Eşim, kız kardeşim için beni terk etti. Onun yanına taşındı. Üç yıl sonra ise onu da bıraktı bu sefer kız kardeşimin en yakın arkadaşı için.
Yedi yıl evli kaldık. Evliliğimiz mükemmel değildi ama kötü de değildi. Alışılmış bir hayatımız vardı: iş, ev, aile, pazar günleri bir araya gelmeler. Kız kardeşim sık sık evimize gelirdi. Daima yanımızda olurdu. Hiçbir şeyden şüphelenmemiştim. Hatta onların iyi geçinmesi bana doğal geliyordu. Bazı günler öğle yemeğine kalır, başka zamanlarda bana yardımcı olması için arardım çünkü uzun saatler çalışıyordum. Aklımın ucundan bile farklı bir şey geçmemişti.
Gayet sıradan bir perşembe günü, eşim sabah erkenden işe gideceğini söyledi ve çıktı. Öğle yemeğine gelmedi. Akşama da dönmedi. Ertesi gün de ortalıkta yoktu. Üçüncü gün telefonuna ulaştığımda ne özür diledi ne açıklama yaptı. Sadece Geri dönmeyeceğim. Uzak durmam lazım. dedi. Bir kriz yaşadığını, belki bir arkadaşına gittiğini düşündüm. Fakat daha o hafta ailemde biri bana herkesin sessizce konuştuğu gerçeği söyledi: Eşim, kız kardeşimle yaşamaya başlamıştı.
Kısa sürede söylenti gerçeğe dönüştü. Annemler, amcalar, komşular öğrendi. Kız kardeşim artık telefonlarımı açmıyordu. Eşim de bir daha evin yakınında görünmedi. Birkaç gün sonra, ben evde yokken kız kardeşim eşyalarını toplamıştı. Kimse hiçbir açıklama yapmadı. Sanki konuşacak bir şey kalmamış gibiydi.
Başka bir semtte beraber yaşamaya başladılar. Sonrasında aile buluşmalarında birlikte görünmeye başladılar, fakat artık ben o toplantılara katılmıyordum. Kız kardeşim, Aşkı seçemezsin, olan oldu, derdi. Eşimse benimle mutlu olmadığını söyleyip köşesine çekilirdi. Gururum ve acım ile baş başa kaldım. Neyse ki çocuğumuz yoktu, yoksa acı iki kat olurdu.
Üç yıl geçti. Hayatım devam etti, elimden geldiğince toparlandım. Onlar ise hâlâ birlikteler diye düşünüyordum, ta ki bir gün yine dolaylı yoldan artık birlikte olmadıklarını öğrenene kadar. Eşim gitmişti. Üstelik yalnız da değildi: Şimdi kız kardeşimin en yakın arkadaşıyla beraberdi o kadın ki tüm baştan beri yanımızdaydı, her şeyi bilen, sırdaş, destek olan bir kişiydi.
Kız kardeşim paramparça oldu. Eski eşim yine aynı lafı etti: Sevgiyi bulamamış, mutluluğu yakalayamamış. Bu kez kimse ona inanmadı.
Bugün, ailemiz hâlâ o eski halini bulamadı. Kız kardeşimle ilişkim yok. Onun eski dostuyla da görüşmüyor. Eski eşimse tek kelime özür etmedi, hiçbir sorumluluk almadı.
İnsan hayatta neyle karşılaşacağını bilemiyor. Yaşananların ardından öğrendim ki, güven ve sadakat bir zincirin halkaları gibi; biri kırıldığında tüm zincir kopuveriyor. En zor zamanlarda bile kendi değerimizi korumalı, başka insanların yanlışları için kendimizi suçlamamalıyız. Hayat bazen sınar, ama asıl önemli olan, bu sınavlardan güçlenerek çıkabilmektir.
