Annemiz üç çocukla birlikte sokakta kaldı! Babamız, annemin sattığı evin parasını alıp kayıplara karıştı.
Annem ve babam, otuz sekiz yaşına kadar çocuk sahibi olamamıştı. Doktorlar çaresizce ellerini kaldırıyor, sorunun ne olduğunu bulamıyorlardı. Bir noktada annem bütün umudunu yitirmişti, çocuksuz yaşamına rıza göstermişti. Babam ise bu duruma pek aldırış etmiyordu, sürekli “Boşver, oluruna bırak,” deyip geçiştiriyordu. Anlaşılan çocuklara ihtiyacı yoktu.
Annem umudunu bütünüyle kaybetse de, yine de Allaha dua edip en azından bir evlat nasip etmesini istedi. Kader midir, mucize midir bilinmez, ben doğdum.
Annemin mutluluğunun tarifi yoktu. Fakat o güne kadar babam anneme karşı soğuk davranmaya başlamıştı, geceleri ben ağlayınca sinirleniyordu. Bir yıl sonra ikiz kardeşlerim dünyaya geldi. Annem, Allaha şükrederken adeta sesi göklere yükseliyordu. Sonunda istediği gibi anne olmuş, bir daha asla yalnız hissetmiyordu. Peki ya babam? Zaten tahmin edersiniz, çocukların onun gözünde hiçbir değeri yoktu. Bir düzenbazlık yapmaya karar verdi.
Annemden evi satmak için izin aldı. “Daha büyük bir eve ihtiyacımız var,” diyerek kandırdı. Evi satıp, borçla üzerimize daha geniş bir daire alacağını söyledi. Annem ona inandı. Fakat babam parayı alır almaz ortadan kayboldu. Bugüne kadar nereye gittiğini bilmiyoruz.
Böylece annemizi üç çocukla sokağa attı. Annem ne yapacağını bilemedi, çaresizce kendi anne babasının yanına sığındı. Hep birlikte; biz dört kişi, dedem ve babaannem iki odalı bir evde yaşamaya başladık. Annemin artık ne ilişkilere, ne de erkeklere güveni kalmamıştı. Çok çalışmak zorunda kalıyordu; üç çocuğu doyurmak ve giydirmek kolay iş değildi.
Hayatımız genel olarak böyle geçti. Birkaç yıl sonra önce babaannem, sonra da dedem vefat etti. Evin içinde artık daha fazla yer vardı. Bir gün annem hepimizi parka götürdü. Parkta oyun alanı vardı ve yaz mevsimiydi. Bir gün, annemin yaşlarında bir adam anneme yanaşıp muhabbet kurmaya çalıştı. Annem başlarda hep reddetti. Yine de parka defalarca gitmeye devam ettik; sonunda annem yumuşadı, ona telefon numarasını verdi, buluşmaya başladılar.
İki ay içinde, üç odalı büyük bir eve taşındık. Adamın adı Tamerdi. O bizim üvey babamız oldu. O andan itibaren çocukluğumuzun ne kadar mutlu geçtiğini anlatmaya kelimeler yetmez. Tamer, gerçek babamız gibi bizi sahiplendi; beraber zaferlerimizi kutladık, yenilgilerimizde beraber üzüldük. Şimdi hepimiz büyüdük ve ona baba diyoruz. Sonuç olarak, çocuklu bir kadın her zaman yük değildir. Mutlu olmak için her zaman bir umut vardır. Babamız annemizi ve bizi terk etti; ama Tamer bize sahip çıkıp gerçek bir adam gibi davranarak bizi mutlu etti.
