Altı ay önce evlendim ve o günden beri içimdeki huzursuzluk dinmiyor.
Düğünümüz bir bahçede, yemyeşil bir ortamda oldu. Yüksek müzik, renkli ışıklar, herkes neşeyle dans ediyordu. Bir ara, içeriğin kalabalığından bunaldım ve biraz hava almak için dışarı çıktım. Uzakta, en yakın arkadaşım Onuru ve eşim Nisanı tuvaletlerin hemen yanında ayakta dururlarken gördüm. Aralarındaki konuşma sıradan değildi. Tartışıyorlardı.
Nisanın elleri titriyor, hareketleri tedirgindi. Onurun yüzü gerilmiş, çenesi kasılmıştı. Müzik yüzünden net duyamıyordum ama yaşanan gerginliği anlamamak imkânsızdı.
Onlara yavaşça yaklaştım, önceleri fark etmediler. Tam yaklaştığımda, Onurun sesi net bir şekilde kulağıma geldi:
Bu konu bir daha açılmayacak.
Sesi keskin ve soğuktu, hiç alışık olmadığım bir tondu.
Tam o sırada ikisi de beni fark etti. Ne oluyor, ne konuşuyordunuz? diye sordum.
İkisi de afalladı. Nisan hemen atılıp bir şey olmadığını, lüzumsuz şeyleri tartıştıklarını söyledi. Onur ufak bir iddia yüzünden tartıştıklarını, ona bir şey önerdiğini ama Nisanın istememesiyle aralarında yükseldiğini söyledi. Açıklamaları hızlı hızlı, karmaşık ve geçiştiren cinstendi, hiçbir detay yoktu.
Anında konuyu değiştirdiler ve sanki hiçbir şey olmamış gibi salona döndüler.
O gecenin kalanında kutlamanın tadını çıkarmaya çalıştım. Dans ettik, kadeh kaldırdık, misafirlerle sohbet ettik. Ama ne zaman onları yan yana görsem, konuşmaktan kaçınıyor, göz göze gelmemeye özen gösteriyorlardı. O günden sonra, ikisi de yanıma geldiklerinde ciddi bir mesafe vardı aralarında.
O gece suskun kaldım.
Düğünden sonra hayatımız devam etti. Nisanla aynı evde yaşamaya başladık. Onur ve onun sevgilisiyle de görüşmelerimiz sürdüdoğum günleri, buluşmalar, sıradan planlar… Hiç kimse düğündeki o olayı bir daha konuşmadı. Ne garip bir mesaj, ne de şüpheli bir telefon geldi; elimde somut hiçbir şey yoktu.
O an hariç.
Ama o an, bir türlü içimden silinmedi. Onurun cümlesi, sesi, tartışmanın aciliyeti… İçeri girince sergiledikleri tedirginlik, hepsi zihnime kazındı.
Açık bir kanıtım yok. Ne mesaj, ne sahne, ne de bir itirafım. Sadece düğün günümde, istemeden şahit olduğum bir tartışma ve doğru olmayan bir şeylerin gizlendiğini hissettiğim o an var.
Üzerinden altı ay geçti, hâlâ ara sıra aklıma geliyor. Kimseyi suçlamadım.
Ama kendime sürekli şunu soruyorum:
Elinde hiçbir şey yoksa, sadece içini kemiren bir şüphe varsa, insan böyle bir hissi ne yapar?
