26 Nisan 2025
Bugün annemin torunuyla ilgilenmesinin benim için neredeyse imkânsız bir görev olduğunu bir kez daha fark ettim. Etrafımdaki herkesin annesi, çocuklarıyla sorunsuzca ilgileniyor; anneme her zaman aynı şeyi söylüyor: Bu senin çocuğun, ben de kendi kızımı büyüttüm. Kızım Elif beş yaşında ve anaokulunda. İki yıl önce doğum izninden döndüm ve ilkokulda öğretmen olarak çalışmaya başladım, bu yüzden sık sık izin alamıyorum. Annemin yanımda olması, bu tür durumlarda büyük bir rahatlık olurdu.
Kış aylarında özellikle çok boş zamanım oluyor; yazlık evim olmadığı için evde oturuyorum. Annem gün boyunca evde, televizyon ve telefonla arkadaşlarıyla konuşuyor; başka bir iş yapacak bir şeyi yok. Geçen hafta göz doktoruna gittik ve Elifin görme sorunu olduğunu öğrendik. Anneme telefonla aradım ve Elifi on günlüğüne hastaneye götürmemiz gerektiğini söyledim. Çocuğu saat 13:00da anaokulundan alacağız, sabah da hastaneye götürmek zorundayız. Her şey birbirine çok yakın: anaokulu, hastane ve annemin evi aynı semtte.
Elif iyi yetiştirilmiş bir çocuk; annem de bunu biliyor. Kaba davranmıyor, sessiz, bir şey sömürmüyor; ona verileni yiyor. Yine de annemin ona karşı bir öfke beslediğini hissediyorum. Bir gün işten erken çıkmam gerekti, kocam da işe gitmek zorundaydı; annemin yardımına ihtiyacım vardı.
Annemi birkaç gün gelip bize destek vermesini istemek güzel olurdu, ama o bunu yapabilecek durumda değil. Neyse ki yakın çevremizde bize yardım edebilecek aile üyeleri var. Büyükannem evimizin yanındaki apartmanda yaşıyor, son zamanlarda bir işi olmadığı için Elife bakması mantıklı olur. Yanımızda olduğu için ek bir masraf çıkmayacak, aynı zamanda kocam ve ben de bir nebze rahatlayacağız.
Annem emekli olduktan sonra maddi olarak ona destek oluyorum. Ayda iki kez ev kirasını tamamen ödüyor, ayrıca markette alışveriş yaparken de onunla birlikte gidiyorum; o da her şeyi kendi parasından ödüyor. Bayramlarda ona pahalı ve güzel hediyeler alıyorum. Ancak annem bu yardımı hak eder gibi görüyor, Benim kızımın çocuğuna bakmak senin görevin diyerek sorumluluğu bana yüklüyor. Bu durumu hiç anlayamıyorum; çocuğum benim sorumluluğum ve onun bakımı için bir başkasının elini uzatmak istemiyorum.
Büyükanneler çocuklarına yardım etmek zorunda değil ama yine de yapıyorlar. Bu durumun doğru olduğunu düşünüyor musunuz? Anneme verdiğim çabayı takdir etmemesi beni derinden yaralıyor. Bugünden çıkarım şu ki; sevgi ve sorumluluk, karşılıklılığa dayanmalı; birine her zaman el uzatmak zorunda olmadığımı unutmayacağım.
