Canım, sana bizim şu ev meselesini anlatmam lazım. Dur bir çayını al, rahatına bak.
Şimdi, eşimin halası zamanında eşime küçük bir daire miras bıraktı. Bu daire tam şehrin göbeğinde ama hakikaten küçücük bir yer. Bizim üç çocuğumuz var. En büyük kızımız Aylin, on dokuz yaşında üniversitede okuyor, maşallah akıllı bir kız. Sonra büyük oğlumuz Baran var, on iki yaşında. Bir de minik kuşumuz, beş yaşındaki Kerem. Hep birlikte üç odalı geniş bir evde oturuyoruz, yani herkesin kendine bir alanı var çok şükür.
Geçenlerde eşimle hararetli bir tartışmaya girdik bu daire yüzünden. Ben diyorum ki bu evi Ayline verelim, sonuçta koca kız oldu. Yakında kendi hayatına başlayacak, belki evlenecek. Eşim ise asla kabul etmiyor. Oğlanlara haksızlık olur diyor; daireyi satıp parayı üç çocuk arasında eşit bölelim diye tutturuyor. Ama ben diyorum ki, o para neye yarar? Zaten şu an İstanbulda o parayla bırak ev, doğru dürüst bir yer dahi alınmaz.
Hem adam evi satıp parayı çocukların hesabına koysa, oğlanlar büyüyene kadar dokunamayacak. Aylin ise ancak belki eski bir araba alır. Ben kendi kafamda diyorum ki, “Eldeki kuş daldaki kuştan iyidir.” Yani hiç yoktan bir çocuğumun başını sokacak evi olsun. Erkekler de büyüyünce bir şekilde çözüm bulunur, Allah büyük.
Eşim kesinlikle karşı çıkıyor, yok efendim Aylin ev alınca kardeşleriyle arası bozulacak, yok huzur kalmayacak aralarında. Ben ise daha rahat bakıyorum olaya; çocuklar henüz tam olarak anlamıyor işin iç yüzünü, zamanla biz zaten onların geleceğini de düşünürüz.
Ama tabii Ayline veya çocuklara bir şey söylemedik henüz. Önce aramızda halletmek istedik. Hem daire, halamın bıraktığı haliyle var ya, harabe gibi. Girip yaşanmaz. Elimizde de şu an tadilat yapacak para yok maalesef.
Bazen düşünüyorum kim haklı acaba? Ben mi, eşim mi? İyice diretsem mi, yoksa eşimin dediğine mi uysam? Belki de senin ya da başka birinin aklına öyle bir yol gelir ki akıllara zarar, biz onu hiç düşünmemişiz. Sen olsan ne yapardın gerçekten?
