Sen büyükanneni kullanıyorsun. O senin çocuğuna bakıyor, benimkini ise hafta sonları bile kabul etmiyor.
Hayatta bazen, bir sorunu hızlıca çözmek gerekir. Aynen şu anda Elif’in yaşadığı gibi.
Oğlum şimdi dört yaşında. Benim için elbette mükemmel bir çocuk. Çok hareketli olduğunu inkâr edemem, ama dürüst olmak gerekirse tamamen uslu olan çocuk da tanımıyorum. Hepsi biraz yaramaz olur. Şimdi de ikinci çocuğuma hamileyim. Asıl mesele de bu zaten.
Kadın doğum doktoruna kontrole gittiğim gün, bir anda hastaneye yatırıldım. Doktorun endişelendiği bir şey vardı ve hemen müdahale gerekiyordu. O dakikada oğluma kimin bakacağı büyük bir sorun hâline geldi.
Eşim iş seyahatindeydi, on gün sonra dönecekti. Annem ve babam ise çalışıyordu. Sülalede o an başka kimse yoktu. Büyükannem gönüllü oldu ve taburcu olana kadar oğluma bakabileceğini söyledi. Yetmiş yaşında birinin bu tempoya ayak uydurabileceğinden emin olamadım. Oğlum deli gibi koşar, enerjisi bitmez. Büyükannem dayanabilecek miydi bilinmez…
Kararımızı verdik. Annemle babam, iş çıkışı torunlarına gelip yardımcı olacaktı, gündüz ise büyükannem yanında olacaktı. Şimdilik en mantıklısı buydu.
Ama yine de içim rahat etmiyordu. Sonuçta konu kendi çocuğumdu. Çaresizdim. Sürekli büyükannemi arayıp nasıl olduklarını soruyordum. Şaşırtıcı bir şekilde çok iyi anlaşmışlar. Birbirlerine bir yol bulmuşlar. Bir hafta göz açıp kapayana kadar geçti. Eşim döndüğünde, sorumluluğu o üstlendi.
Yakın zamanda taburcu edilecekken, kız kardeşim aradı ve bana kızgın olduğunu söyledi. Onun kızı iki yaşında. Ne kadar ısrar etse de, büyükannem kendi çocuğuna bakmayı kabul etmemiş. Çünkü torununun çok küçük olduğunu söylemiş.
Adeta yalvarıyordu, “Lütfen kızımla kal” diye. Ama büyükannem istememiş!
“Büyükannemi kullandın!” işte bana bunu söyledi.
Ben de ona şöyle dedim: Çok zor bir durumdaydım. Oğlumla birlikte hastanede kalamam. Senin yardımını da istemiştim, ama sen kabul etmemiştin. Sen ise kızını, sadece rahat etmek ve biraz kafa dinlemek için büyükannemize göndermek istiyorsun. Aradaki farkı görebiliyor musun? Böyle minik bir kızı yaşlı bir kadına bırakmak doğru mu sence? Götür annesine, babasına.
Onlar da bakmak istemiyor. Bütün yük benim üstümde!
Bence kardeşim yanlış düşünüyor. İki yaşındaki bir çocukla dört yaşındaki bir çocuk arasında büyük fark var. Seçme şansım olsaydı, ben de oğlumu kimseye bırakmak istemezdim. Ama kız kardeşim hâlâ beni büyükannemizi kandırmakla suçluyor.
