Son üç aydır kardeşimle annem yüzünden sürekli tartışıyoruz. Annem felç geçirdiğinden beri eski sağlığına kavuşamadı. Her şeyi unutuyor, yanında mutlaka birinin olması gerekiyor. Tam anlamıyla bakıma muhtaç hale geldi. Tüm sorumluluk bana kaldı; sanki küçük bir çocukla ilgileniyor gibiyim. Hem işim var, hem evim, hem de ailem. Nasıl yetişebilirim ki? Ona bir huzurevine yerleştirmenin en doğrusu olduğunu düşündüm ama kardeşim çok öfkelendi, beni insanlıktan çıkmakla suçladı. Ama annemi kendi yanına da almak istemiyor çünkü eşiyle birlikte küçük bir evde yaşıyorlar.
Eskiden dört kişilik klasik bir aileydik. Kardeşimle aramızda sadece bir yaş var; ben 36, o 35. Annem ise artık 72 yaşında. Babamın ölümüne kadar her şey yolundaydı.
Babam vefat etikten sonra kardeşim başka bir şehirde üniversite okudu, orada evlendi. Ben ise doğup büyüdüğüm şehirde kaldım, burada yuva kurdum. Önce anne-babamla birlikte yaşıyordum, sonra evlenince eşimle ayrı bir eve taşındık. Gelecekte kendi evimizi alır çocuk sahibi oluruz diye hayaller kuruyorduk.
İki yıl önce babamı kaybettik, annem bir anda çöktü; hep üzgün, isteksiz, babamı özler bir haldeydi. Bir anda yaşlandı. Üstelik hastalandı da. Altı ay önce felç geçirdi; neredeyse hayatta kalamayacak diye korktuk. Başta düzgün konuşamıyor, elleri ayakları tutmuyordu. Sonradan biraz toparlasa da psikolojik olarak çok yıprandı.
Doktorlar, iyileşmesinin mümkün olmadığını söyledi. Annemle ben ilgilenmek zorunda kaldım. Eşimle birlikte annemin evine taşındık. İşimi bırakıp uzaktan çalışmaya başladım, hep yanında olabilmek için. Tek başına bırakmak asla mümkün değildi. Hareketleri düzelse de işim hiç kolaylaşmadı.
Sürekli anlaşılmaz konuşmalar yapıyor, kayboluyor, hep peşinden koşuyoruz. Eve dönmeyi istemiyor, ağlayarak Baban bekliyor diye tutturuyor. Kısaca tam bir kabus. Geceleri rahat uyuyamıyorum; ya bir yere gider diye hep tetikteyim. İşimde hiç verimli olamıyorum, bir şeye uzun süre odaklanamıyorum. Eşim, Onu bir huzurevine bırakmak en doğrusu diye önerdi.
Epey pahalı ama iyi bir yer bulursam, ödemesini bir şekilde ayarlayabilirim. Eşim, Senin de kardeşin var, ücreti birlikte karşılarsınız, adil olan bu dedi.
Aylarca karar veremedim, ama başka bir çıkış yolu göremiyorum. Daha ne kadar böyle devam edebilir ki? Huzurevinde 24 saat bakım, sağlık hizmeti var. Aradım, gittim, araştırdım. Gerçekten çok pahalı; ama ne yapabilirim?
Sonra kardeşimi aradım, her şeyi anlatıp içimi döktüm. Mantıklı yaklaşır, durumu anlar diye umut ettim. Ama tam tersi oldu, çok sinirlendi.
Aklını mı kaybettin? Kendi annemizi huzurevine mi göndereceksin? Orada herkes yabancı. Orada nasıl davranacaklar? Sen vicdansızsın! diye bağırdı telefonda. Yoksa sen sadece kurtulmak mı istiyorsun?
Kendimi anlatmaya çalıştım ama dinlemedi. Annemle ilgilenmeye devam ettim. Ama artık gücümün tükendiğini hissediyorum. Bir daha konuşmayı denedim, ama kardeşimin tavrı değişmedi.
Bunu kendi anneme yapmak istemem. Bizi o büyüttü, okuttu. Sen de ben de yetimhanede değil, kendi evimizde büyüdük. Hiç zorlandım demedi.
İkimizin de borcu var ama neden her şey bana yükleniyor? Benim önerim hoşuna gitmiyorsa, gel annemi al, kendi yuvanda ona bak.
Biliyorsun, eşimin evinde yaşıyorum. Ona nasıl annemle ilgilenmesini söylerim?
Benim eşim de annemle ilgileniyor. Senin eşin yapamaz mı?
Sen ve eşin birlikte annemizle yaşıyorsunuz. O yüzden ilgileniyorsunuz.
Dedim ki: Hemen taşınabilirim, annem senin olsun, taşının birlikte. Ama kardeşim yine kaçak dövüştü; Çalışıyorum, ilgilenemem, asıl sen sorumluluklardan kaçmak istiyorsun dedi.
Kabus gibi yaşıyorum. Bir yandan annemi huzurevine yerleştirmenin gerekliliğini biliyorum. Herkes için hayat kolaylaşacak. Ama bir yandan da suçluluk hissediyorum, nankör evlat olacağım diye korkuyorum. Eşim yanımda, Oradan iyi bakarlar, bizim de bir hayatımız var diyor.
Bir hafta daha beklemeye karar verdim. Kardeşim gelip bir çözüm bulmazsa, kendi bildiğimi yapacağım. Bu yol herkesin yararına olacak. Onu huzurevine yerleştireceğim. Çünkü herkes öğütler veriyor ama hastaya bakmanın ne kadar zor olduğunu yalnızca ben biliyorum. Kardeşim de çevresine istediği gibi bahaneler üretsin, artık umursamıyorum.
