ne işi var hep bizimle? Hep çocukları görünce mutluymuş gibi yapıyor, eminim içinden bir an önce gitmelerini istiyordur. Çocuklarım gibi hareketli ve yaramaz birilerini ancak ben bilirim!
Aslında iyi bir fikir geldi aklıma Henüz her şey bitmiş değil. Çok yakında Ardanın tüm parası sadece benim olacak
*****
Bu ne şimdi? diye sordu Arda, kapının dibindeki valizlere bakarak.
Ne olacak, Kaan ile Boranın eşyaları, dedim valizlerden birini hafifçe iterek. Madem sen düzenini bu kadar iyi kurdun, ben de artık hayatıma bakacağım. Ama biliyorsun, her erkek başkasının çocuklarını büyütmeye razı olmuyor. O yüzden oğlanlar artık sende yaşayacak. Sosyal hizmetlere de gittim, bilgi verdim, resmiyete dökmene kaldı. Geriye sadece senin avukatınla halletmen kaldı, ben tatile çıkıyorum, üstelik çok umut vadeden biriyle
Şok içindeki Ardayı orada bırakıp, ağır adımlarla beni bekleyen arabaya yürüdüm. Bakalım o mükemmel Laleye sabır mı kalacak? Bir hafta? İki mi desek? Muhtemelen iki. Arda da ya çocukları ya eşini seçecek ve elbette çocuklarını seçecek. Sonra bana döner. Parasıyla birlikte
Bir hafta geçti. Bir ay. İki ay. Ama ne arayıp ne de çocukları geri istemedi. Çocuklardan duyduğuma göre, Lale onlara tek kez bile sesini yükseltmemiş! Olacak şey mi bu? Benim iki küçük şeytanım melek oluverdi bir anda? İnanmıyorum!
Çocuklar nasıl? Daha yorulmadınız mı onlardan? Dayanamadım ve Ardayı aradım.
Onlar şahane, hiç yaramazlık yapmıyorlar, dinliyorlar, yardımcı da oluyorlar, dedi Arda, çocuklardan söz açılınca sesi yumuşadı. Altın gibi çocuklar!
Gerçekten mi? dedim şaşkınlıkla. Bende hep yaramazlık yaparlardı ya
Çünkü çocuklarla ilgilenmek gerek, küçümseyerek gülümsedi Arda. Sen hep telefondaydın. Ayrıca, şunu da belirteyim; taşınıyoruz. Canın isterse tatilde çocukları getiririm.
Ama Onlar benim de çocuklarım!
Haklarını bana devrettin, diye güldü Arda. Anne dediğin böyle olmaz.
Bana sadece dizimi dövmek kaldı. Ne eski kocamı, ne de parasını geri alabildim, üstelik yeni sevgilim de hemen bitti, çocuklarım da artık uzağımda olacak. Ama itiraf etmeliyim, kendi başıma kalıp kendimi şımartmak hoşuma gitti.
Böyle mi olacaktı? On yıl katlan, sadece yarım yıl sabredemeyip rahat bir hayattan vazgeç
Kader mi, adalet mi, hangisi bilmiyorum Dayanamadım işte.
