Günlüğümden bir sayfa…
Annemle birlikte yaşıyorum. Annem 86 yaşında. Hayatımın gidişatı biraz garip oldu, kendi yolumu çizemediğimi düşünüyorum bazen. Hiç evlenemedim ve çocuğum da olmadı. 57 yaşıma geldim. Geçenlerde doğum günümü kutladım. Yalnızca annemle baş başaydık, başka kimsem yoktu çağıracak. Arkadaşım da kalmadı, annemle benim başka akrabamız da yok.
Birbirimize hep omuz verdik, hem dert ortağı olduk hem de destek olduk. Annem 86 yaşında ama hâlâ dimdik ayakta. Onun bir gün olmayacağı düşüncesi, aklıma geldikçe ürkütüyor beni. Ama annem oldukça iyi; yaşlandıkça sağlığından kaybetse de, yaşama tutkusundan ödün vermiyor. Yeri geliyor, tek başına dışarı çıkıp yürüyüş yapıyor.
Ben artık emekliyim, fakat arada ek işler de yapıyorum. Çünkü emekli maaşımız normal bir hayat sürmeye pek yetmiyor. Yine de üzülüp karamsarlığa kapılmıyorum, canım annem yanımda olduğu için şükrediyorum. Sonuçta birçok insanın durumu bizden çok daha zor. Kimi evsiz, kimi yalnız, kiminin ne bir kuruşu ne bir akrabası var.
Biz, annemle birlikte huzur içinde yaşayıp gidiyoruz. Akşamları çayımızı demleyip, örgülerimizi örüyoruz, birlikte Türk dizileriyle filmlerimizi izliyoruz. Hafta sonları ise mutlaka bir kek veya börek pişirip, apartmandaki komşularımızı davet ediyorum. Onlar da kendi akrabalarından, çocuklarından bahsediyor. Her seferinde insanların mutluluğunu görünce içim ısınıyor, Allahım, ne olur annemle birlikte tüm sıkıntılardan uzak kalalım diye dua ediyorum.
Hayatımız böyle geçip gidiyor. Annemle huzurlu, dingin ve sade bir hayatımız var. Tek dileğim, bu hayatın mümkün olduğunca uzun sürmesi… Annemle daha nice günler yaşamak istiyorum.
