Biliyor musun, çocukları yetimhanelerden alıyorlar ya, ben de düşündüm ki, neden babaannemi huzurevinden çıkarmayayım dedim.
Çevremdeki hiç kimse yaptığımdan pek hoşnut değil; arkadaşlarım, komşularım hepsi parmakla gösteriyor, Devir zor, evine öyle birini mi aldın? diye konuşup duruyorlar. Ama inan içim çok rahat Hatta içim çok net; kesinlikle doğru olanı yaptığımı biliyorum.
Eskiden dört kişilik bir aileydik: ben, iki kızım ve annem. Ama annemi 8 ay önce kaybettim, aile üç kişiye düştü. Sonra kızlarımla fark ettik ki hala birilerine destek olacak enerjimiz ve vaktimiz vardı. Liseden yakın bir arkadaşım vardı, 30 yaşına geldiğinde ne aile kurdu ne iş, sadece kendini içkiye vurdu. Üstelik annesinin emekli maaşını hep içkiye yatırdı. Kadıncağız artık para vermeyince kadını huzurevine gönderdi, kadının evine de yerleşip gününü gün etti.
O kadını çocukluğumdan beri tanırım, o da beni öyle. Kızlarımla ayda bir giderdik, ona tatlılar, börekler götürürdük. Bu fikirle eve döndüğümde hemen kızlarıma anlattım. İkisi de çok sevindi, hatta küçük olan, ki şimdi 4,5 yaşında, sevinçten bağırmaya başladı: Yeniden bir babaannemiz olacak!
Ama asıl mutluluğu o kadın yaşadı, inanamamıştın görmeliydin! Kadıncağız o kadar ağladı ki, sakinleştirmek zorunda kaldım. Şimdi neredeyse iki ay oldu birlikte yaşıyoruz. Kızlarla birlikte onu çok sevdik, o da bizi seviyor.
Ama anlamadığımız bir şey var: Babaannem neredeyse 80ine gelmiş ama sanki hala genç kız gibi enerjisi var. Her sabah saat 6da kalkıyor, biz mis gibi kokan sıcacık krep ya da pankek kokularıyla uyanıyoruz. O kadar huzurlu ve güzel ki İyi ki böyle yaptım, kalbim sıcacık.
