Artık sırtımda taşıyamam! Bir kuruş bile kalmadıkendi kendinize yiyin! dedi Zeynep, kartları engelleyerek bağırdı.
Zeynep dairenin kapısını iterek açtı ve mutfaktan gelen sesleri duydu. Kocası Kemal, annesi Fatma Hanım ile sohbet ediyordu. Kadın sabah erken gelmiş, mutfağa yerleşmişti, her zamanki gibi.
Televizyon ne durumda? diye sordu Kemal.
Çok eski, diye şikayet etti kayınvalidesi. Resim bulanık, ses bir gelip gidiyor. Uzun zaman önce yenilenmesi gerekirdi.
Zeynep çarçabuk ayakkabılarını çıkarttı ve mutfağa girdi. Fatma Hanım bir fincan çayla masada oturmuş, Kemal ise telefonuyla uğraşıyordu.
Ah, Zeynep geldi, dedi kocası sevinçle. Tam da annemin televizyonunu konuşuyorduk.
Ne sorunu var? diye sordu Zeynep yorgunlukla.
Tamamen bozulmuş. Yeni bir tane lazım, dedi Fatma Hanım.
Kemal telefonu bir kenara bıraktı ve karısına baktı.
Bu tür harcamaları sen hep yaparsın. Annenin televizyonunu al. Biz kendi paramızı harcamak istemiyoruz.
Zeynep ceketi çıkarırken bir an donar gibi kaldı. Sanki ekmek alıp markete gitmek gibi söylenmişti bu.
Ben de istemiyorum. Sen de mi? diye sordu Zeynep.
İyi bir işin var, güzel bir maaş alıyorsun, diye açıkladı Kemal. Benim maaşım ise ufak.
Zeynep kaşlarını çattı, kocasının ciddiyetine bakarak sanki bir rüyanın içinde olup olmadığını test etti. Kemalin yüzü, sözlerinin doğruluğuna dair tam bir güvenle ışıldıyordu.
Kemal, ben bir banka değilim, dedi yavaşça.
Haydi ama, diye dalga geçercesine el salladı. Sadece bir televizyon.
Zeynep masaya oturdu ve geçen ayları düşündü. Dairsi kim ödedi? Zeynep. Market alışverişi kim yaptı? Zeynep. Faturalar kim ödedi? Yine Zeynep. Fatma Hanımın yüksek tansiyon ve eklem ağrısı için ilaçlar kim temin etti? Zeynep. Kayınvalidenin tadilat kredisi üç ay içinde kesildi, gerisini de Zeynep üstlendi.
Bir şey hatırlıyor musun? diye sordu Kemal.
Ailemizin son iki yılda kim nasıl ödeme yaptı, aklımda, diye cevapladı Zeynep.
Fatma Hanım konuşmaya dahil oldu:
Zeynep, evin kadını sensin; sorumluluk sana ait. Annenin televizyonunu alıp aileye bir lütuf yapmaz mısın?
Aile mi? diye tekrar etti Zeynep. Para harcanınca aile nerede kalıyor?
Biz bir şey yapmıyoruz demeyiz, diye itiraz etti Kemal. Ben çalışıyorum, annem de ev işleriyle uğraşıyor.
Eve yardım mı? diye şaşırdı Zeynep. Fatma Hanım çay içer, hastalıklarından şikayet eder.
Kayınvalidenin yüzü kıpkırmızı oldu.
Sadece konuşmak mı diyorsun? Sana bir aileyi nasıl yöneteceğinle ilgili tavsiye veriyorum.
Benim herkesi desteklememi mi bekliyorsun?
Başka kim yapar? diye gerçek bir şaşkınlıkla sordu Kemal. İyi bir işin, düzenli maaşın var.
Zeynep kocasına yakından baktı. O, eşinin finansal yükünü normal karşılayan bir adamdı sanki.
Paranı ne yapıyorsun? diye sordu.
Biriktiriyorum, dedi Kemal. Her ihtimale karşı.
Hangi ihtimal?
Bilmiyorum; bir kriz, işten çıkarılma bir yastık gibi birikim gerekir.
Peki ya benim yastığım?
İyi bir işin var, işten çıkarılmazsın.
Zeynep sakin bir sesle, Belki sen ve annen kendi alacaklarınızı kendiniz kararlaştırırsınız, dedi.
Kemal alaycı bir gülümseme takındı. Neden böyle konuşuyorsun? Parayı iyi yönetiyorsun. Biz de sana ek masraf yüklememeye çalışıyoruz.
Ek masraf mı? Gerçekten, Zeynep, bir televizyon alman ne kadar zor?
Ne kadar gereken bir şey? diye sordu Fatma Hanım. İnterneti anlıyorum, ama gerçek bir televizyon istiyorum.
Zeynep fark etti ki döngü içinde takılmışlar. Fatma Hanım ve Kemal, Zeynepin aileye her şeyi karşılamak zorunda olduğunu düşünürken, kendi ceplerinden bir kuruş bile düşürmüyorlardı.
Tamam, dedi Zeynep. İstediğiniz televizyon kaç lira?
İyice bir tane bulabilirsin, kırk bin lira, diye sevinçle yanıtladı Kemal. Büyük, internete bağlanabilen.
Kırk bin lira, diye tekrarladı Zeynep.
Evet, çok da fazla değil, ekledi.
Kemal, aileye ne kadar harcıyorsun, biliyor musun?
Şey çok, tahminen, dedi.
Aylık yetmiş bin lira! Daire, market, faturalar, annemin ilaçları, kredisi
Kemal omuz silkti. Aile demek bu, normal.
Peki ya sen? dedi Zeynep. Ayda en çok beş bin lira harcarsın, belki süt, ekmek bile değil.
Gelecek gün için birikiyorum.
Hangi yağmur günü? Senin mi?
Bizim, tabii ki.
Neden para kendi hesabında, ortakta değil?
Kemal sustu. Fatma Hanım da suskunlaştı.
Zeynep, ben doğruyu söylüyorum, diye savundu kayınvalidesi. Erkek aileyi geçindirir.
Ne ile? diye sordu Zeynep hayretle. En son markete giden sen miydin? Altı ay önceydi, ben hastaydım ve ona söylemiştim.
Ama çalışıyor! dedi Fatma Hanım.
Ben de çalışıyorum. Maaşım herkesin payına gidiyor, seninkisi ise sadece sana kalıyor.
Bu nasıl olur? diye sordu Zeynep. Birinin tasarrufu, birinin harcaması
Kadın ev işlerini yönetir, dedi Kemal tereddütle.
Ev işi taşımak demek, sırf sırtında taşımak demek değil, karşı çıktı Zeynep.
Ne önerirsin? diye sordu Fatma Hanım.
Herkes kendi payını versin, dedi Zeynep.
Bu nasıl işleyecek? diye bağırdı kayınvalidesi. Aile ne demek?
Aile, herkes eşit katkı sağlar, tek bir kişi bütün ağırlığı taşımaz, diye açıkladı Zeynep.
Kemal şaşkınlıkla karısına baktı. Bu çok tuhaf bir mantık, dedi. Biz eşiz, ortak bütçemiz var.
Ortak bütçe, iki kişinin bir havuza para koyup birlikte harcaması demektir. Bizde ne var? Ben koyuyorum, sen kendine saklıyorsun.
Ben tasarruf ediyorum, dedi Kemal.
Kendi ihtiyaçların için çalısıyorsun, ortak ihtiyaçlar için değil, diye yanıtladı Zeynep. Şimdi annenin ihtiyacı bir televizyon. Kırk bin liran var, alacak mısın?
Kemal tereddüt etti. Bu benim birikimim.
Tam da senin birikimin, dedi Zeynep.
Fatma Hanım devreye girdi: Erkek başa geçmeli, ailenin reisini hissetmeli.
Ve reis, ailesini desteklemeli, kendi karısı üzerinden geçmemeli, diye itiraz etti Zeynep.
Kardeşim iki yıl boyunca daireyi, yiyecekleri, faturaları, ilaçları, krediyi ben ödedim; sen de kendi birikimini biriktiriyorsun, diye savundu Kemal.
Bu sadece geçici bir kriz! diye savundu o.
Üç yıldır krizdayız, her ay masrafları bana kaydırıyorsun, dedi Zeynep. İlaç almadın mı? Market aldın mı? Süt bir kez, market bir kez
Ben çalışıyorum, para getiriyorum, ısrar etti Kemal. Sonra gizli birikim yapıyorum.
Bunu gizli birikim diye adlandırmak, para çalmak gibi, diye yanıtladı Zeynep soğukkanlı bir sesle.
Silence bir anda evin içinde yankılandı. Fatma Hanım bağırdı: Sen ne oldu sana? Eskiden şikayet etmezdin!
Artık bir nakit çiftliğiyim, diye fısıldadı Zeynep. Bu para artık benim.
Kemal ve annesi göz göze baktı. Nasıl istemediğini söyleyebileceğimizi sandık, dedi Kemal sessizce.
Zeynep masadan kalktı, telefonu çıkardı ve bankacılık uygulamasını açtı. Ortak karta erişimi iptal etti, tasarruflarını yeni bir hesaba aktardı. Beş dakika içinde tüm paralar onun tek hesabına geçti; kimse erişemezdi.
Ne yapıyorsun? diye sordu Kemal temkinli.
Finansal işleri hallediyorum, diye yanıtladı Zeynep.
Kemal ekranı görmeye çalıştı, Zeynep ekranı öne çevirip kapattı. Beş dakika sonra para tamamen taşındı.
Zeynep, ne oluyor? diye bağırdı Kemal panikle.
Uzun zamandır olması gereken şey, şimdi oluyor, dedi Zeynep.
Fatma Hanım ayağa kalktı: Ne yaptın? Para kalmayacak!
Kendi kazandığınız parayla kalacaksınız, diye sakinçe yanıtladı Zeynep.
Ne demek kendi? Aile bütçesi nerede? diye çığlık attı kayınvalidesi.
Bizim ortak bütçemiz hiç olmadı; sadece benim bütçem vardı, ondan yediğimiz, diye açıkladı Zeynep. Çıldırdınız! Biz bir aileyiz!
Zeynep kararlı bir sesle devam etti: Bugün itibarıyla ayrı yaşıyoruz. Senin ve annenin harcamalarınız için sorumlu değilim.
Kırk bin liralık televizyon zorunlu mu? dedi Kemal.
Annenin emekliliğiyle almalı ya da tasarrufunla, dedi Zeynep.
Fatma Hanım bağırdı: Neden sessiz kaldın? Benim eşim! Senin karın!
Kemal bir şey söyleyemedi, gözlerini kaçırdı.
Gerçekten, Zeynep, tüm aileyi desteklememi istiyor musun? diye fısıldadı Zeynep. Eş demek ortaklık demektir; birinin bütün ağırlığı taşıması değil.
Benim maaşım daha düşük! dedi Kemal.
Ama birikimin daha büyük, çünkü sadece kendine harcıyorsun, yanıtladı Zeynep.
Kemal bir kez daha suskun kaldı. Fatma Hanım bir taktik denedi: Zeynep, para vermeyi bırak! İlacım kalmadı!
Kendin öde, dedi Zeynep. Emekliliğin az, birikimin var. O birikimle al.
Babam, para isterken ben biriktiriyorum, sen nasıl biriktirirsin? diye sitem etti Fatma Hanım.
Zeynep, Herkes harcama zamanı geldiğinde parayı kendine ayırıyor, diye açıkladı.
Sabah olduğunda Zeynep bankaya gitti, adına ayrı bir hesap açtı ve iki yıllık harcama dökümlerini bastırdı. Her şey onun üzerindeydi: kira, market, faturalar, ilaçlar, anne kredisi
Eve döndüğünde büyük bir bavul çıkardı, Kemalin kıyafetlerini katladı: gömlek, pantolon, çorap.
Ne yapıyorsun? diye sordu Kemal işten geldiğinde.
Eşyalarını topluyorum, dedi Zeynep.
Neden?
Çünkü artık burada yaşamıyorsun.
Ben de bu dairenin sahibiyim! diye bağırdı Kemal.
Daire benim adımda. Kim oturacak ona karar veriyorum, yanıtladı Zeynep.
Eşiz, değil mi? diye sordu.
Şimdilik evet, ama uzun sürmez, diye ekledi.
Bavulu koridor boyunca iterek anahtarları uzattı. Anahtarlar, dedi.
Hangileri?
Dairenin tüm anahtarları, yedekler dahil.
Sen ciddi misin? diye şaşkınlıkla sordu Kemal.
Tamamen, dedi Zeynep.
Kemal anahtarları uzattı, yedek olana da baktı. Annenin de mi anahtarı var?
Evet, zaman zaman gelir, dedi Zeynep. Ama artık içeri giremez.
Bir saat sonra Fatma Hanım geldi, bavulu gördü ve yüzündeki ciddiyeti fark etti.
Ne demek bu? Oğlum taşınıyor, dedi bağırarak.
Bu benim evim. Artık evsiz kalacaklar, diye yanıtladı Zeynep.
Nasıl cüret edersin! diye bağırdı Fatma Hanım. Anahtarları ver!
Vermezsen polis çağırırım, dedi Zeynep soğukkanlı.
Polis geldi, evin tapusunu inceledi ve Fatma Hanımdan anahtarları almasını istedi. Eve giriş yapamayacaksınız, dediler. Fatma Hanım anahtarları yere fırlattı, bir çığlık attı: Seni pişman edeceğim!
Zeynep ise: Ben yalnız kalacağım, ama parasız değil, dedi.
Kemal sessizce bavulu alıp annesiyle birlikte çıktı, kapıdan dönüp bir kez daha sordu: Zeynep, bir düşünür müydün?
Düşünecek bir şey kalmadı, diye cevap verdi.
Bir hafta içinde Zeynep boşanma davası açtı. Ortak mal çok azdı; daire Zeynepin adı, araba da Zeynepin kendi parasından alınmıştı. Boşanma hızlı sonuçlandı, Kemal itiraz etmedi.
Aylar sonra Fatma Hanım hâlâ telefon açıp gözyaşları içinde para istiyordu. Zeynep sessizce dinledi ve kapattı. Kan basıncım senin yüzünden yükseldi! diye öfkelendi kayınvalidesi. Oğlumun tasarrufundan istiyor, dedi Zeynep.
Altı ay sonra Zeynep markette Kemale çarptı. Kıyafetleri eski parlaklığını yitirmişti.
Merhaba, dedi Kemal hâlâ gergin bir sesle.
Merhaba, karşılık verdi Zeynep.
Nasılsın? diye sordu.
İyi, sen? dedi Zeynep.
Ben de iyiyim annemle yaşıyorum, dedi Kemal.
Anladım. Zeynep içini çekti. Üç yıl boyunca benim birikimimi harcadın, şimdi ise birikimin varmış gibi davranıyorsun.
Evet, harcadım, itiraf etti Kemal. İlaçlar, onarım
Acı veriyor mu? diye sordu Zeynep.
Evet, çok, yanıtladı Kemal.
Şimdi üç yıl boyunca bunu düşünmek zor, dedi Zeynep. Affettim, ama bir şey değişmedi.
Değiştirsem? diye sordu Kemal.
Sen sadece paramı kaybettiğinde değiştin. Bu bir dönüşüm değil, zorunlu bir durum, dedi Zeynep.
Kemal başını salladı, Zeynepin doğru olduğunu kabul etti.
Zeynep bir çay demledi, pencere kenarında kitap okudu. Ev sessizdi; artık kimse TV, ilaç ya da başka bir şey için para talep etmiyordu. Hesabındaki her lira onun kendi kararının bir yansımasıydı.
Artık kimse omuzlarına tırmanamıyordu. Hayır demeyi öğrendi, suçluluk hissetmedi.Ve Zeynep, gökyüzünden düşen altın bir yıldız gibi, artık kendi ışığıyla yol alırken, rüyasının sessiz melodisi sonsuza dek çaldı.
