Babam bizi terk ettiğinde annemi büyük borçlarla baş başa bırakmıştı. O günden sonra mutlu bir çocukluk hakkımı kaybettim.
Ben 10 yaşındaydım, küçük kardeşim ise daha 3 yaşındaydı babam bizi terk ettiğinde. Daha genç ve güzel bir kadın bulmuştu kendine. Bize sadece üzerimize ipotekli bir ev bırakmıştı, o da evlilikleri sırasında alınmıştı. Anne ve babam birlikteyken iyi bir okula gidiyordum; yarışmalara, kulüplere katılıyor, basketbol oynuyordum. Ama boşandıktan sonra hayatımız bir anda değişti. Annem aynı anda iki işe birden gitmek zorunda kaldı.
Gündüzleri temizlikçilik yapıyor, akşam ise yaşlı ve hasta bir kadına bakıcılık ediyordu. Okulumu evimize daha yakın, daha sıradan bir okula değiştirmek zorunda kaldık. Basketbolu bıraktım, çünkü annem çalışırken zamanımın çoğunu küçük kardeşime bakarak geçiriyordum. Her şey bambaşka bir hale gelmişti. Liseyi bitirdim, üniversiteye başladım, ardından çalışmaya başladım. O mutlu çocukluğumdan geriye ise neredeyse hiçbir iz kalmadı.
Benden, beraberinde gelen zorluklarla birlikte, çocukluğum çalınmıştı. Kendini özgürce yaşamak isteyen babam ve çoğu zaman küçük kardeşimi bana emanet etmek zorunda kalan annem… Nihayet geçenlerde evin tüm kredi borcunu bitirdik. Artık 22 yaşındayım, kendi evim için para biriktirmeye karar verdim. Hayatımız bir nebze olsun kolaylaştı. Ama bir haber daha çıktı ortaya: Borcumuz biter bitmez babam yeniden kapımızda belirdi. Hayatından sıkılmış olmalı ki tekrar aileye dönmek istedi. Annem yeniden umut ve mutlulukla doldu. Ama ben anlam veremiyorum. O bizimle ilgilenmedi, maddi ya da manevi yanımızda olmadı, üzerimize yüklü bir borç bıraktı; şimdi ise hiçbir şey olmamış gibi ailemize dahil olmak istiyor. Kim bu durumda onun dönüşüne sevinebilir ki? Elbette annem mutlu. Ama ben ikisine bakınca içim rahat etmiyor
Hayat bana şunu öğretti: Gerçek aile sadece kan bağıyla değil, sevgiyle, sorumlulukla ve emekle kurulur. Bazen bağışlamak, insanın kendisi için atabileceği en güçlü adımdır; ama geçmişi unutmadan, kendi değerinin ve emeğinin farkında olarak yol almak gerekir.
