30Aralık2025
Sevgili kayınvalidem Fatma Hanım,
Bugün, sizinle paylaşmak zorunda olduğum bir konuyu kaleme alıyorum. Evliliğimizin sona erdiğini ve Gülbaharı size geri getirdiğimi bildiriyorum. Böyle bir mektup yazmak beni derinden sarsıyor, ama geçmişi kabullenmek için bu satırları dökmek zorundayım.
İlk tanıştığımızda, annem gibi sıcak bir anne sözcüğünü kullanmak istemiştim; ama ne yazık ki, sizinle kurduğum bağ, beklediğim gibi olamadı. Arkadaşlarım uzun yıllardır evli, eşlerine duydukları sevgi ve saygıyı örnek alarak ben de bir hayat kurma hayali kurmuştum. Gülbaharla birlikte bir aile kurup, çocuklarımızı birlikte yetiştireceğimizi, birbirimize her zaman destek olacağımızı düşündüm.
Evlilik öncesinde, bir kez Erkek sadece bir kadına alışkındır diyerek bana bir gelecek çerçevesi çizmeyi denemiştiniz. O sözlerin ne kadar ağır bir yük olduğunu o zaman fark etmemiştim. Şimdi geriye bakınca, Oğlum sadece bir kadına alışkındır demenizin, Gülbahara biçtiğiniz eğitimin bir yansıması olduğunu görüyorum.
Gülbahar, İstanbulda bir eczaneye iki adım uzaklıktaki evimizde bile ilaç almak için koşmaktan çekinmez. Çatı katındaki gıcıklanmış kapıları yağlamak için el uzatır, evimizdeki bütün sesli kapı gıcırtılarını görmezden gelir. Böyle bir çaba, bir ailenin ötesinde, bir evin temelini taşıyan bir sorumluluk gibi
Bir akşam, Gülbaharı evimize götürdüğümde, siz parkta yürüyüş yapmayı önerirken, bana Tembelliğin ve rahatlığın seni yutmasını istemiyorum diyerek bir tartışma çıkardınız. Elbette araba kullanmak trenle seyahat etmekten daha konforlu, ama siz yine de temiz havayı soluma isteği duymuşsunuz.
Gülbahar, benim için bir evlat gibi davranır, geceleri uykusuz kaldığınızda yanınıza gider, sizinle sohbet ederdi. Bir gece, kendisi biraz içki içtiği için taksiye binmek zorunda kaldığında, size yardım etmek için hemen harekete geçerdi. O an, Eşimin içki içmemesi, annene yardım etmesi gibi bir şey söylenmesi, ona ne kadar değer verdiğimizi gösterirdi.
Sizinle paylaştığım bu yaşamda, bir çocuğumuz olmaması bir teselli gibiydi. Çocukların anneye olan bağlılığını düşünmekten kaçınmıştık; ama yine de bir çocuğun babası olma sorumluluğu hissedemezdik. Gülbaharın depresyonla boğuştuğu zamanlarda bana destek olamaması, yakın bir arkadaşımın yanında durmasıyla telafi oldu. O anlarda, Gülbaharın bir iki sözle bile olsa anlayış göstermesini bekledim; ama o, yine size yöneldi.
Şunu itiraf etmeliyim ki, ben kaybettim; onun için sizin gibi bir anne olamazdım. Gülbahar, gerçekten bir kadına aşık; ama bu aşk yalnızca size, yani annesine yöneliktir. Bana söylediği Seni seviyorum bir protokol, bir sözleşme gibiydi; gerçek duyguların dışına çıkmıyordu.
Ben bir erkeğin ihtiyacı olan anlayışı arıyorum; parlayan, kusursuz bir eş yerine, hayatı düz bir çizgide tutan, zaman zaman içki içen, ama en önemlisi bana başarısızlıklarımda yanımda duran birini. Gülbahar, benim beklentilerime uymadı; bir çocuğumuz olmamasının nedeni de bu değildi; sadece sizin kalbiniz başkalarının yerine geçti.
Şimdi, Ankarada bir yeni hayat kuruyorum. Üç ay içinde doğacak bir erkek çocuğumuz var; bu sefer onun için bir baba olacağım. Ona, sizin anlayışınızla şekillenen bir erkeği yetiştireceğim, ama kendi tanımımda bir baba.
Gülbahara, sizin yetiştirdiğiniz gibi sorumluluk sahibi, sevgi dolu bir anne olmasını vaat ediyorum. Bu evlilikten edindiğim tecrübeler için teşekkür ederim; onu size, hala sağlıklı, nazik ve yardımsever bir şekilde geri gönderiyorum. Birbirinizi sevmeniz dileğiyle.
Bugün bir şey öğrendim: Hayat, bize verilen rolleri kabul edip, o rollerde en iyi şekilde davranmayı öğretir; aksi takdirde, boş bir çaba olur.
Mehmet Yılmaz
Bu satırları yazarken, gerçek bir ders çıkardım: Sevgi ve saygı, bir ilişkideki en sağlam temeldir; onları inşa edemedikçe, hiçbir yapı uzun ömürlü olamaz.
