Uçağa adım attığımda, koltuklarımızın dolu olduğunu gördüm.
Eşimle birlikte İstanbuldan Ankaraya, yakınlarımızı ziyarete gitmek için bilet almıştık. Özellikle cam kenarında boş bir koltuk bırakarak, yan yana oturmak istemiştik.
Uçağın üçlü koltuk sıraları vardı, bunun bilinciyle koltukları dikkatlice seçmiştim ki hem birlikte olalım hem de manzarayı kaçırmayalım.
Ama kabine girdiğimizde, biletlerimizde yazılı yerlere başka yolcular oturmuştu. Yavaşça biletimi kontrol ettim, her şey tastamamdı. Benim yerimde bir kadın, eşimin yerinde ise 5 yaşlarındaki oğlu oturuyordu. Kadın gayet doğal davranıyordu; acaba numaraları mı karıştırdı diye kendime sordum.
Bu koltuklar bizim, dedim nazikçe.
Kadından hiçbir tepki yoktu. Eşim tekrar sorunca kadın başını çevirip şöyle dedi:
Oğlum cam kenarında oturmak istedi. Kim önce gelirse güzel yeri kapar, biz de yer değiştirmeyeceğiz. Ortalarda yerler boş, oraya geçin.
Hanımefendi, biz bu koltukları bilerek aldık. Lütfen yerinizi değiştirin ve gereksiz gerginlik yaratmayın, dedim.
Çocuğu görmüyor musunuz, heyecanlı? Şimdi yerini değiştirirsem sinirlenir. Sizin hiç çocuğunuz yok mu? Siz büyüksünüz.
Eşimle göz göze geldik. Kavga çıkarmak yerine kabin memuruna danışmaya karar verdik. Kabin görevlisi gelip de nezaketle uyardığında, kadın ve oğlu nihayet kalkıp yerine geçti.
Eğer cam kenarında oturmak isteseydi, neden o koltuklardan bilet almadı ki? Açgözlülük işte, başka bir açıklaması yok.
Kabin görevlisinin konuyu bu kadar hızlı halletmesi iyi oldu. Yoksa olay uzayacak gibiydi. Çevredeki yolcular sessizce destekledi beni; çünkü olay çıkarmak yerine işi tatlılıkla çözmeye çalıştım.
Bunu bir türlü anlayamıyorum; küçük çocuğu olan bazı yolcular, kendilerini sanki ayrıcalıklı sanıyor. Bizim de çocuklarımız var ama başkasının koltuğunu kapmaya ya da sırada öne geçmeye kalkmıyoruz.
Uçuşun geri kalanında her şey huzurlu geçti. Umarım o kadın bir dahaki sefere cam kenarı koltuk isterse, önceden biletini alır da kimseyi sıkıntıya sokmaz. Ama bu rüya gibi yolculukta, her şey havada, gerçek mi hayal mi belli olmadan, en azından içim huzurla doldu; biraz da garip bir rüya, ama yormayan cinsinden.
