Annemle birlikte yaşıyoruz. Annem 86 yaşında.
Hayatımda öyle gelişmeler oldu ki, evlenemedim ve çocuğum da olmadı. Hayatımın akışı biraz garip oldu. Şimdi 57 yaşındayım. Geçenlerde doğum günüm vardı. Sadece annemle baş başa kutladık. Davet edecek kimsem yok. Hiç yakın bir arkadaşım olmadı, annemle ben ise başka akrabamız yok.
Beraber oturuyoruz ve her zaman birbirimizi destekliyoruz. Annem 86 yaşında. Annemi kaybettiğim gün ne yapacağımı bilmiyorum. Ama annemin durumu iyi! Yaşı ilerlemiş olsa da, her yıl sağlığı biraz daha bozulse de, hiç pes etmiyor. Kendisi tek başına dışarı yürüyüşe çıkıyor.
Ben artık emekliyim ama yine de çalışmaya devam ediyorum; çünkü emekli maaşlarımız geçinmek için yetmiyor. Yine de moralimi bozmuyorum ve sevgili anneme sahip olduğum için şükrediyorum. Başkalarının çok daha zor şartlarda yaşadığını biliyorum. Kimi insanların evi yok, akrabası yok, cebinde hiç para yok.
Biz annemle sakin bir hayat sürüyoruz. Akşamları çay demleyip, örgü örüyor, birlikte eski Türk filmlerini ve dizilerini izliyoruz. Hafta sonları ise kek yapıp komşularımızı davet ediyoruz. Komşular, kendi ailelerinden, akrabalarından bahsediyor. Mutlu olanların sevincini paylaşmak hoşuma gidiyor; sadece anneme ve bana hiçbir sıkıntının uğramaması için dua ediyorum.
Hayatımız işte böyle geçiyor. Bu huzurlu yaşamın annemle birlikte daha uzun süre devam etmesini diliyorum…
