Ziyarete Gelen Teyze, Ağlayan Eş
Sabahın köründe kapı zili Roberti pardon, Burakı uyandırdı. Daha gözünü açamadan yanındaki karısı da uyanmaya başlamıştı. Hafifçe elini onun omzuna koydu:
Canım, yat sen, ben bakarım, dedi. Sonra nefesini tutup, sessizce kapıya yöneldi.
Kim bu saatte ya, insan bir arayıp sorar, diye söylendi kapının önünde.
Kapıyı açınca elinde koca bir valiz, kapıda teyzesini buldu. Onun arkasında ayaklarını birbirine sürten eniştesi de bekliyordu.
Ah Burak, benim altın gibi yeğenim! diye bağırdı Teyze Serpil. Hiç özlemedin mi teyzeni? Gel bakalım, teyze sana bir sarılsın, dedi ve Burakı öyle bir kucakladı ki, neredeyse nefessiz bırakacaktı.
“Veda et huzura,” diye düşündü Burak, teyzesinin çantasını içeri taşırken.
Gecenin geri kalanı ise tam bir curcunaydı. Teyze Serpil, kanepeyi beğenmedi, rahatına düşkün ya Ben burada yatamam, demesiyle Burakı kara kara düşündürmeye başladı. En sonunda Burakın sürekli sırtüstü yatmasından dert yanınca, “Belki senden yardım isterim uyumak için,” demesi bardağı taşırdı.
Burakın eşi Derya, ilk andan beri şok içindeydi. Daha bir saat bile olmadan Teyze Serpil evi talan etti, salonu salonluktan çıkardı. Sonunda herkes yatmaya karar verdi ama tabi ki Teyze Serpil ve Enişte Salih yatakta, Burak ile Derya da kanepede.
Sence bu iş kaç gün sürecek, ha Burak? diye fısıldadı Derya, kahvaltıyı masaya koyarken.
Vallahi bilmiyorum, akşama sorarım, dedi Burak yorgun bir gülümsemeyle.
Derya, yatak odasından gelen davul gibi horlamaları dinlerken dişini sıktı:
Burak, ben bunlardan korkmaya başladım! Erken gel bari bu akşam!
Elimden geleni yaparım, dedi Burak ve işine gitti.
Akşam eve dönünce, masada sofra kurulu, yemekler lezzetli, bir de üstüne tatlı… Belli ki kutlama var.
Hoş geldin yeğenim, bugün aile kavuşması kutlayacağız, diye bağırdı Teyze Serpil mutfaktan.
Derya da sessizce kulağına eğildi:
İyi ki geldin, valla kurtar beni bu halden!
Masada herkes toplanmışken, Burak birkaç gündür merak ettiği o soruyu sordu:
Teyze, ne kadar kalacaksınız ki? dedi tedirgin tedirgin.
Yani evden mi kovuyorsun bizi? Demek hiç istemiyorsun, bak bak! Hadi Salih, kalk, dedi Teyze Serpil, surat yaparak.
Teyze, olur mu öyle şey! Ne zaman isterseniz burada kalırsınız!
Ay yavrum, biz zaten dairemizi sattık, üç beş kuruşumuz var; başka kimsemiz yok. Kalan ömrümüzde sen bize bakarsın, atmazsın sokağa, değil mi Burak? dedi gözünde minik bir yaş ile dramatize ederek.
Burakın ağzı açık kaldı, Derya ise gözyaşlarıyla koşarak odadan çıktı.
Odada öyle bir sessizlik oldu ki, bir tek Enişte Salihin salatayı tıngırdatışı duyuluyordu.
Yahu sen de iki laf etsene! Bütün gün sadece yemek! Aklın fikrin tabakta! diye bağırdı Serpil Hanım eşine.
Seninle tamamen hemfikirim, Serpil, dedi Enişte Salih gayet sakin şekilde.
Bir baltaya sap olamadın sen, diye höykürdü Serpil Hanım. Evde her şeye ben karar veririm, bu da hep peki der. Böyle adam olur mu? Burak, bari sen mutlu musun ha?
Ne kadar isterseniz kalırsınız, deyiverdi Burak ve o anda Deryanın koridordan gelen ağlamasını duydu.
Burak tabağını keyifsizce karıştırırken, teyzesi ile eniştesi sofradaki her şeyi neredeyse ses çıkarta çıkarta mideye indirdi.
Teyze Serpil sofrada gerine gerine:
Eh, doydum valla. Hadi Burak, şaka yaptım! Üç günlük hastane kontrolü için geldik. Vallahi sen de maşallah ne güzel panikledin, hissettirmemeye çalıştın ama yüzünden belliydi. Aile deyince aklına hemen sorumluluk geldi. Ne olur ne olmaz, ölünce daire de sana kalacak, çünkü bizden çocuk yok. Sen benim tek mirasçımsın.
Burak o an öyle bir rahatladı ki, gülümseyip:
Aman teyzem, sen yüz yıl yaşa! diyecek hali geldi. Ancak Derya, ziyaret boyunca gözyaşlarını tutamaz olmuştu bir türlü Teyze Serpilin gönlünü yapamıyordu: çorba beğenilmiyor, köfte eleştiriliyor, bulaşık yanlış yıkanıyor, yerler düzgün silinmemiş…
Giderlerken, Teyze Serpil kulağına fısıldadı:
Oğlum, sen niye böyle ağlak bir kızla evlendin? Hamile mi, sürekli ağlıyor!
Teyze ve enişte çıkınca Derya, sevinçten salonda döne döne dans etmeye başladı:
İnşallah tekrar gelmezler, dedi, umudu gözlerinden okunarak.
Vallahi bende de his yok, ama teyzem evi çok sevdi galiba!
Dayanamam bir daha! diye inledi Derya.
Tam o sırada zil tekrar çalınca…
Hadi ya, yine mi geldiler! diye fırladı Burak. Ama baktı ki sadece çalar saat! Gülümsedi, çünkü onu güzel bir gün bekliyordu.
