Uzun yıllar önce, karısının isteğine karşı çıkarak annesini evine davet ettim; amacım yeni doğan torunumuzu görmesi içindi.
Annem, iletişimden bahsedince bir felaket gibi davranırdı. Başkalarının sınırlarına hiç saygı göstermez, ne de bir sebebini söyleyerek karımı sevmeyecek bir tutum sergilerdi; sadece benim onu evlat edinmemi kıskanır gibiydi.
Üç hafta önce karım Elif, minik bir kız çocuğu dünyaya getirmişti.
Annem doğum odasında bulunmakta ısrar etti, ama Elif tek başıma orada olmak istediğini söyledi. Böylece annem, Elif doğum sancılarını verirken hastane lobisinde bağırıp, torununu görmeye layık olduğunu haykırıyordu.
Annem bir kez daha evimize girdiğinde odaları karıştırıyor, Elifi ev işlerinden yetersiz tutuyor, hatta Elifin iyi bir anne olmayacağını iddia ediyordu.
Bu sözler üzerine Elif sinirlenip bana bir ültimatom verdi: Annemin bir daha ayak bastığı evde durmasına izin vermeyeceğim. Bunu anladım; hiç kimse kendi evinde küçümsenmek istemez.
Torunumuzu eve götürdüğümüzde, büyükannelerimizi tanıtmamızı istediler. Elif, kayınvalidemin bir kez gelmesine izin verdi, fakat dilsiz kal koşulunu koydu. Annem ise sözünü tutacağını söyledi, ancak kapıyı aştığı anda bir dizi yorum yağdırdı:
Burası çok pis, eğer böyle yaşamak istiyorsanız, bir kez temizlik yapın; bana saygı gösterirseniz biraz süpürgeyi elinize alırsınız.
Elif bu duruma dayanamayarak anneme ziyaret hakkının kalmadığını, bebeği yalnızca bizim istediğimizde görebileceğini belirtti.
İki hafta neredeyse geçti; kayınvalidelerimiz ve babam bebeği gördü, ama annem hâlâ gelmedi, Elif de onu görmek istemedi. Dışarının soğukluğundan dolayı evden çıkmadık.
Üç gün önce Elif bir doktora gitti, ben de kızımızla evde kaldım. Bu fırsatı değerlendirerek annemi bebeği görmeye davet ettim. Üç saat içinde Elif geri dönmeyecekse, ayrılmak zorunda kalacağımızı söyledim, ama anne evden çıkmakta ısrar etti, ne kadar ikna etmeye çalışsam da bir sonuç alamadım.
Elif eve döndüğünde annemi bebeğiyle kucaklaşırken gördü; bu durum onu tam anlamıyla çökertti. Bırak beni! diye bağırdı, Bu evden çık! diyerek annemi evden atmaya çalıştı.
Kalbimde Elife sesini kes diyerek sakinleşmesini telkin ettim; burası benim evim, benim çocuğum, annemin görmesini istiyorsam engellemem mümkün değil. Ancak Elif, annemi ve beni evden zorla çıkarmayı başardı, artık kimseyle konuşmak istemiyor.
Ben de anneanne yanına taşındım. Elifin bir gün yeniden sakinleşip, bu kırgınlığı geride bırakmasını umut ediyorum.
