Bir zamanlar, yıllar önceydi… Ayşegül, alkolik eski kocasından ilginç bir miras almıştı: onun yaşlı annesinin bakımını üstlenme görevi. Ayrılıkları üzerinden on yıl geçmişti. Sadece kocası içkiye düşkün olduğu için değil, aynı zamanda ona sık sık el kaldırdığı için de yollarını ayırmışlardı. Bağlarını tamamen kopardıkları uzun zaman olmuştu.
Ortak oğulları, Eren, evlenip uzaktaki bir şehirde yeni hayatına başlamıştı. Ne babasıyla ne de onun hayatıyla ilgisi kalmamıştı; zaten kim ister ki alkolik bir babayı? O adam da oğluna hiç gönülden yaklaşmamıştı.
Bir pazar sabahı, Ayşegül bir telefon aldı. Haberi hiç de iyi değildi Eski kocası vefat etmişti. Tabutunu tutacak, cenazesini kaldıracak kimse yoktu. Her iş, Ayşegül ve oğlunun üzerine düştü. Ellerinden geldiğince güzel bir cenaze yaptılar.
Ama geride hastalıklı, yaşlı kayınvalide kalmıştı. Şimdi ne olacaktı? Normal biri olsaydı belki iş kolaydı, ama ne mümkün Kadıncağız yıllarca sürprizleriyle ve dertleriyle meşhurdu. Ayşegül’le tanıştıkları günden beri işleri ancak karıştırmıştı.
Kayınvalidesi, kasabanın biraz dışında, küçük bir evde tek başına yaşıyordu. Cenazeden sonra Eren, kendi yuvasına döndü; neticede onun da kendine ait bir ailesi vardı. Kayınvalidenin bakımı, Ayşegülün omuzlarına kaldı.
Gelenekler el vermediği için yaşlı kadını öylece bırakıp gidemezdi. Haftada birkaç kez ziyaret etti onu. Market alışverişini yaptı hep, ne kadar memnuniyetsiz gözükse de kayınvalidesi her şeyi iştahla yerdi. Odun kırmak, ağır işleri yapmak Ayşegül için zordu ama arkasını dönemedi işte. İnsan, yardıma muhtaç birini nasıl yalnız bırakabilirdi ki?
Bu düzen üç ay devam etti. Sonra yaşlı kadın da Hakk’a yürüdü. İşin tuhafı, meğer onu da görmeden göçmemiş; geride bıraktığı vasiyette, Ayşegüle o evi ve hayatta biriktirdiği hatırı sayılır bir miktar Türk Lirasını bırakmıştı. Demek ki vefanın karşılığı bazen böyle çıkıyormuş insanaAyşegül, eliyle yılların yorgunluğunu alnından sildi. Bahçe kapısından son kez içeri adım attığında, evi saran ağır kasvetin yerini hafiflik almıştı. Bir köşede bulduğu solmuş bir fotoğrafa bakarken, ne yaşlı kadının soğuk bakışları ne de eski kocasının hayal kırıklığı dolu hatırası kaldı zihninde. Hepsi zamanın ardında silindi gitmişti.
O akşam, küçücük mutfağın penceresinden elini uzatıp bahçedeki incir ağacına dokundu. Hatıralarla yüklü bu ev ona belki çokça dert ama sonunda özgürlük ve dinginlik bırakmıştı. İçinden, “Hayatın kendisi, bazen en tuhaf yerlerinden çiçek açabiliyor,” diye geçirdi. Artık ne geçmişin gölgeleri vardı odalarda, ne de geleceğe dair korkuları.
Ayşegül, o gecenin sonunda, kendi hikayesinin aslında şimdi başladığını hissetti. Gökyüzünü, sessizce serinleten kasaba rüzgarıyla kokladı. Ve ilk defa, başkasının yüküyle değil, kendi hayatının yeni şafağıyla baş başa olduğunu bilmenin huzuruyla, gülümsedi.
