Canım, sana bir şey anlatacağım, uzun ama döküp içimi rahatlayacağım Kocam yılbaşına eski karısını ve oğlunu davet etti, hem de bizim evde kutlayalım diye. Tam bir kaos! İnan başından anlatayım
İki hafta falan vardı yılbaşına, bir akşam eve geldi, gözleri suçlu gibi ama kararlı, hani biri karar vermiştir senden onay beklemez ya, öyle işte. Eski eşim aradı, dedi, Oğlum yılbaşını benimle geçirmek istiyor. Sadece bir akşam. Masada otururuz, kutlarız. Onlara da oğluma güzel bir hediye aldım Derdin olmaz, değil mi?
Olmaz mı?! diyecektim ama boşverdim Her zaman bir içimde vardı, kötü bir his. Ama nafile, ne kadar sakin anlatmaya çalışsam:
Başka yerde buluşamaz mısınız? Mesela bir kafede otursanız?
Gidip onları kendi evlerinde ziyaret etsen, bir saat, kutlasan?
Ya da sadece oğlunla gündüz dışarı çıkıp dolaşsan?
Hep duvara çarpıyordum. O duvar ne mi? Suçluluk, manipülasyon, beni anlamıyorsun duvarı. Ne istiyorsun, oğlum beni sevmeyecek mi, yeni bir ailem var sanmasın mı? Tam ergenlikte. Bilmesi lazım, onu asla bırakmadım!
Sanki ben kendi çocuğunu ormanda terk etmesini istiyormuşum gibi. Yine sustum, yine kabullendim. Çünkü seviyordum. Çünkü bir gün bitecek sanıyordum. Sonra… 31 Aralık geldi, yılbaşı sabahı.
Sabahın köründe kalktım, sanki maratona çıkmışım gibi evi dip köşe temizledim. Biliyorum, kadın en küçük toz tanesini bile bulur. Sonra mutfağa girdim; her şey kusursuz olsun istiyorum. Anneannemin meşhur piyazıherkes bayılır ona. Sonra afilli bir yeşil salata yapacağım diye üç ayrı market gezdim. Bir de kocamın en sevdiği et jölesi (yani, paça çorbası gibi düşün) yaptım.
Derdi onları etkilemek değil. Sadece o bunu bile mi beceremiyorsun? tavrını duymak istemiyorum. Çünkü eleştirecek bir şey her zaman bulunur. Saat dokuz gibi geldiler.
Eski karısıadamın adı Kemal bu aradagirdiğinde sanki buz kütlesi. Çok şık, çok pahalı giyinmiş, ama soğuk. Bana tek bakışı, yetersizsin diye bağırıyor. Oğulları Emir; tam annesinin kopyası, suratında aynı ifade. Babasını saygıyla selamladı; bana kafasını zor salladı ve direkt koltuğa çöktü, kulağında kulaklık, telefonda.
Daha kapıdan girer girmez eleştiriler başladı:
Ay, halı hala aynı mı? Sana söylemiştim, böyle şeyler hiç pratik değil.
Pratik, sıcak, dedim, sakin olmaya çalıştım.
Sıcak olabilir, ama stil başka bir şey, değil mi?
Sanki zevksizlikten suç işlemişim gibi konuşuyor. Sonra yemeklerime geçti.
Burada fazla mayonez kullanmışsın, orada sebzeler taze değil. Sonra en çok kanıma dokunan laf:
Emir bunları yemez, gençler başka şey seviyor.
Oğlan kafasını bile kaldırmadan:
Evet, bunlar kötü. Bence cips alın.
Kemal o anda tamamen yok oluyor. Resmen gölgede. Kadına şarap koyuyor, zoraki gülümsüyor. Oğluna espri yapıyor, cevap alamıyor. En kötüsü ne biliyor musun? Beni herkesin önünde aşağılamalarını görmezden geliyor.
Tek taktiği olay çıkmasın. Yeter ki gece bitsin, kimse bağırmasın. Yani Ben evin hizmetçisi, sessiz, gülümseyen, kusursuz ev kadını. Ama içimde fırtına kopuyor.
Kadın değilim, sevgili değilim, eş değilim; başka birisinin aile sahnesinde arka plandayım, bu kadar. Ve yılbaşı gecesinin klasik sahnesi geldi.
Beş dakika kala ekranı açtılar; herkes ciddi bir törenle yerini aldı. Kadın benim kadehimi hafifçe yana itti, kendi kadehini Kemalin yakınına koydu. Sonra çanlar çaldı, herkes ayağa kalktı. Kocam televizyona dikildi. Ve o an, aile reisi olarak kalkıp hepimize kadeh kaldıracakken kadın ellerini kaldırdı, gözleri vardı yoktu bir nemlendi, Kemal’e gözünü dikti ve dedi ki:
Ben bizim için içmek istiyorum. Her şeye rağmen, oğlumuz için yine bir aileyiz.
Orada her şeyi gördüm. Kemalin nasıl utandığını, gözlerini yere indirdiğini, sonra kadına nasıl yumuşakça baktığını. O gülümseme, misafire değil, geçmişi hâlâ içlerinde hisseden bir kadına. O an tokat gibi vurdu gerçek: Ben o tabloda eş değilim sadece fonum.
Gece yarısı 00:10 olmuştu. Kadın ve Kemal gülerek sohbet ediyorlardı; kadın, hakkıymış gibi adamın yanında. Koluna dokunuyorgöstermelik, ama niyeti başka. Oğlumuz şu başarıları elde etti, kimlerle arkadaş oldu, bizim çevremizde neler oluyor Kemal başını sallıyor, bana hiç bakamıyor. Emir masanın üzerinden salata alıyor, sanki ben yokum.
00:15te masadan kalktım. Bilmiyorum, ama kalkınca bir anda herkes sustu. Antreye gittim, montumu aldım, botlarımı giydim, çantamı kaptım. Kemal fark etti:
Nereye gidiyorsun?! Ne yapıyorsun?!
Baktım, gayet sakin…
Sizin aile burada tam kadro. Benim yerim bu masada yok. Yılbaşını arkadaşımda kutlayacağım, kendi başıma.
Kadın şaşırdı. Sonra gözlerinde bir memnuniyet parladı. Emir hıh dedi. Kemal iyice soldu.
Ne diyorsun sen?! Bu bir kutlama!
Kafamı salladım:
Evet, bu sizin kutlamanız. Benim bayramım yeni başlıyor. Yarın lütfen bulaşıklara, yere, süslerinize bakın. Bu evde ücretsiz hizmet bitti artık. Siz aile oldunuz, ben de kendi hayatımın sahibi oldum.
Döndüm,
Mutlu Yıllar!
Ve çıktım arkamdan hiç bakmadım.
Dışarısı buz gibi. Yüzüme bir soğuk vurdu, kendime geldim. Havai fişekler gökyüzünü deliyor. Telefonu çıkardım, en yakın arkadaşıma yazdım:
Çıktım, 20 dakika sonra yanındayım.
Arabamı bir sokak öteye bıraktım. Kar üstünde yürürken yılların ezikliğini yavaş yavaş eridiğini hissettim.
Kaçmadım ben. Gittim, kendi isteğimle çıktım. Onları o masada, sahte gülümsemelerle mutlu aile oynarken bıraktım.
Benim yılbaşım o sessiz, soğuk sokakta, özgürlük hissiyle başladı. İlk defa, başkasının bayramında misafir değildim. Kendi hayatımın başrolüydüm.
Sonra zor konuşmalar oldu. Çok gerçekler, çok suskunluklar. Bir ay sonra ayrıldık. Kemal geçmişine gitti. O gece sanki bir senaryoydu, baştan sona oynadı. Ama hayat zayıfları affetmez. O ikinci şansı eski alışkanlıklar, suçluluk duygusuyla kurmaya çalıştı ama ne kadar sürdü? Kısa. Sonra her şey dağıldı.
Bense? Ben en zor kışımı atlattım. Sonra kendime bir ödül verdim, kimse alamaz elimden. İzin aldım, çok yakın arkadaşımla sıcak bir yerde, denizin bana soru sormadığı bir Ege kasabasına gittik. Orada güldüm, kendime geldim. Orada biriyle tanıştımbeni fazlalık gibi hissettirmeyen biriyle.
O günden beri bayram tarihle ilgili değil. Bayram, gerçekten öncelikli sevildiğini hissettiğin an. Birinin geçmişiyle yarışıp kaybetmek yok, başrolde olduğun bir hayat.
Sence böyle bir durumda bir adam eski karısını yeni eşinin önüne koyuyorsa, bu gerçek aşk mı, yoksa yalnız kalmaktan korkusu mu?
