Kocamla evliliğimizin ilk yıllarında paramız yoktu, buna rağmen kayınvalidem kendine kürk bir manto, yepyeni bir televizyon almış ve adeta bir sultan gibi yaşamıştı.
Ama yıllar sonra hayat bambaşka bir dönemece girdi.
18 yaşımda hamile kaldığımda, ailem bana hiç destek olmadı; annemle babam için henüz çocuk sahibi olmak fazlasıyla erkendi. O sırada kocam yeni askere alınmıştı. İki taraftan da babaanneler ve anneanneler aynı cümleyi kurdu:
Çocuk senin sorunun.
Annem gözümün içine bakıp, Şimdi senin çocuğunla uğraşamam, dedi.
Kayınvalidemse bana tek bir kelime dahi etmedi. Babamın kız kardeşi, yani halam yanıma koşan tek kişiydi.
O zamanlar halam otuz sekiz yaşındaydı, hiç evlenmemişti, çocuğu da yoktu, tüm hayatını işine adamıştı. Annemiyle babamı asla yargılamadı:
Onları anlıyorum, dedi bana. Dünyaya geldiğinde hiç kolay bir dönem değildi yaşadıkları. Sırf seni büyütebilmek için canla başla uğraştılar. Bazen ekmek bulamadıklarını bilirim. Baban geceleri vagon boşaltır, bir kaç kuruş kazanırdı.
Ama şimdi rahattalar. Babam iyi maaş alıyor, iki odalı evleri var, annem de çalışıyor. Ben ise çocuk doğuracağım.
-Hakikaten hiç mi umursamazlar? diye sordum halama.
Sadece bu hayatta bir nebze daha kendi için yaşamak istiyorlar, yargılama onları. Sonradan mutlaka akılları başlarına gelir.
O dönem ailemden hiç bir destek görmedim; bütün eşyalarımı toplayıp halamın evine taşındım.
Kocam askerden döndüğünde oğlumuz bir buçuk yaşındaydı. Onun yokluğunda kayınvalidem bir kez olsun torununu görmeye gelmedi. Anne ve babam da ancak iki defa ziyaretime geldiler.
Kocam oto tamircisi olarak iş buldu, bir yandan da okulunu bitirmeye çalıştı ama olmadı. Halamın yanında yaşamaya devam ettik. Oğlum anaokuluna başlayınca, ben de çalışmaya başladım. O sırada halam başka bir ilçeye taşınmak zorunda kaldı. Mecburen biz de kiralık bir eve çıktık.
Ardından kayınpederimin annesi vefat etti. Kayınvalidem miras kalan evi sattı, o parayla tek başına tadilat yaptı ve gönlünce yaşamaya başladı. Kocam ona evi satmamasını, isterse taksit taksit parasını ödeyip o evi geri alabileceğini söyledi ama dinlemedi.
Neden kendi hayatımdan, çıkarlarımdan vazgeçeyim ki? Yıllardır evde yenilik yapmak istiyordum, şimdi size mi bırakacağım, dedi kayınvalidem öfkeyle.
Beş yıl sonra kızımız dünyaya geldi. Artık bizim de başımızı sokacak kendi evimize ihtiyacımız vardı. Kocam yurt dışına çalışmaya gitti. Ancak ev için para biriktirmek sandığımızdan zordu. Ben çocuklarla kirada yaşamaya devam ettim.
Bu sırada annem üç odalı evde tek başına yaşıyordu; babam iki yıl önce ondan boşanmıştı ama yanına sığınmak gibi bir şansım yoktu. Kendi kızına ve torunlarına bir köşe bile açmadı. Kayınvalideme gitmek ise mümkün değildi; evi sürekli tadilattaydı ve yardım etmeye hiç niyeti yoktu.
Yıllar sonra, kocamın çalışmasıyla birikim yaptık, destek almadan kendi evimizi aldık.
Artık büyük oğlum liseye hazırlanıyor, kızım ise ilkokulda. Paranın kıymetini çok iyi öğrendik; her kuruşu biriktirdik. Şimdi böyle sıkıntılarımız yok, herkesin kendi arabası var, her yaz Egeye, Akdenize tatile gidiyoruz.
Hayatımızda gerçekten minnet duyduğumuz tek insan halam. Ne zaman arasak koşa koşa yardıma gelir, onun bir isteği olduğunda biz de her şeyimizi bırakıp koşarız.
Ailelerimiz ise zorluklar yaşıyor. Annem işten çıkarıldı, geçtiğimiz günlerde arayıp yardım istedi. Reddettim.
Kayınvalidem de benzer durumda. Emekli oldu, sade yaşamak istemedi. Evinin satışından gelen parayı yıllar önce harcadı. Kocam destek olmayı da ona reddetti. Büyük, yeni baştan tadilatı yapılan evi satıp küçük bir eve çıkmasını tavsiye etti.
Biz kimseye borçlu değiliz. Çocuklarımızı ailelerimizin bize davrandığından bambaşka büyütüyoruz. Onlara elimizden gelen desteği hep vereceğiz. Umuyorum, gün gelir biz de yaşlanınca güvenle onlara yaslanabiliriz.
