Kızımız kısa bir süre önce evlendi. Eşi, öyle varlıklı bir aileden gelmiyor ama aklı başında, çalışkan bir genç. Elbette, başlangıçta içimizi kemiren bazı endişeler vardı ama bu onun tercihi olduğu için saygı duymak gerektiğine inandık.
Eşim, kızımıza bu özel gününde güzel bir daire hediye etti; istedik ki yeni evliliklerinde kirayla uğraşmasınlar, yuvalarını rahatça kursunlar. Kızımız ve damadımız gerçekten mutlu oldular; hele damadın ailesi, yeni daireyi görünce bir hayli sevindi.
Damadın annesi her fırsatta dairenin ne kadar güzel olduğunu anlatıp durdu, sık sık onları ziyarete geldi. Bir süre sonra, kızım bana dert yanmaya başladı. Anne, dedi, Kayınvalidem neredeyse her gün bizde, telefonla arkadaşlarımla bile konuşamıyorum. Gerçekten durumu sıkıcı bir hal almıştı.
Geçenlerde kayınvalidesi, kızımıza akıl almaz bir teklifte bulunmuş: Beni ve ailemi de bu daireye ikametgâh olarak kaydettir, ben de kendi evimi satarım, oradan gelen parayla size daha büyük bir yer alırız. Sonra yeni ev, senin değil, hepimizin olur; sonuçta aile olmanın gereği budur, her şey paylaşılır, demiş.
Kızım, doğal olarak bu tuhaf teklif karşısında nazikçe reddetmiş. Fakat ne yazık ki kayınvalidesi ısrarından vazgeçmemiş. Önce neredeyse her gün aramış, ikna etmeye çalışmış; ardından işi tehdit ve baskıya vardırmış. Oğlumu sevmiyorsun, seni bırakır, daireyi de elinden alırız, gibi sözlerle onu yıldırmaya çalışmış. Oğlunu bile dinlemiyormuş, oysa damadım sorunu çözmek için elinden geleni yapıyormuş.
Biz, gençlerin meselelerine çok karışmak istemedik, bırak içlerinden çözsünler dedik. Ama kızımız ağlayarak bizi aramaya başlayınca, daha fazla dayanamadık. Eşim, ciddiyetle kayınvalidenin yanına gidip, Artık kızımı rahat bırakın, yoksa polisi çağırırım, dedi. O anda kadın birdenbire yumuşadı, aslında her şeyin iyiliğimiz için olduğunu anlatmaya çalıştı. Ama sonra olay kapandı.
Şimdi kızımız huzurlu, yüzü gülüyor. Biz de artık içimiz rahat bir şekilde onların mutluluğunu izliyoruz.
