Bir Kedinin Sessizce Çarpan Kalbi, Dağılan Düşünceler ve Sızlayan Bir Ruh: Barış’ın Esrarengiz Hikayesi – Neden Sahibi Onu Başkalarına Verdi, Onu Neden Terk Etti? Olesya’nın Yeni Evinin Açılışında Hediye Edilen Sırlarla Dolu Simsiyah Bir İngiliz Kedisinin Şoku… Zar zor birikimle aldığı ve henüz tam yerleşemedi mütevazı bir ikinci el tek odalı dairede başka sıkıntılar arasında bir de minik kedi. Olesya, şoku atlatınca kedi yavrusunun amber sarısı gözlerine bakıp, “Bu erkek mi dişi mi?” diye soruyor; “Erkek!” cevabını alınca “Tamam, senin adın Barış olsun!” diyor ve Barış da minik bir “Miyav”la karşılık veriyor… Kısa sürede İngiliz kedisinin ne kadar huzurlu bir canlı olduğunu keşfediyorlar; üçüncü yıldır Olesya ve Barış, sanki tek bir yürekle yaşıyorlar. Barış’ın yumuşak kalbi ve dokunaklı ruhu, Olesya’yı işten karşılıyor, onunla film izliyor, geceleri yanında uyuyor, ev işlerinde peşinden ayrılmıyor. Birlikte yaşamak hayatı renklendiriyor; insanı evde bekleyen, dertleşebileceği, gülüp ağlayabileceği bir dost olması sevindirici – hele ki onu yarım kelimeden anlayan birisi varsa. Ama hayat öylece devam etmez… Son zamanlarda Olesya sağ yanındaki ağrıyı fark etti. Bir kas çekmesi sandı, sonra yağlı yemekleri suçladı; ağrılar artınca doktora gitti. Kötü hastalığını duyunca akşamı gözyaşlarıyla geçirdi – Barış ise yanında sessizce durup onu mırıltısıyla teselli etti. Olesya, akşam Barış’ın mırıltılarına dalarak uykuya daldı. Sabah kaderine razı olup hastalığıyla ilgili kimseye bir şey söylememeye karar verdi, acıyan bakışlardan ve yardım etmeye çalışanların zorlamalarından kaçmak istedi. Bir parça da olsa, tedaviyle iyileşme umudu vardı. Ancak Barış’ı nereye bırakacağı sorusu ortaya çıktı. Hastalığın trajik sona gidebileceğinden endişelenip Barış’a yeni bir ev aramaya başladı. İlanda, “Safkan kedimi iyi ellere veriyorum,” yazdı. Telefon açan ilk kişi neden ayrıldığını sorunca, Olesya anlamadan, gebelik döneminde kedi tüyüne alerji olduğunu söyledi. Üç gün sonra Barış, eşyalarıyla birlikte yeni evine giderken Olesya hastaneye yattı… İki gün sonra yeni sahipleriyle konuştuğunda, özür içinde, Barış’ın evden o akşam kaçtığını ve hala bulunamadığını öğrendi. İlk duyduğu şey, Barış’ı aramak için hastaneden kaçmak istemek oldu; hemşireye yalvardı, ama izin alamadı. Yanındaki yaşlı kadın, “Kızım bekle, üzülme,” dedi; “Yarın Ankara’dan gelecek bir profesör var, bana kötü teşhis kondu ama işadamı oğlum başka kliniğe nakletmek istedi, ben ise istemedim. Senin için de rica ederim, belki korkulacak bir şey yoktur,” diye omzunu okşadı. *** Barış, yeni evde ne olduğunu anlamadı. Tanımadığı bir el ona dokununca korkudan patiyle vurup karanlık köşeye kaçtı. – “Pavel, bırak alışsın, dokunma,” diyen ses sahibinin sesi değildi. Barış’ın kalbi sessizce göğsünde çarpıyor, düşünceler savruluyor, ruhu sızlıyordu: Neydi ki, onu başka ellere verdiren? Neden sahip onu bırakmıştı? Korkuya bürünmüş amber gözlerle odayı taradı, açık pencereyi gördü. Simsiyah bir gölgeyle atıldı ve dışarı çıktı! Şansı vardı: Sadece ikinci kattı ve altında yemyeşil bir çim vardı. Barış’ın eve dönüş yolculuğu böyle başladı… *** Profesör genç ve güler yüzlü bir kadın, adını Maria Hanım diye tanıtarak, tedavi dosyasını inceledi, Olesya’yı muayene etti ve bir dizi testten geçirdi. Olesya iyisini beklemiyordu. Odaya döndüğünde yanında yaşlı kadın vardı. – “Ne dediler kızım?” – “Henüz bir şey yok, tekrar gelecekler.” – “Benimkini doğruladılar,” dedi yaşlı kadın üzgünce. Yarım saat sonra Maria Hanım ve ekibi tekrar odaya geldiler: “Olesya, iyi haberim var. Hastalığın tedavi edilebilir, iki hafta burada yat, tedaviyi tamamla, sağlığına kavuşacaksın,” diye tebessüm etti. Doktorlar gittiğinde yaşlı kadın, “Çok güzel, sevindim. Vedamdan önce bir iyilik daha yapabildim. Mutlu ol kızım,” dedi. *** Barış’ın önünde ne yıldız vardı, ne yol haritası. O sadece içgüdüsüyle eve doğru yürüdü. Dönüş yolu tehlikelerle ve eğlenceli maceralarla doluydu. O güne kadar sokakları bilmeyen asil İngiliz kedisi bir günde vahşi bir avcıya dönüştü. Gürültülü caddelerden kaçarak, sürünerek, bazen köpeklerden uçarmış gibi kaçıyor, tırmanıyor, evine ilerliyordu. Bir mahallede kaslı bir sokak kedisiyle yüz yüze geldi; mahallenin kabadayısı hemen yabancı olduğunu anladı, Barış ise mücadeleden kaçmadı. Kısa bir kavga sonrası mahalle kedisi, yırtık kulağıyla kaçtı. Barış ise geri dönmeye kararlıydı. Yolun devamında atalarının hatırasını canlandırarak dallarda uyumayı öğrendi. Utana utana çöp kutusundan yemeyi ve merhametli insanlar beslediği sokak kedilerinin yemini çalmayı öğrendi. Bir gün bir sokak köpek sürüsüyle karşılaştı. Korkudan ağaca tırmandı, insanlar köpekleri kovaladı, bir kadın onu eve almak için sosisle kandırdı. Barış acıkınca ve korkuyla kadının elinden bir süre kendisini besletip okşattı, ancak toparlanınca tekrar kaçtı ve yoluna koyuldu… *** Hastaneden çıkan Olesya, eve dönerken yaşlı kadının “Mutlu ol!” sözlerini aklından çıkaramıyordu. Çok mutluydu, çünkü teşhis yanlış çıkmıştı. Ama Barış’ın yokluğu yüreğini dağlıyordu. Boş eve girip karşılanmayacağını düşünmek onu üzüyor; apartmana girince hemen Barış’ın verildiği adresi aradı, iz sürmeye karar verdi. Herkes iki hafta geçtiği için umut kırıcı konuşuyordu; ev kedisi sokakta nasıl hayatta kalır diye ikna etmeye çalışıyorlardı ama Olesya inanmak istemedi. Sokak sokak dolaştı, her avluda, parkta, garajda Barış’ı aradı, bodrum pencerelerinden seslendi. Evine yaklaşırken anladı ki kedi kaybolmuştu – sokaklar yabancıydı, iki saat yürüdüğü yolda minik bir kedinin hayatta kalmasına ihtimal yoktu. Kendi apartmanına geldiğinde gözlerinde yaşla karşıdan siyah bir kedinin yaklaştığını gördü: “Bir siyah kedi…” dedi içinden. Baktı, Barış olduğunu anladı. “Barış!” diye bağırdı. Ama kedi ona koşamadı, çünkü gücü kalmamıştı. Oturdu, gözlerini mutluluktan kıstı ve hafifçe kısık sesiyle “Geldim!” dedi.

Bir kedinin kalbi göğsünde sessizce atarken, düşünceleri darmadağındı, ruhu acı içindeydi. Ne olmuştu da, sahibi onu yabancı insanlara vermişti, neden terk etmişti onu?

Bana, yeni taşındığım eve ziyaret için tamamen siyah bir British Shorthair hediye ettiklerinde birkaç dakika neye uğradığımı şaşırdım

Zar zor biriktirdiğim parayla aldığım bir oda küçük, eski bir İstanbul apartman dairesi hâlâ tam yerleşmiş değildi. Çözmem gereken başka sıkıntılar da vardı.

Ve birden bu minik kedi. Şoku atlatınca, yavrunun kehribar sarısı gözlerine bakıp iç çektim, gülümsedim ve kediyi getiren arkadaşıma sordum:

Erkek mi bu kedi?

Evet, erkek.

O zaman adı Mesut olsun, dedim ona.

Mesut, ağzını hafifçe açıp uysal bir miyav ile cevap verdi
*****
British Shorthairların oldukça sakin hayvanlar olduğunu kısa sürede anladım. Mesutla üçüncü yılımızdaydık, aramızda muhteşem bir bağ oluşmuştu. Beraber yaşarken fark ettim ki, Mesutun hassas bir ruhu, kocaman bir kalbi vardır.

Beni her akşam işten heyecanla karşılıyor, geceleri yatağımda ısıtıyor, birlikte film izleyip yanıma sokuluyor, temizlik yaparken peşimde dolaşıyor.

Kedili hayatım daha renkli hâle gelmişti. Evin kapısını açınca, seni bekleyen birisinin olması çok güzel. Onunla gülüp, onunla üzülmek Ve en güzeli, beni bir kelimeden anlıyor olması.

Her şey yolunda gibiydi, ama

Son zamanlarda sağ tarafımda bir ağrı hissetmeye başladım. Önce kaslarımı incittiğimi sandım, sonra yediğim ağır yemekleri suçladım. Ağrılar arttıkça doktora gitmeye karar verdim.

Doktor teşhisi koyup anlatınca, bütün akşamımı yastığa gömülüp ağlayarak geçirdim. Mesut, halimi hissedip sessizce yanıma sokuldu ve tınılı mırıldanışıyla beni teselli etmeye çalıştı.

Bir bakmışım, Mesutun mırıltısında uyuyakalmışım. Sabah uyandığımda durumu kabullendim ve aileme hastalığımdan bahsetmemeye karar verdim; acıyan bakışlardan, gereksiz yardımlardan kurtulmak istiyordum.

Kafamda doktorların hastalığıma çare bulacağına dair hala bir umut vardı. Bir tedavi önerdiler, şansımı denemek istedim.

Ama ortada bir sorun vardı; Mesuta kim bakacaktı? İçimde böyle bir hastalıkla her şeyin kötüye gidebileceğini kabullenerek, Mesuta yeni bir yuva bulmaya karar verdim.

İnternete ilan verdim, british cinsi erkek kedi, iyi ellere diye açık açık yazdım.

İlanı ilk arayan kişi, kediyi neden verdiğimi sorunca, nasıl oldu bilmiyorum, Hamileyim, gebelikte kedi tüyüne alerjim çıktı, deyiverdim.

Üç gün sonra Mesutla, mama kabı ve oyuncaklarıyla birlikte yeni sahiplerine teslim ettim, ben de hastaneye yattım

İki gün geçtikten sonra yeni sahiplerini arayıp Mesutu sordum. Özür üstüne özür dileyerek, Kediniz ilk gece kaçtı, bir türlü bulamadık, dediler.

İlk tepkim hastaneden kaçıp kedimi aramaktı. Nöbetçi hemşireye yalvardım, bırakmadı, ayıpladı, odama gönderdi.

Yan yataktaki yaşlı kadın, halimi görünce, ne olduğunu sordu. Hüngür hüngür ağlayarak başımdan geçenleri anlattım.

Dur bakalım biraz, kızım, dedi incecik yaşlı teyze. Yarın Ankaradan çok iyi bir profesör gelecekmiş. Benim hastalığım ağır, oğlum ticaretle uğraşıyor, beni başka hastaneye yatırmak istedi, ama ben kabul etmedim.

Artık nasıl ayarladı bilmiyorum ama ikna etmiş. O profösörden seni de muayene etmesini isteyeceğim, belki sandığın kadar kötü değildir, diye sırtımı sıvazladı.
****
Kedi taşımasından çıkınca Mesut, kendini bambaşka bir evde buldu. Yabancı bir el ona dokunmaya çalıştı

Mesutun sinirleri dayanmadı, pençesiyle eline vurup karanlık bir köşeye kaçtı.

Pelin, dokunma istersen, alışsın biraz, diye yumuşak bir kadın sesi duydu Mesut, ama bu sahibinin sesi değildi.

Mesutun göğsünde kalbi sessizce atıyor, ruhu acı içindeydi. Sahibi onu neden terk etmişti yabancılara?

Kehribar sarısı gözlerini korkakça odada gezdirirken, açık pencereyi fark etti. Bir yıldırım gibi odayı geçti, dışarıya sıçradı!

Şansı yaver gitti; burası ikinci kattı, altında bakımlı bir çimen vardı. Oradan eve dönüş yolu başladı Mesut için

*****
Profesör, karşıma kırklı yaşlarında güler yüzlü bir kadın olarak çıktı. Fatma Hanım diye tanıttı kendini, tedavi dosyamı dikkatle inceledi, ardından yan yatmamı istedi.

Uzun uzun muayene etti, neremin ne kadar acıdığını sordu, tekrar dosyayı okudu. Sonra tıbbi cihazlarla tekrar kontrol yaptı.

Hiçbir iyi haber beklemiyordum. Odaya döndüğümde, yaşlı teyze yatağında uzanıyordu.

Ne dediler, kızım? diye sordu.

Henüz bir şey demediler, tekrar uğrayacaklar dediler.

Hıh, benimkini doğruladılar, pek şansım yok, dedi üzgün bir sesle.

Çok üzgünüm, size minnettarım, dedim, ne diyeceğimi bilemedim.

Yarım saat sonra, Fatma Hanım diğer doktorlarla geldi.

O gün bu gündür, Elif Hanım, güzel haber vereceğim size. Hastalığınız tedaviye cevap veriyor, ben de tedavinizi başlattım, iki hafta yatınca tamamen iyileşeceksiniz, dedi gülerek.

Doktorlar çıkınca, yaşlı kadın fısıldadı:

Ne güzel! Ben de giderken bir iyilik daha yapmış oldum. Mutlu ol, kızım
*****
Mesutun için bir yol haritası yoktu, ama içgüdüsüyle eve doğru ilerliyordu. Yol boyunca başına türlü olaylar geldi, hem tehlikeli hem komik.

Sokakları hiç tanımadan, bir günde gerçek bir sokak kedisi olup vahşi içgüdülerini geliştirdi.

Kalabalık caddelerden ve yollardan kaçarak, saklana saklana, hızlıca fırlayarak, köpeklerden kaçarken yerden uçuyor gibi hissederek, ağaca sıçrayarak, Mesut amacına doğru ilerliyordu

Bir ara, sessiz bir mahallenin arka bahçesinde, surat surata tecrübeli bir sokak kedisiyle karşılaştı.

Uzun uzun bakmadı, Mesutun yabancı olduğunu hemen anladı. Yüksek bir miyavla üstüne saldırdı. Mesut, sakin bir İngilizden öfkeli bir sokak serserisine dönüştü, geri adım atmadı.

Kısa süren kavganın sonunda, mahalle kedisi kaçtı, Mesut’un kulağında küçük bir yırtık hatıra kaldı.

Sonuçta, kural belliydi: Mahalle kedisi kendi egosunu tatmin ediyordu, Mesut ise sadece evine dönmek istiyordu; onu hiçbir şey durduramazdı.

Yol devam etti. Atalarının alışkanlığını hatırlayıp, Mesut ağaç dallarına kıvrılıp uyumaya başladı.

Allahım, utandım ama, Mesut artık çöp karıştırıp çöpten yemek yiyor, merhametli apartman sakinlerinin beslediği kedilerin yemeklerini çalıyordu.

En sonunda, bir sokak köpeği grubu attı karşısına. Onlar Mesutu yaşlı bir ağaca kovaladılar; havlayarak tırmanmaya çalışıp gövdeden yukarı ittirdi.

Gürültüye insanlar toplandı, köpekleri kovdular. Bir kadın Mesutu kucaklamak için sucuk verdi.

Açlık ve korku Mesutun aklını aldı, indi, kendini okutmaya ve sevdirmeye izin verdi. Ama

Bir süre sıcaklıkta dinlendikten sonra, Mesut tekrar evine döneceğini hatırladı, apartmandan kadının peşinde koşup, açılan kapıdan sıvışıp kaçtı, yoluna devam etti
*****
Hastaneden çıkınca, evime gittim. O yaşlı kadının Mutlu ol dileği hâlâ kulağımda yankılandı. Tanı doğru çıkmadığı ve sağlıklı olduğum için çok mutluydum.

Ama kalbim Mesut için yanıyordu. Onsuz eve girmeyi, karşılanmamayı hayal bile edemedim.

Daha eve varır varmaz, Mesutu alanlara adreslerini sordum. Adrese gidip, kaçışı dinledim ve Mesutun izini sürmeye karar verdim.

Herkes, İmkânsız, iki hafta geçti, ev kedisi sokakta yaşayamaz, dedi. Ama inanmam mümkün değildi.

Her sokağa girdim, her avluyu, her garajı aradım. Mesut gibi hiç dışarı çıkmayan bir kedinin gözünden düşünmeye çalıştım. Onu çağırdım, bodrumlara, karanlık kenarlara uzun uzun baktım.

Neredeyse eve varırken, Mesutun izini kaybettiğimi anladım. Bu kadar yolu, hiç bilmediği şehirde iki saatte dönmesi imkansızdı.

Kendi apartman avluma üzüntüyle girdim, gözlerim doldu, içim sıkıştı. O anda, karşı kaldırımda siyah bir kedi bana doğru yürüyordu.

Bir siyah kedi işte, diye aklıma geldi. Sonra durdum, dikkatlice baktım. Anladım! Bir çığlık kopardım: Mesut!

Ama Mesut koşamadı; mecal kalmamıştı, olduğu yere oturdu, gözleri mutlulukla kısıldı ve alçak bir sesle mırıldandı: Başardım!

Bugün öğrendim ki, gerçek sevgi asla vazgeçmemeyi gerektiriyor ve zorluklar ne kadar büyük olursa olsun, bir yere ait olmak için insan ve hayvan tüm engelleri aşabiliyor.