Ben Mehmet Kara, 58yaşındayım ve anlatacaklarım, bir zamanlar hayal bile edemeyeceğim bir kırılmanın izini taşıyor. Bütün hayatımı bir akşam üzerinde bir çocuğun çığlığı duyacak gibi bir an, kalbimi öyle bir kırdı ki artık sesini duyamıyordum. O an, bir Pazar öğleden sonrası, ufak bir şekerleme sonrası uyanıp saçlarımın kesildiğini fark ettiğim zamandı.
İstanbulun Kadıköy semtinde, eski eşimin miras bıraktığı iki katlı evde yaşıyorum. Bahçesinde hâlâ çiçek açan kırmızı bugan ve her yıl çiçeklenen bir limon ağacı var; eski odun kokusu hâlâ duvarlarda hafif bir iz bırakmış. O sabah güneş, pencereden içeri süzülürken ben bir saatten fazla uyumuş, birden uyanınca başımda tuhaf bir ağırlık hissettim. Elimi saçlarıma sürdüm, uzun, belime kadar uzanan, otuz yıl boyunca özenle sakladığım saçlarım artık omuz hizasında, düzensiz bir biçimde kısalmıştı. Şaşkınlık içinde kalbim çarpmaya başladı; ellerim titreyerek banyodaki aynaya koştum ve gökyüzünün gri bir yansıması gibi saçlarımı gördüm.
Evimde, oğlum Efe ve eşi Gülbahar oturma odasındılar. Gülbaharın yüzünde hâlâ o soğuk, alaycı bir gülümseme belirdi; gözlerinin ardında bir şeyleri sakladığını biliyordum.
Ne oldu, neyin var? diye sormamla sesim kırıktı.
Gülbahar, kollarını çaprazlayarak, tanıdık bir soğuk tonla, Senin yerini öğrenmen gerektiği zamanlar vardır, dedi.
Efe, koltuğun kenarından kalkmadan, Anne, fazla abartma. Saçların uzun olmak artık yaşını gösteriyordu; çok eski moda kalmıştı. Gülbahar sadece sana yardım etmeye çalıştı, diye ekledi.
Yardım mı? Bu sözün içinde ne kadar kesmek var? diye içim acıyarak bağırdım. Gözyaşlarımı tutmaya çalışıp yatak odasına çekildim, kapıyı kapattım ve aynanın önünde, kırılmış saçlarımı gözlerime bakarak bir karar vermeye çalıştım.
Üç gün sonra, o kararımı hayata geçirmeye karar verdim; Gülbahara oturmasını söyleyecektim ve Evimde otuz gün içinde çıkmalısınız diye bildirecektim. İki bin Amerikan doları yerine, aylık iki yüz bin Türk Lirası ödeyerek onlarca ayda bir onlara destek oluyordum. Bu para, eşimin bıraktığı emekli maaşı ve birikimlerimden geliyordu; oğlumun kanı kanımdı, ona da yardım etmeye borçluydum.
Evi satın aldığımda, içinde bugan çiçekleri, yasemin ve limon ağaçları dikmiş, o çiçeklerin gölgesinde Efenin ilk adımlarını izlemiştim. Saçlarım, Robert adındaki bir mühendis eşimle birlikte bağladığımız bir anıya dönüşmüştü; Robert, ölümünden beş yıl önce kalbinde bir kriz geçirdiğinde, benim saçlarımı bir daha kesmememi istemişti. Uzun saçlarım, ona duyduğum sevginin bir simgesiydi; her sabah o uzun beyaz telleri tararken Robertın hâlâ yanımda olduğunu hissederdim.
Efe, okuldan mezun olduğunda, özel bir iş yerine iş bulmuştu; bana her zaman anne yerine anneciğim deyerek seslenirdi. Gülbahar ise, dışarıdan bakıldığında şık, pahalı parfümler ve moda kıyafetlerle dolu bir hayat sürüyordu. Fakat gözlerindeki kıskançlık, Senin uzun saçların olduğu sürece benim yerim yok hissine dönüşmüştü. Bir akşam, benim uyurken sessizce odaya girip saçlarımı kesti; Şimdi yerini biliyorsun, diyerek arkasından bir ses duydum.
O sabah, Gülbaharın Bu bir iyileşme ve Sadece saç, büyüyecek bahaneleriyle gelen bir özürünü duyduğumda, kalbim hâlâ kırgındı. Efe, Anne, çok eski bir şeyi bırakıp yeni bir şey deneme zamanıdır, derken, içimdeki fırtına yalnızca sessiz bir çığlığa dönüştü. O günün akşamında, evin içinde bir daha kimseye bakmadan, bahçedeki limon ağacının altına oturdum, ellerimle kırık saç parçalarını topladım ve eski bir mektubu okudum; Robertın kaleme aldığı mektup, Gerçek sevgi bazen hayır demeyi gerektirir diyordu.
Ertesi gün, bir kuaför salonuna gitmek zorunda kaldım. Eski dostum Martha, uzun zamandır görmediğim birine benziyordu; bana yeni bir başlangıç sunmuş, Senin saçların hâlâ senin, ama ben burada seninle olsam da bir şeyler daha çok sevebilirsin, dedi. Saçlarımı kısaltıp, artık omuz hizasında ve daha yönetilebilir bir hâle getirdi.
O akşam, evdeki oturma odasını boş buldum; Efe ve Gülbahar televizyonda bir şey izlerken, ben yalnız başıma oturmuş, evin anahtarını ve tapusunu tek tek kontrol ediyordum. Tapuda tamamen benim adımın olduğunu gördüm; onlar hiçbir yasal hakkı yoktu. Banka hesaplarını kontrol ettim; aylık iki yüz bin lira transferi, iki yıl boyunca toplam iki yüz kırk bin lira tutuyordu.
Eve geldiklerinde, Gülbahar Anne, bu kadar para için ne kadar borçlusun? diye sordu. Gülbaharın gözlerinde bir anlık bir suçluluk ışığı belirdi, ama ben hâlâ sakin kalmaya çalışıyordum. Bu yüzden artık evinizde kalamayacaksınız, diyerek ona otuz gün içinde çıkmaları için bir ihbar mektubu verdim.
Efe, Anne, beni dinle, diyerek bir kez daha durumu savunmaya çalıştı. Gülbahar sadece yardım etmek istedi. Dedim ki, Yardım, izinsiz bir kesimle gelmez. Ben bir babam, sadece seninle konuşmak istiyorum. Efe, Geçmişte sana çok borçlu olduğum için bunu yapmalıydım, diye itiraf etti, ama gözleri hâlâ çekingen bir umutla bana bakıyordu.
Üç gün içinde, Gülbahar bir emlak dergisi buldu, içinde İstanbulda lüks bir konut satılıyor, eski evinizi satıp daha modern bir daireye geçin gibi notlar vardı. Gülbahar, Eski evinizi satmak, bizim için daha uygun, diyordu. Ben o dergiyi bir kenara koyup, çiçeklerin üzerindeki çiy damlacıkları gibi bir netlik hissettim; artık benim evim sadece benimdi.
İlk hafta, Gülbahar ve Efe evden çıkmaya başladılar; ben ise bahçede oturmuş, limon ağaçlarının meyvesini topluyor, eski bir fotoğraf albümünü inceliyordum. Robertın bana bıraktığı mektup bir kez daha elime geçti: Gerçek sevgi, hayır diyebilmektir. Gözlerim doldu, ama bu kez sadece bir hüzün değil, bir özgürlük duygusuydu.
Üçüncü gün, bir avukatla görüşmek zorunda kaldım. Avukatım Bay Yılmaz, Evinizi tahliye etmeye haklisiniz, 30 gün içinde çıkmaları gerekir, dedi. Şimdi artık para transferi de durdurulmuş, Gülbaharın maaşları da kesilmişti. Onların evden çıkışını izlemek zorunda kalmayacaktım.
Eline bir kahve alıp oturma odasındaki pencereden dışarı bakarken, birden telefon çaldı. Anne, ben hastayım, bir kaza geçirdim, dedi Efenin sesi, bir hastane odasından geliyordu. O anda kalbim bir kez daha çarptı; belki de hâlâ bir anne kalbim vardı. Hastanedeki odada ona sarıldım, gözyaşlarım bir kenara sıkışmış, Seni seviyorum, affetmek istiyorum, dedim. Efe bana baktı ve Anne, ben de sana minnettarım, ama kendimi yeniden inşa etmem gerekiyor, dedi.
Bu olay, bana bir kez daha gösterdi ki: Sevgi sadece fedakarlık değil, aynı zamanda sınırları da korumaktır. Gülbahar bir daha geri gelmedi; bir arkadaşımın söylediğine göre, o şimdi başka bir şehirde bir mağazada çalışıyormuş. Efe ise yeni bir iş buldu, bir lojistik firmasında asistanlık yapıyordu ve üç ay içinde terfi alarak daha iyi bir maaş kazanmaya başladı.
Ben de bahçemdeki limon ağaçlarının gölgesinde oturup, eski bir kahve fincanı tutarak, Hayatımda en büyük kazanç, kendimi yeniden bulmaktı, diye düşündüm. Artık her sabah kahvemi Türk kahvesi olarak içiyor, yanına bir dilim lokum ekliyoruz. Evin duvarları hâlâ eski hatıralarla dolu, ama artık ben o duvarların içinde kaybolmuyorum. Saçlarım artık kısa, ama her bir tel, bana büyümek ve bırakmak dersini hatırlatıyor.
Kısacası, o Pazar sabahı saçlarım kesildiğinde, kimseye söylemek istemediğim bir şey öğrendim: Çoğu zaman yerini öğrenmek sözünün ardında bir güç gösterisi gizlidir; ama gerçek gücümüz, o gösteriyi kabul etmemek ve kendi değerimizi savunabilmektir. Uzun yıllar boyunca bir başkasının gölgesinde yaşadım; şimdi ise kendi ışığımın altında yürümeye başladım.
Eğer siz de bir gün benzer bir hayal kırıklığı yaşadıysanız, bilin ki yalnız değilsiniz. Sınır koymak, kendinizi değersiz hissetmek değil, kendinizi korumaktır. Gelin, bu hikayeyi paylaşalım, birbirimize güç olalım.
Mehmet Kara, 58yaşında, hayatını yeniden inşa eden bir baba.
