12 Nisan 2025, Cumartesi
Bugün yine akşamın erken saatlerinde, mutfağın tek ışığı hâlâ yanıyordu. Elifin bir kez daha anne, sen anlamazsın! diye çığlık atmasıyla yankılandı duvarlar. Hiçbir şey kalmadı aralarında, o bilerek hamile kaldı ki onu topukları altında tutsun, diye öfkeyle fısıldadı. Bırakmak istemiyor!
Elif gözlerini devirdi, derin bir iç çekti. Gerçekten de güzel, zeki ve üniversite mezunu bir kızımız var; ama sanki gözleri perdeyle kapalı, açık olanı göremiyor.
Elif, kendini duyar mısın? Nasıl olur da bilerek hamile kalmak bir adamla, aralarında hiçbir şey yok iken? Ya da adam bayıldıysa? diye sordum, sesi çatlak. Ya bir mucize gerçekleşti, ya da biri seni kandırdı. Hangisi daha muhtemel?
Elif aldırmaz bir tavırla, sanki ben bir şey söylemiyormuş gibi, Anne, belki de onu sarhoş etti, ya da başka bir yerde buluştu. Biz kızların oyunları ne kadar karmaşık bilmiyorum, dedi.
Alınlarımı kaldırıp yavaşça göz kırptım. Doğa kuralları değişmez, kızım. Açıklamak zor.
Elif, gözlerini aç! Boşanma yok, çünkü o da babasını seviyor. Boşanma yok, çünkü o bunu hiç istemiyor. Her şey yolunda.
Yanlış! diye çığlık attı Elif. Sen beni anlamıyorsun! Onu daha iyi tanıyorum. O iyi bir adam, sadece koşullar
Bu noktada dayanamadım. Elif, Ahmeti korumaya çalışıyordu ama o sadece onu kullandı. Üç yıldır iki aileye hizmet eden, üç yıl yalan, iki evlilik ve gözyaşları Kadeh taşmıştı.
Biliyor musun, dedim keserek, gücüm kalmadı. Yeter artık, seni o aldatıcı Ahmetten uzaklaştırmam lazım. O kurnaz Annaya bir mektup yazacağım; ona Ahmetin boşanma aşamasında olduğunu söyleyeceğim. Bakalım ne diycek. O bile neredeyse özgür olduğunu bilmiyor!
Anne! diye bağırdı Elif, Buna izin verme! Bu bizim işimiz! Sana asla affetmeyeceğim!
Bu sözler beni bir an olsun ayakta tuttu. Ne kadar zalim bir plan olsa da, kızımı kaybetme riskini göze alamazdım.
O zaman kendin dene, önerdim. Eğer o gerçekten çocuklarını seviyor ve dürüstse, sen hamile olduğunu söyle. Onunla. Bakalım asil bir şövalye nasıl davranır.
Elif önce şaşkın, sonra iğrenç bir ifadeyle, İğrenç! Bu manipülasyon çok aşağılık! dedi. Aşağılık bir baba, kızını hayallerle besleyip kendi keyfine harcıyor.
Gözlerim doldu. Bitti artık, bu konuyu konuşmak istemiyorum, diyerek çantasını kapıp odadan çıktı. Eğer onun eşine bakmaya çalışırsan, bir daha konuşmayacağım.
Mutfakta tek başıma otururken, derin bir nefes aldım. Kızım bir destek arıyordu; ama ben bir anne olarak ne söylemeliydim? Başlangıçta elini okşayıp her şeyin güzel olduğunu söylemek mi? Şimdi ne anlaşıldığını bilmek zor.
Üç yıl önce Elifle, onun kendi evine sahip olmasına rağmen, birlikte oturuyorduk. Ev kiralamıştık, ben sadece kızımın yanında olmak istiyordum. Zamanla Elif değişmeye başladı; sebepsiz gülüşler, gardırobunu değiştirme, aynada uzun saatler geçiriyordu. Ben sessizce sevinç duyuyordum, onun hayatının yol alacağına inanarak.
Anne, yakında kendi evime taşınacağım, dedi bir gün. Bir erkeğim var.
Yeni yıl yaklaştıkça, tüm hayallerim yıkıldı. Elif, onunla yeni yılda evime gelmek ister misin? Birlikte kutlayalım, dedim. Başta tereddüt etti, sonra anlattı ki arkadaşının çalışma programı yok, 31 Aralık gecesi gece vardiyasında çalışacak.
Elif, gözlerin kaçıyor. Onu tanıştırmak istemiyor musun? diye sordum doğrudan.
Anne, o evli, dedi, gözleri kaçtı. Eşiyle çocukları var, ama onlarla yaşıyor. Yeni yıl orada olacak.
İçimde bir soğukluk hissettim, oturup kendimi toparlamaya çalıştım. Neden evli birini?
Vazgeçmedi. Şu an boşanmak istemiyor, annesi felç geçirdi, iyileşince boşanacak.
Ben ona hayat deneyimlerimden örnekler verdim, ama Elif artık bir hayal dünyasında yaşıyordu. Ahmetin bahaneleri bitmek bilmiyordu; depresyon, işten kovulma, annesinin hastalığı. Her bahane kalbimi kanatıyor, ama Elif yine de onu savunuyordu.
İlk defa 8 Martta gözyaşları içinde gelmişti; Ahmet ona çocuklar için el yapımı sabun hazırlamamı istedi. Elif bu işi hobi olarak yapar, bir sorun görmezdi. Fakat Ahmetin eşi akşam fotoğraflar paylaşınca Elif şikayet etti: Bunu kalbimle yaptım, ama o. Ertesi gün ise Elif, Anne, sadece çocuklara sabun hediye etti; herkes kullanacak, diyerek özür istedi.
Bu döngü tekrarlanıyordu; Ahmet deniz kenarına gitti, yeni yıl için yüzük verdi, Elife sadece bir lamba. Her seferinde omzuma yaslanır, ertesi gün mazeret bulurdu.
Sonunda Ahmetin eşinin hamileliği ortaya çıktı; Elif hâlâ Ahmetin suçlu olmadığını, suçu sadece Annaya attığını düşünüyordu.
Gözümde bir acı vardı; kızım gençliğini, inancını, sevgisini bir başkasının evine yakıyordu. Annaya mektup atmayı düşündüm; ama bir anne olarak böyle bir hileyi yapamazdım. Sabırla beklemekten başka çarem yoktu.
Aylar uzun bir bekleyişe dönüştü, telefonuma Elifin bir ara çığlığı geldi. Anne diye ağladı. Şok içinde, Neler oldu? Neredesin? diye sordum. Konuşması bir bilinç akışı gibiydi; Ahmetin hamile olduğunu kanıtlamak için bir test yapmaya karar vermişti. Ancak Ahmet, Şu an işleri çok yoğun, para gönderirim ama diye kaçtı ve bir daha telefon açmadı.
Bir hafta sonra Elif, ortak bir arkadaşımızın Instagramında Ahmetin bir yabancıyı kollarına alıp sarıldığını gördü. Arkadaşımız, O, üç çocuğu besliyor, bir de üçüncü geliyor, ama benden uzak durmamı istiyor, dedi. Ahmet artık bir şövalye değildi; sahte bir kahramandı.
O gece taksiyle koşarak Elifi yanına aldım, ona kızmadım, sadece yanındaydım. İlk haftalar Elifi solgun, kimsesiz bir gölge gibi gördüm; yemek yemedi, dizi izlemedi, sabun bile yapmadı. İşe otomatik gibi gitti, ama Ahmeti savunmayı bıraktı.
Kendi birikmiş tatil paramı çıkarıp bir zarf içinde Elife verdim. Al bu parayı, sahile git, dalgaları izle, meyve ye. Az ama Azov Denizine kadar gidebilirsin, dedim. Başta kaçınsa da sonunda kabul etti.
On gün sonra geri döndü, hafif bronzlaşmış, biraz zayıflamış ama gözlerindeki gölge kaybolmuştu. Anne, deniz kenarında her şeyi düşündüm. Onun sözleri, davranışları Ne kadar aptal olduğumu anladım. Lütfen beni affet, dedi.
Gülümseyerek, Sevgili kızım, vazgeçme. Güzellikler çok, ama henüz senin zamanın değil, dedim. Önce kendini sevmelisin.
Elifi kucakladım, kalbimde bir rahatlama hissettim. Üç yıl süren uçurum kenarından çekip çıkmıştı; gerçeklik kendini gösterdi, aldatmacanın tatlı tadı yerini acı gerçeğe bıraktı. Artık Elif, gerçek değerin ne olduğunu biliyordu ve bir daha hayatını düşük vaatlere satmayacaktı.
