Benim hikayem öyle bildiğinizden biraz farklı.
Kayınvalidem oğlunun bana apartmandaki komşumuzla aldattığını biliyordu.
Ve bunu benden saklıyordu.
Gerçeği, komşu kadın hamile kaldığında öğrendim Artık ailenin gizleyebileceği bir şey kalmamıştı.
Altı yıldır evliydik, her şey bir anda dağıldı.
Beraber yaşıyorduk, ikimiz de çalışıyorduk, henüz çocuk yoktu.
Mükemmel değildik ama ben kendimizi aile sanıyordum.
Her pazar mutlaka ailesine giderdik.
Beraber yemek yerdik, sohbet ederdik, mutfakta yardım ederdim.
Kendimi o evin bir parçası gibi görüyordum.
Ve hiç aklımdan geçmezdi ki o sofrada karşımda oturup bana gülen insanlar böyle bir şeyi gözümün içine baka baka saklayabilir.
Komşumuz her daim ortalıkta dolanırdı.
Sadece apartmandan sıradan biri değildi.
Aileyle çok samimi, adeta onların uzaktan bir akrabası gibiydi.
Durmadan uğrardı bazen haber vermeden gelir, bazen yemeğe kalır, bazen gece yarısına kadar otururdu.
Ben hiç şüphelenmedim.
Çünkü bana çocukken Ailede çizgi vardır diye öğretildi.
Normal bir evde, herkesin gözünün önünde böyle işler dönebilir mi, düşünmedim bile.
Kayınvalidem onu hep kollardı.
Biri laf edince hemen savunurdu. Komşunun bir derdi olursa, ilk koşan yine kayınvalidemdi.
Kocam ise hep hazır kıta peşindeydi.
Görüyordum tabii.
Ama Boş şeyler, insan eşinden kötü düşünmez, diyordum kendi kendime.
Ta ki birkaç ay önce işler garipleşmeye başlayana kadar.
Kocam gitgide daha çok kaybolmaya başladı.
Bir bakıyordum ailesindeymiş, işteymiş, yardım ediyormuş.
Takip etmedim hiç.
Zaten öyle dedektiflik yapacak kadın hiç olmadım.
Ama bir baktım, kayınvalide de bana tuhaf davranmaya başladı.
Soğuklaştı.
Uzaklaştı.
Biraz daha suratsız ve az konuşur oldu.
O an dank etti sanki bir suçluluk haliyle davranıyor gibiydi.
Gerçeğin ortaya çıktığı gün, hiç de hazır değildim.
Telefonum çaldı, arayan kocamın halası.
Direkt konuya girmedi.
Önce hal hatır sordu, iş nasıl, biz ne haldeyiz diye yokladı.
Sonra sessizleşti:
Kızım bir şey soracağım Siz hâlâ birlikte mi yaşıyorsunuz?
Ben de Evet dedim.
Yine bir sessizlik.
Ve ardından:
Sen hiç bir şey bilmiyor musun şu komşu hakkında?
O an içim buz kesildi.
Ne diyorsunuz? dedim şaşkın.
Ve gözümün içine bakarak, tüm çıplaklığıyla:
O kadın hamile. Ve babası senin kocan!
Ailemizin aleni sırrı haline gelmiş artık bu mevzu.
Aylarca durumu toparlamaya çalışmışlar.
Ama kimse bana söylemeye cesaret edememiş.
Telefonu kapatıp yatağın kenarına oturdum.
Kocam hâlâ eve gelmemişti.
Geldiğinde ben onu bekliyordum.
Baktım, dedim:
Komşuya ne zamandır gönül verdin?
İnkâr etmedi.
Sadece başını eğdi.
Planlı değildi dedi.
Ne zamandır? sordum.
Bir yıldan fazla olmuş.
Yer yarıldı da içine girdim sandım.
Kimlerin bildiğini sordum.
Cevabı darbe gibi oldu:
Annem aylardır biliyor.
Bu cümle, her şeyden çok canımı yaktı.
Ertesi sabah kayınvalidenin kapısını çaldım.
Habersiz girdim, umurumda bile değildi hali.
Direkt sordum:
Niye söylemediniz?
Bana buz gibi baktı.
Ne gözyaşı ne endişe.
Sanki bütün kararını almış insan gibi.
Ve dedi ki:
Ortalığı karıştırmamak istedim. Sanırım o sana durumu düzeltir sandım.
Ona bakarken gözlerime inanamadım.
Oğlunun beni komşuyla aldatmasını saklamak mı beni korumak? dedim.
Yanıtı şöyleydi:
Evliliğiniz yıkılsın istemedim.
O an acı bir gerçek dank etti:
Beni aslında hiç korumamışlar.
Beni sadece rahatlarına uygun bulmuşlar.
Hep beraber kandırılmışım.
Sonra aile devreye girdi tabii.
Açıklamalar, tavsiyeler, müdahaleler
Ağır ol, Radikal olma, Böyle şeyler her ailede olur, Skandal çıkartma diye öğütler yağmaya başladı.
Sanki sorun benim tepkimmiş gibi.
Boşanma dilekçesini imzaladım.
Komşu kadın anne evine gitti bir süre.
Kayınvalidem benimle bir daha konuşmadı.
Eski kocam da onunla baba oldu.
Bense başıma kaldım.
Sadece eşim değil
Meğer ailenin de bana bir parça bile sahipliği yokmuş.
En fenası da sadece aldatılmak değilmiş.
Toplu ihanetmiş bu!
Boşanma anında bildiğin dimdik duramıyorsun.
Sadece eşin değil, onun ailesi de seni satınca başka türlü bir acı içine yerleşiyor.
Altı yıl boyunca her hafta onların evine gittim.
Yemek yaptım, bir tabak götürüp iki dilim kahkaha dağıttım, bayramlarını kutladım, hep elimden geleni yaptım.
Meğer bana bakıp gülümseyenler
Her şeyi biliyormuş.
Sadece susmayı seçmişler.
O sırada oğulları başka kadından çocuk beklerken, Her şey yolunda diyerek bana sarılanlar beni aslında hep yedekte tutmuş.
En acısı şunu fark ettim:
Eşinin ihanetini bir şekilde atlatırsın.
Ama aile masasından topluca yiyenlerin ihaneti
İnsanı değiştiriyor, hem de kökten.
Size soruyorum:
Sizce eşinizin ailesi böyle bir şeyi bilip susuyorsa, bu durumda suç ortağı mı olur yoksa bize ne deyip geçmek mi lazım? Benim yerimde olsanız ne yapardınız?
