Keşke bebeğin doğumuna daha erken hazırlansaydık!
Hastaneden çıkışım gerçekten unutulmaz oldu. Eşim işteydi ve beni almak için ofisten koşa koşa geldi. Ona izin almasını ya da birkaç günlüğüne evde kalmasını rica etmiştim, ama müdürü kesinlikle izin vermemiş. Tüm hazırlıkları yapacağını söylemişti, defalarca tembihledim. Eğer daha önce yapsaydık, çamaşırları yıkardık, eksikleri alırdık, evi derleyip toplardık. Şimdi düşünüyorum da… 30 yaşındaki Sedef anlatıyor bunları dertli dertli.
Yani, sözünü tutmadı mı?
Hastaneye hazırlıksız gittim. Eve döndüğümde heryerde tam bir karmaşa vardı. Ziyaretimize gelen ailemize karşı mahcup oldum. Rafların üstü tozdan görünmüyordu, elimle resim çizecek kadar tozluydu. Ne bebek arabası alınmıştı, ne de şifonyer vardı, hatta çocuk için kıyafet bile almamış. Allahtan arkadaşlarım birkaç paket bebek bezi getirmişlerdi diyor Sedef hikayesine devam ederek.
Sedef altı yıl önce evlenmiş. Şimdi eşiyle ilk kez anne baba olmanın heyecanını yaşıyorlar. Bebek düşüncesini hep ertelemişler, ayakta durabilmek için biraz toparlanmak istemişler. Maddi durum biraz iyileşince Sedef hamile kalmaya karar vermiş.
Patronuma haber verdim hamile olduğumu. Hemen işten çıkardı. Başkası olsa hakkını arardı belki ama ben bunu bir işaret olarak gördüm. Rahatça anneliğe hazırlık yaptım; elişi yaptım, bol bol gezdim. Maddi derdimiz kalmadı çünkü eşim o sırada terfi aldı diye açıklıyor Sedef.
Hamileliği sorunsuz geçiyor. Yavaş yavaş beğendiği her şeyi inceliyor, uzun yürüyüşlere çıkıyor, bol bol kitap okuyor.
Eşim bana kesinlikle bir şey almamı yasakladı, ‘doğmadan alınmaz’ dedi. Gelenekte öyleymiş, bana öyle anlattı. Ablam bebek yatağıyla şifonyeri bize vereceğine söz vermişti. Ufak tefek pek çok şeyi de ayırmış. Benim önceden alıp temizlememi, yıkamamı istemişti. Ama ben sadece hastane çantamı hazırladım, başka hiçbir şeye dokunmam yasaktı diyor Sedef iç çekerek.
Ama doğum sancıları başlayınca Sedefin eşi kafasını ellerinin arasına aldı; harcama çok fazlaydı ve zaman daralmıştı. Sedef doğumdayken aklı hala evde, çünkü makinedeki çamaşırları bile çıkaracak vakti olmamış. Onlar da makinede beklemiş, ta ki Sedef eve dönene kadar.
Arkadaşlarım sağ olsun, biraz kıyafet ve bez getirdiler de, bebeği giydirecek bir şeylerim oldu. Eşim tüm şehri dolaşıp bebek eşyası toplamaya başladı. Ama genelde ya tozlu, ya eski, ya da lekeli şeyler buldu. Hepsini yıkamak ve kurumasını beklemek zorunda kaldım. O an aklımı kaybedecektim; neredeyse hem akrabaları hem eşimi kapı dışarı edecektim gözyaşlarını zor tutuyor Sedef.
Sedef günlerce evi toparlamakla uğraşıyor. Oğlunun doğumunun üzerinden iki ay geçmesine rağmen hâlâ kimseyi eve çağırmak istemiyor.
Akrabalar, ‘bunca zaman geçti, artık ziyaret ederiz’ deyip baskı yapıyorlar. Benden davet sofrası kurmamı bekliyorlar. Ne güzel, bana yeni iş çıkardılar yani! diyor Sedef sinirle.
Sedefin annesi ise kızının neden mutsuz olduğunu anlamıyor. Evin doğuma hazırlıksız olduğu belli, ama bunun sorumlusu sence kim? Dokuz ay evde kaldı, ne yaptı o kadar? Eşinden rica etseydi mobilyayı getirir, temizliği birlikte yaparlardı. Alışveriş için de eşinin fikrini değiştirmek o kadar zor mu olurdu? Herkes kendisi halletmeli, erkekten çok fazla şey beklememeli… diyor.
Sizce Sedef ailesine sitem etmekte haklı mı, yoksa tüm sorumluluk onda mı? Her şeyi gerçekten kendi başına mı hazırlamalıydı? Sen ne düşünürdün, onun yerinde olsaydın ne yapardın?
