Anne, o benden bunu yapmamı istiyor… Diyor ki, iyi kadınların hepsi yapabiliyormuş… Peki ben iyi değil miyim? Bana öğret lütfen… Herkes yapabiliyorsa, ben de yapmalıyım… Hâlâ şaşkınım; yeğenim sadece annesi yüzünden bir eş bulabildi. Alina çocukken, ablam onu kreşe göndermedi, genç kız olunca dışarı çıkmasına izin vermedi, hep evde kaldı, tam bir ev kuşu oldu. Şehrimizde üniversite okurken de, annesi mutlaka 18’den önce evde olmasını sağladı. Kız 20 yaşındaydı, annesi saat yedi buçukta arayıp hâlâ eve gelmediği için bağırıyordu. Tam anlamıyla saçmaydı ve başka bir şey değildi. Alina eşini ikinci sınıfta, kütüphanede tanıdı, adam iki yaş büyük, notlarını verdi, yardım etti ve farkında olmadan ona âşık oldu, çıkmaya başladılar. İşte ablamın tüm kurallarını o zaman çiğnemeye başladı yeğenim. Sonunda evlendiler ve annesi ona yeni bir hayat kurmasına izin verdi. Şimdi size yakın zamanda yaşanmış bir hikaye anlatacağım. Ablamın evindeydim, Alina aradı; hem ağlıyor hem gülüyor, sesinden neredeyse hiçbir şey anlaşılmıyor: – Anne, o benden bunu yapmamı istiyor… Diyor ki, iyi kadınların hepsi yapabiliyormuş… Ben iyi değil miyim? Öğret bana… Başkaları yapabiliyorsa, ben de yapabilirim… Ablamın yüz ifadesi anında değişti, kızını sakinleştirmeye çalıştı ve “Bütün iyi kadınların yapabildiği neymiş bakalım?” diye sordu. – Çorba, anne… dedi Alina, biz gülmeye başladık, – Benimle dalga geçmeyin! Bana hiç çorba yapmayı öğretmediniz, internette tarif baktım ama hiç lezzetli olmuyor! Hemen adım adım çorbayı nasıl yapacağını anlattık; arada birbirimize gülüyorduk tabii. Akşam yeğenim arayıp teşekkür etti, eşi çorbasına bayılmış. Şimdi diyor ki: “Gerçek bir kadın oldum!”

Günlüğümden

Hâlâ şaşkınlık içindeyim; yeğenim birini bulup evlenebildiyse bunda annesinin etkisi büyüktür sanırım.

Ayça küçüklüğünden beri annesinin koyduğu kurallarla büyüdü. Ablam, çocuğunu okul öncesi eğitime göndermeye razı olmadı, lise çağında dışarı çıkmasına izin vermedi, hep evde tutmaya çalıştı; adeta inzivaya çekilmişti o kızcağız. Üniversiteyi bizim şehirde kazandığında bile, annesi her gün saat altıdan önce evde olmasını isterdi. Kız yirmi yaşında olmasına rağmen, saat yedi buçuk olduğunda ablam hemen arar, hâlâ eve gelmemişse telefonda bağırmaya başlardı. Aklım gerçekten almıyordu, çok abartılı geliyordu bana.

Ayça ikinci sınıftayken gelecekteki eşiyle tanıştı. Birlikte kütüphanede ders çalışıyorlardı, çocuğun adı Buraktı ve Ayçadan iki yaş büyüktü. Burak notlarını paylaştı, ona derslerde yardımcı oldu; bir bakmışlar ki, birbirlerine gönül vermişler. Bundan sonra Ayça, annesinin kurallarını umursamaz olmuştu, tek tek aşmaya başladı.

En sonunda evlendiler, ablam da kabullendi kızının yeni bir hayata başladığını.

Yakın zaman önce geçen bir olayı yazmak istiyorum. Bir akşam ablamın evindeydim, Ayça aradı. Sesinde hem gözyaşı hem gülüş vardı, ne dediğini zar zor anladım:

Anne, Burak benden bir şey istiyor Diyor ki, iyi kadınların hepsi yapabiliyor Ben iyi değil miyim? Öğretsene bana Herkes biliyor da ben mi bilemeyeceğim

O anda ablamın yüzü birden değişti, kızını sakinleştirmeye çalıştı, neymiş bu iyi kadınların bildiği diye sordu.

Çorba, anne! dedi Ayça. O an hepimiz gülmeye başladık.

Dalga geçmeyin benimle, dedi Ayça. Bana hiç öğretmedin, tarifleri internetten deniyorum ama bir türlü güzel olmuyor!

Ablamla ben hemen adım adım nasıl çorba yapılır anlattık telefonda; arada birbirimize de gülerek.

Akşam olduğunda Ayça tekrar aradı, teşekkür etti: Yengeciğim, anneciğim, Burak bayıldı! Çok güzel olmuş, artık ben de tam bir kadınmışım!

Bazen düşünüyorum, ailede paylaşılan en küçük şey bile insanı ne kadar mutlu ediyor ve birbirine bağlıyor. Ve artık Ayça da çorba yapmayı biliyor, kendi yuvasında Tek eksiği, biraz fazla tuz katmış olması! Ama sevgiyle yapılan her yemek güzel.