Böyle anneler nasıl yeryüzünde dolaşıyor, aklım almıyor! Çocuğunu tedavi ettirmek istemediği için devlet yurduna bıraktı, oysa ki çocuk daha dört yaşında.
Benim bir arkadaşım var, adı Şehnaz. Tam otuz yıldır dostluğumuz sürer. O kadar iyi bir insandır ki, harika bir anne olurdu ama maalesef o ve kocası bir türlü çocuk sahibi olamadılar. Allah nasip etmedi ama onların evlilikleri de sevgiyle perçinlendiği için dağılmadı.
Benim kendi çocuklarım var; iki kızım var. Şehnaz ise kızlarımın ikisinin de manevi annesi oldu nihayetinde en iyi dostumdu, hem sokağın başında oturuyordu. Neden olmasın? Hâlâ dün gibi aklımda; Şehnaz defalarca kızlarımla oynadı, ben bazen bir yere gitmek zorunda kaldığımda yanında kaldılar. Sonra mutfakta gözyaşı döktük birlikte; onun çocuğu olmamasına üzülürdük hep beraber.
Bir gün akrabalarından birisi aradı ve bana, Şehnazın uzaktan bir akrabasının oğlunu devlet yurduna vereceğini söyledi. Sözde doktorlar çocuğa ağır bir hastalık teşhisi koymuşlar, tedaviye de imkan yokmuş. Annesi ise karakter olarak öyle biriymiş ki, sabit bir hayatı yok, erkeklerin peşinden koşarmış, çocuk umrunda bile değilmiş.
Şehnaz bana bunları anlatınca, içinin el vermediğini, mutlaka gidip o çocuğu görmek istediğini söyledi. Sonrasında bana anlattığına göre, daha odaya girer girmez o çocuğun mahzun gözleriyle karşılaşınca, onu evlat edinmeye karar vermiş. Kocası da destek çıkmış.
Tabii kolay olmadı. Çocukla beraber, uzun bir yıl boyunca hastane köşelerinde, rehabilitasyonlarda geçti hayatları. Çocuğun otizm tanısı vardı ama onlar ellerinden geleni yapıp evlatlarını karanlıktan çekip çıkardılar.
İnanmazsınız, şimdi EMİR 24 yaşında, üniversiteden mezun, üstelik spor dallarında madalyalar almış, gayet sağlıklı bir genç adam oldu.
Dün onun düğününden geldim.
