Annem hep kayınpederimin yanında yer alırdı. Bir gün daha dayanamadım ve her şeyi bitirmeye karar verdim.
Uzun yıllar annemle küçük kız kardeşim Şebnemle birlikte yaşadım. Yakınlarda oturan büyükannem Naciye sık sık evimizi ziyaret ederdi. Babamı hatırlamıyorum, fakat kız kardeşimin babasını hâlâ aklımda tutuyorum.
Başta o adam bana iyi davranırdı, ama bir kez hayatıma girdiğinde ikisi de varlığımı görmezden gelmeye başladı. Üvey babam Kadir sık sık elini bana kaldırırdı. Gözyaşlarımı saklardım, anneme bir şey söylemek istemezdim. Ta ki bir gün annem onun bana nasıl davrandığını kendi gözleriyle görene kadar.
Annemle Kadir arasında büyük bir kavga çıktı ve o, bir daha hayatımızdan çekildi. O günden sonra biz üç kişi bir arada kaldık, mutluyduk. Büyükannem Naciye sık sık Şebneme göz kulak olurdu. Lise mezuniyetimden sonra, yurt dışına gitmek istememe rağmen, ailemi terk edemeyerek İstanbulda üniversite okumaya karar verdim.
Bir gün annem, bizim ve büyükannemin iki daireyi satıp, üç odalı bir daire almayı önerdi. Böylece hep birlikte oturur, herkesin rahat edecek bir yeri olur diye düşündük. Teklifimizi kabul ettik ve yeni eve taşındık. Bana kendi odam, Şebnem büyükannesiyle kalınca ona ayrı bir oda, annem ise üçüncü odada oturdu; herkes memnundu.
Yeni apartmanda annem komşularımızı da tanıdı. O adam, annem kadar yaşlı, boşanmış bir beyefendi, adı Hüseyin. Hüseyin, anneme ilgi göstermeye başladı ve annem adeta yeniden çiçek açtı.
Daha sonra annem, amcam Ahmeti evimize davet etti. Ahmet, dairesini kiraya vermeye karar vermişti. Başta her şey yolundaydı, ben de öyle düşündüm. Fakat Ahmet, bize hakaret etmeye başladı, özellikle bana karşı büyük bir antipati besledi. Aramızda sık sık fikir ayrılıkları ortaya çıktı, ama annem her zaman onun tarafını tutuyordu.
Bu durum beni çok rahatsız etti. Bu yüzden başka bir şehre, Ankaraya taşınarak orada okumaya karar verdim. Annem bu duruma hiç itiraz etmedi; hatta kararımı alınca içinin ferahladığını gördüm, çünkü artık o, beni ve amcasını arasında bir seçim yapmak zorunda kalmayacaktı. Ama ben de içimde bir sızı hissettim: Kendi çocuğunu başka bir adama nasıl değiştirebilirim?
İşte bu yüzden, geçmişteki o karanlık günleri geride bırakarak, yeni bir hayata, yeni umutlara doğru yürümeye karar verdim.
