58 yaşındayım ve artık komşum Nermin Hanımla nasıl baş edeceğimi bilemiyorum.
Kendisi tam karşı apartmanda oturuyor ve sanki en büyük hobisi, evdeki her hareketimi izlemek. Hangi saatte market alışverişim veya yemek siparişim geldiğini, kaç poşet olduğunu, kimin aldığını tek tek takip ediyor. Kargo bir-iki dakika gecikse, ertesi gün hemen lafını eder sanki memlekette önemli bir gelişme olmuş gibi anlatır.
Takip sadece bunlarla bitmiyor. Çöpleri hangi gün, kaç torba çıkardığımı hiç kaçırmaz. Bir hafta iki poşet atıp ertesi hafta üç poşet çıkarsam, hemen eleştirir. Bir gün çöp çıkmazsa çünkü evde fazla birikmez bazen yine not eder. Hatta bir keresinde utanmadan, Yiyecek artığı atıyor musun? diye doğrudan sordu. Şaşkınlıkla bakakaldım; benim çöplerim ne zamandan beri tüm apartmanın konusu olmuş, anlayamadım doğrusu.
Küçük köpeğim ise başka bir meselemiz. Ne büyük, ne saldırgan; fakat biri kapıma fazla yaklaşırsa havlıyor. Her havlamada şikayet mevcut. Kapımı çalıp Köpeğiniz bugün çok havladı diye yakınmaya geldikçe gelirdi. En garibi de, havlama saatlerini, sayısını ve hangi yüzden havladığını sanki deftere not alır gibi ezbere söylüyor. Zaman zaman düşünüyorum; galiba evimizin düzenini benden iyi biliyor!
Eşim de onun gözünden kaçmıyor tabii. İşten geç geldiğinde ertesi gün, Dün gece geç yattınız, veya Kocanız neredeyse gece yarısı geldi, gibi yorumları hemen gelir. Erken gelirse, hasta mı oldu veya işten mi çıkarıldı diye sorar. Ailede kim ne yaparsa anında görüp söylüyor. Üstelik bunları çoğu zaman bana direk değil, başka komşular arasında dedikodu konusu yapıp dolaştırıyor, sonunda lafı dönüp dolaşıp yine bana ulaşıyor, tabii biraz abartılı bir şekilde.
On altı yaşındaki kızım İnci de sürekli mercekte. Arkadaşlarıyla dışarı çıksa, balkondan kim girip kim çıktığını, saat kaçta kimin geldiğini, kimin ayrıldığını hesaba döküyor. Bir gün başka bir komşuya, Bu kız pek fazla dışarı çıkıyor, deyince, olay çok büyüdü. Sonunda dayanamayıp kendisiyle hesaplaştım; çünkü işin ciddiyeti beni gerçekten rahatsız etti.
İşin daha zor yanı da, Nermin Hanım yeni taşınan biri değil. Ben de o da ömrümüzü bu semtte geçirdik. Bu ev bana rahmetli annemden miras kaldı. Tek çocuğuyum ve buradan ayrılmaya da hiç niyetim yok. Evimi, anılarımı, bahçemi çok seviyorum. Aslında sorunum yer değil; birlikte yaşamak zorunda kaldığım, sınır bilmeyen insanlarla.
Bugüne kadar neler denemedim ki? Bazen görmezden geldim, bazen nazik oldum, bazen daha net konuştum değişen tek şey hiçbir şey olmaması! O hep orada; gözleyip konuşan, yorum yapan, kendi kafasında sonuca varan biri. O yüzden artık çok merak ediyorum: böyle bir komşuyla huzurumu bozmadan, büyük kavga etmeden ve hayatıma haddinden fazla karışmasına engel olarak nasıl başa çıkıyorsunuz?
Bir yolunuz, bir öneriniz var mı?
