Annem ben daha sekiz yaşındayken vefat etti. Babam kendini alkole vurdu, çoğu zaman evde yiyecek bir şey bile olmazdı. Okulda bazen arkadaşlarımdan bir şeyler istemek zorunda kalıyordum, üst başım çoğu zaman yetersizdi, derslerime de odaklanamıyordum haliyle. Tüm bu durumlar öğretmenlerin dikkatini çekti.
Sosyal hizmetlerden birkaç defa eve geldiler, babama da bazı kurallar koydular; eğer uymazsa velayeti alacaklardı. Neyse ki babam o zaman kendine geldi, içkiyi bıraktı, takip eden denetimlerde de herhangi bir sorun çıkmadı.
Bir süre sonra babam, tanıştırmak istediği bir kadından bahsetti. Onu ilk kez Ayşe Teyzenin evinde gördüm. Açıkçası, annemin acısı çok tazeydi ve babamın böyle bir adım atmasını hiç istemiyordum, o yüzden başta çok sıcak bakmadım.
Ama sohbet etmeye başladığımızda, Ayşe Teyzenin samimiyetini hemen hissettim. Onun benden bir yaş büyük oğlu Barış’la da kısa sürede çok iyi anlaştık, birlikte atletizm kursuna gitmeye başladık. Babam, Ayşe Teyzeyi sevdiğimi görünce çok mutlu oldu. Bir ay sonra, babamla birlikte Ayşe Teyzenin evine taşındık, eski evimizi de kiraya verip ek gelir sağlamış olduk.
Babam, Ayşe Teyzeyle evlenmeye fırsat bulamadan, bir gün sarhoş bir sürücünün çarpması sonucu hayatını kaybetti. Resmi olarak Ayşe Teyzenin yanında kalmaya hakkım olmadığı için yurda alındım. Ayrılırken Ayşe Teyze bana söz verdi; en kısa zamanda geri dönecektim.
Gerçekten de iki ay sonra beni yanına aldı. O iki ay bana yetti; yurttaki ortamı yaşamak hiç kolay değildi. Ayşe Teyze bana gerçek bir anne gibi sahip çıktığı için ona hep minnettar oldum. O müthiş bir insandı, oğlu Barış da gerçek bir kardeşim gibi oldu.
Şimdi hepimiz kendi ailemizi kurduk, ama Ayşe Annemiz hâlâ bize en yakın kişi. İki kez kayınvalide oldu, ama ne benim eşimden, ne de Barışın eşinden bir kerecik olsun kayınvalide lafını duymadı. Hepimiz ona Anne Ayşe diyoruz, sabrına ve sevgisine hayranız. Ve ne zaman birisi ona böyle dese, Ayşe Annemizin gözlerinde o gerçek mutluluğu, pırıl pırıl parlayan o sevinci görebilirsin.
