Vesaire Babası – Bir İstanbul Hikayesi. Kızım Nerede? – diye tekrar eden Olesya, korkudan mı soğuktan mı titrediğini bilemeden. Zlatayı, alışveriş merkezinin çocuk oyun odasındaki doğum günü partisinde bırakmıştı. Doğum günü sahibinin ailesini pek tanımıyordu ama rahattı; daha önce de benzer çocuk partilerinde kızı bırakmıştı, bu sıradan bir şeydi. Ama bugün gecikti – otobüs uzun süre gelmemişti. Alışveriş merkezi ulaşımı zor bir yerdeydi, genelde herkes arabasıyla gelirdi ama Olesya’nın arabası yoktu. Bu yüzden kızıyla otobüse bindiler, eve döndü – dersleri vardı, iptal edemezdi – sonra tekrar yola çıktı. Sadece on beş dakika gecikmişti, buzlu otoparkta koşa koşa nefesi kesilmişti. Şimdi ise, doğum günü çocuğunun annesi, kısa boylu, mavi gözlü genç bir kadın, Olesya’ya şaşkınlıkla bakıyor ve tekrar ediyordu: — Babası aldı götürdü… Ama Zlata’nın babası yoktu. Elbette biyolojik olarak vardı, ama hiç görmemişti. Olesya, bir gün arkadaşıyla sahil boyunca yürürken tesadüfen tanışmıştı Andrey ile. Arkadaşı ayağını burkmuştu, gençler yardım teklif etmişti. Meşhur bir Türk dizisindeki gibi, çocuklar kendilerini Boğaziçi’nde okuyormuş gibi tanıttılar, birinin babası generalmiş, diğerinin profesör. Neden böyle söyledikleri anlaşılmaz; genç ve safdılar. Ama Olesya hamile kaldığında ve Andrey onun öğretmenlik bölümünde okuduğunu, babasının İETT şoförü olduğunu öğrenince, kürtaj için para vermiş ve ortadan kaybolmuştu. Olesya kürtaj yaptırmadı ve hiç pişman olmadı – Zlata onun sırdaşı oldu, yaşından büyük akıllı ve güvenilir bir çocuktu. Birlikte hep eğlenirler, Olesya derste iken Zlata sessizce oyuncaklarıyla oynar, sonra birlikte mutfağa geçer, sütlü çorba ya da sahanda yumurta yapar, tereyağlı bisküviyle çay içerlerdi. Pek para yoktu, hepsi kiraya gidiyordu ama ne Olesya ne Zlata şikayet ediyordu. — Kızımı nasıl olur da yabancı birine teslim edersiniz? Olesya’nın sesi titriyordu, gözleri dolmak üzereydi. — Ya ne yabancısı? – mavi gözlü kadın sinirlendi. – Sonuçta babası! Olesya bir şey diyebilirdi ama faydası yoktu. Güvenliğe koşup kamera kayıtlarına bakmak gerekiyordu ve… — Ne zaman oldu bu? — On dakika kadar önce… Olesya dönüp koşmaya başladı. Kaç kere tembihlemişti Zlataya – yabancılarla sakın gitme! Ayakları korkudan dinlemiyor, her şey bulanıklaşıyordu, birkaç kişiye çarpmasına rağmen “pardon” bile demeden koştu. Hissiyatla bağırdı: — Zlata! Zlataaa! Büyük fast food alanı kalabalıktı, çoğu kişi umursamamıştı ama birkaç kişi bakmıştı. Olesya telaşla nefes alıp, ilk nereye bakmalı diye düşündü. Belki henüz götürmemiştir… — Anneee! Gördüklerine ilk başta inanamadı. Kızı, montu açık, yüzü dondurma ile boyanmış, koşa koşa ona geliyordu. Olesya kızına öyle sıkı sarıldı ki, bıraksa yere yığılacak gibiydi (belki de gerçekten öyleydi). Gözleriyle hemen yanındaki adamı süzdü. Bakımlı, kısa saçlı, saçma bir noel kazaklı ve elinde dondurma ile. Sanki gözlerinden Olesya’nın ne söyleyeceğini okuduğu için hemen konuşmaya başladı: — Özür dilerim! Sizi beklemem gerekiyordu fakat şu ufaklıkların hakkından gelmek istedim! O kadar dalga geçiyorlardı ki! “Babası yok, kimse onu almaya gelmez, çirkin!” diye alay ediyorlardı. Ben de ders vermek istedim – “Kızım, annen gelene kadar gel, sana dondurma ısmarlayayım” dedim. Çok korkacağınızı tahmin etmemiştim… Olesya adama hiç inanmak istemedi. Ama Zlata’yı gerçekten alay mı etmişlerdi? Kızının gözlerine baktı, Zlata hemen anladı, başını kaldırarak burnunu çekti: — Varsın dalga geçsinler! Benim de artık babam var! Adam garip bir şekilde ellerini kaldırdı, Olesya hâlâ tek kelime edemedi. — Hadi gidelim, – sonunda zorla söyledi. – Geç kaldık, otobüsü kaçırmayalım. — Bir dakika! – adam bir adım öne attı, elini tereddütle salladı. – Belki sizi de bırakabilirim? Yani sonuçta… Bakın, yanlış anlamayın, ben kötü biri değilim! Benim adım Arda. İnanın iyi niyetliyim! Şurada annem oturuyor, ister misiniz birlikte gidelim ve o size benim ne kadar düzgün biri olduğumu söylesin! Bir masada oturan, mor kıvırcık saçlı bir kadını gösterdi ve kadın gülümseyerek el salladı. — Eğer istersek, ona sorarız, sizi ikna eder! — Eminim, – diye hınçlıca söyledi Olesya, hâlâ adamı hırpalamak istiyordu. – Teşekkürler, biz kendimiz gideriz! — Anne… – Zlata montunun ucunu çekiştirdi. – Bizi babamın götürdüğünü görmelerini istiyorum! Çocuk odasında doğum günü sahibi ve bir başka kız hâlâ bekliyordu. Zlata’nın gözleri öyle bir rica doluydu ki, Olesya en sonunda karar verdi. — Tamam, – dedi. — Harika! Anneme haber verip geliyorum! “Tam bir ana kuzusu” diye içinden geçirdi Olesya. Kadın tekrar el salladı, Olesya kafasını hızla çevirdi. Ne saçma bir durum! Yolda Arda’yla göz göze gelmemeye çalıştı ama Zlata ile konuşmasındaki hassasiyeti fark etmeden edemedi. Zlata neşeyle anlatıyor, durmak bilmiyordu – Olesya kızını hiç böyle görmemişti. Apartmana vardıklarında Zlata birden sustu. — Bir daha görüşemeyecek miyiz? – diye sordu Arda’ya, sonra annesine baktı. Olesya onun yüzündeki rahatsızlığı sezdi. Tam “Hayır, Zlata, uygun değil” demek üzereyken kızının hüzünlü bakışına karşı koyamadı. Arda’ya göz kırptı. — Eğer annen izin verirse, hafta sonu seni sinemaya, çizgi filme götürebilirim. Sinemaya gittin mi hiç? — Gerçekten mi? Hayır gitmedim! Anne, babayla sinemaya gidebilir miyim? Olesya mahcup oldu, hemen lâfa girdi. — Zlata, iki şartla izin veririm. Birinci şart; yabancı birine “baba” demek uygun değil, ona “Arda amca” de. İkincisi; ben sizinle geleceğim, çünkü sana ne demiştim? Yabancı biriyle hiçbir yere gidilmez, iyi görünse bile! — Ben de aynısını söyledim, – araya girdi Arda. – Yani, beraber gitmemek gerek dediğim… — Gidebilir miyim? — Dedim ya, evet. — Yaşasın! Olesya mantıklı düşünmeye çalışsa da durumu durduramıyordu. Dünyada kimsesi Zlata’dan başka yoktu. Keşke annesiyle konuşabilseydi! Ama annesi beş yaşında, Zlata kadarken vefat etmişti. Bir çocuk gölette boğulmak üzereyken herkes çekinmiş, annesi ise kurtarmıştı. Kendisi hastalanmış – diyabeti ve çeşitli sağlık sorunları vardı – ve ne yazık ki bir haftada kaybedilmişti. Zlata’da da diyabet vardı, Olesya bunun için çok üzülüyordu – genleri ona geçmişti çünkü. Hafta sonunu düşünerek geçti ama endişesine değmemiş; Arda, sinemaya annesiyle birlikte gelmişti. — Yanlış bir izlenim bırakmamak için annemi de getirdim, – diye gülümseyerek açıkladı. — Zaten garipsin, – dedi annesi, öyle bir gülümseyişle ki oğlunu ne kadar sevdiği anlaşılıyordu. Filmin ardından Arda Zlata’yı patlamış mısır almaya götürürken annesi Olesya’ya açıldı: — Sen de rahat ol lütfen… Arda da babasız büyüdü. Dört kere evlendim, son eşim mükemmeldi! Arda ona çekti. Ama kader işte – oğlumu kucağına alamadan kalp krizinden öldü. Arda prematüre doğmuştu. Diğer eşlerim destek oldular ama baba başka bir şey. Belki bu yüzden Zlata’ya bu kadar bağlandı – okulda onunla da hep dalga geçtiler ve zorluklar yaşadı… Bir sürü delilik yaptı, sırf çocuklara “ben de erkeğim!” diye kanıtlamak için. Bir keresinde az kalsın ölecekti… Mor saçlı annesi Chanel takım giymiş, elinde bir Türk polisiye kitabı ile oldukça ilginçti. Olesya ona hemen ısındı. — Merak etme, Arda’nın kalbi temiz, – diyip göz kırptı. – Sana da fena tutuldu gibi… Olesya utandı. “Olmaz böyle şey” diye düşünüyordu ama Zlata’ya acımamak elde değildi. Filmden sonra bilet parası uzatmak istedi, Arda ise kabul etmedi. — Sinemaya davet ettiğim hanıma ödetmem! Olesya bağımsız biri olarak bunu hoş karşılamadı, ama “sana tutuldu” diyen annesini de pek ciddiye alamıyordu. Eve bırakılırken Zlata, — Baba, bir dahaki sefere nereye gideriz? – dedi. — Zlata! – Olesya uyardı. Kız gülerek ağzını kapattı. — Bence Zooloji Müzesi’ne gidelim, – diye cevapladı Arda. – Ne dersin? — Harika! Anne, sen de gel! — Siz gidin, – soğukça cevapladı Olesya. – Arda’nın annesi de gelsin, kelebekleri çok seviyormuş. Hızla arabadan indi; bu saçmalığın bitmesini istiyordu. Kulak misafiri oldu; Arda, Zlata’ya fısıldadı: — Anne dinlemiyorsa, bana “baba” diyebilirsin. Böylece Zlata’nın bir “vesaire babası” oldu. Olesya bazen onlara eşlik etti, bazen Zlata’yı yalnız gönderdi – Arda hala ona yabancı ve biraz şüpheli gelse de, Zlata her seferinde ne kadar eğlenceli ve iyi biri olduğunu anlatıyordu. Olesya da bu duyguları ister istemez hissediyor ama gelişmesine izin vermiyordu; hayat öyle kolay değil, tek başına bir adam bir anda ortaya çıkmaz. Annesi Arda’yı sürekli övüyordu, Olesya “ne garip, acaba bir sorun mu var?” diye düşünüyordu. Ama zamanla Olesya’nın kalbi yumuşadı. Arda çok nazikti – ona çikolata bırakıyor, plan yapmadan önce hep fikrini soruyor, arabada onunla göz göze gelmeye çalışıyordu. En çok ise Arda’nın annesiyle sohbet etmeyi seviyordu; şahane bir dost olabilirdi. Bir gün Arda sinema ile ilgili bir şeyler konuşmaya başladı. Zlata hemen yanında belirdi, fısıldayarak: — Arda mı arıyor? Ve neşeyle oturdu. — Evet, Zlata çok mutlu olur, – dedi Olesya. — Bekleyin… Ben aslında sizi davet ediyorum. Yeniden, ikimiz gitsek? Arka planda Arda’nın annesi sızlandı: — Sonunda!… — Anne, yeter! Ah Olesya… Affedersin… Hep kulak kabartıp duruyor. Zlata fısıldadı: — Seni sinemaya mı davet etti? Olesya güldü. — Benim de kulaklarım var. Arda… Ben… — Sakın reddetme, lütfen! Bir şans ver, kraliyet gibi davranacağım! — Gözlerinden bahset, Arda, – annesi örnek verdi. – Ona, annesi gibi gözleri olduğunu söylemiştin… Olesya buz gibi kesildi; “Annemle ne ilgisi var?” Arda annesine bir şeyler dedi sonra: — Olesya, açıklamam lazım, geliyorum. Olur mu? Olesya bunu beklerken köşede yürüdü durdu. Zlata, sanki sezercesine, kendi köşesinde resim yaptı. — Aslında bunu baştan söylemeliydim, – diye lafa girdi Arda. – Ama sana hemen ısındım… Annen hakkında diyecektim. Olanlardan dolayı beni affedecek misin, bilmiyorum… Sonucu ben de bilmiyordum… Olesya bütün süre boyunca sessiz kaldı, zorla: — Düşünmem gerek. — Anne, hadi affet babayı… Arda Zlata’ya büyük gözle baktı, aralarındaki anlaşmayı hatırlattı. Bir daha Olesya’ya döndü. Olesya yine: — Zamana ihtiyacım var. Gerçekten düşünmem gerek, anlıyor musun? Aklında sorular… Ama bir türlü soramıyordu. Sonra Arda’nın annesi aradı ve Olesya her şeyi dinledi. — Arda bilmiyordu, annesi öldüğünü – onu korumak için anlatmamıştım. Sonra ağızdan kaçırdım, Arda sizi bulmaya karar verdi. O gece yardımı teklif edecekti ama önce Zlata olayı oldu, sonra sen… İlk bakışta sana vuruldu! Yanlış anlayacağından korktu. Onu suçlama – erkeklik göstermek için buz üzerinde yürüdü, herkes korktu, o yaptı ve… Arda’nın annesi baskı yapmıyor, ama oğlunu ısrarla savunuyordu. Zlata ise gayet baskı. — Anne, o iyi biri! Ve seni seviyor, bana kendisi söyledi! Gerçekten benim babam olabilir. Anlıyor musun? Olesya anlıyordu. Ama yine de garip geliyordu. Bir ay geçti, ama Olesya konuşamadı. Telefonlara çıkmadı, mesajları görmezden geldi. Ne kadar uzattıysa, o kadar çok aramak istiyordu. Ama aramak daha da zorlaşıyor sanki. Bir gece Zlata mide ağrısıyla uyandırdı. Akşamdan beri şikayetçi, Olesya “yoğurttan” deyip geçmişti, ama şimdi Zlata ateşler içinde yanıyordu. Ellerini zorla kontrol ederek ambulansı aradı, sonra – neden bilmiyor – Arda’yı. Arda da ambulansla geldi; pijamayla, saçları dağınık, uykulu ve telaşlı, hastaneye kadar yanında gitti, onu teselli etti. Kendi sesi de titriyordu. — Peritonit, o kadar da korkutucu değil, – diyip durdu. – Her şey yoluna girecek! Olesya onun elini tuttu – onu veya kendini sakinleştirmek için mi, bilmiyorum. Hastanede buldukları her sıcaklığı birbirlerine verdi, birbirlerine sokuldular. İlk doktora koşan Arda oldu, ameliyatı sordu. Olesya olup bitenden korkuyordu – Zlata’ya bir şey olursa dayanamam diye. Ama iyileşti. Doktorlar ve hemşireler harikaydı. Zlata ise savaşçıydı – doktorun dediğine göre kritik bir durumdaydı. — Sanki iyi bir melek korudu onu, – dedi doktor; Olesya ise fısıldadı: teşekkürler anne! Arda uzun süre doktora teşekkür etti, sonunda eve gitmelerini önerdi – çünkü Zlata hala yoğun bakımdaydı, ebeveynlerin dinlenmesi şarttı. Eve kadar tekrar götürmesini bekliyordu Olesya; Arda ise sessiz kaldı. Bunun üzerine Olesya dedi ki: — Gün doğmak üzere. İstersen gel, sana kahve yapayım. Gerçekten içinden geliyordu – Arda gelsin, hatta kalsın… Hep. Zlata hızla toparlandı – hem doktorlar hem hemşireler şaşırdı. — Çünkü benim hem annem hem babam var! – diyordu Zlata. Ve kimse, Olesya ve Arda hariç, neden bu kadar sevindiğini anlamıyordu…

Kızım nerede? diye tekrar sordu Elif, dişleri korkudan mı yoksa soğuktan mı titrediğini anlayamadan.

Zehrayı, bir alışveriş merkezinin oyun alanında düzenlenen doğum günü partisine bırakmıştı. Doğum günü sahibinin anne ve babasını yalnızca uzaktan tanıyordu; ama kızını gönül rahatlığıyla bırakmıştı daha önce de benzer çocuk davetlerinde bulunmuşlardı, olağan bir durumdu. Fakat bugün geç kaldı otobüs bir türlü gelmedi. O alışveriş merkezi şehrin kenarındaydı, genellikle herkes arabayla gelirdi, ama Elifin arabası yoktu. Kızını sabah otobüsle bırakıp evine dönmüş, özel dersleri vardı, onları iptal edemezdi. Sonrasında tekrar otobüsle dönüp Zehrayı almak üzere gelmişti. Sadece on beş dakika gecikmişti; buzlu otoparkta koşarken nefesi tıkandı. Şimdi ise doğum günü kızının annesi, yuvarlak mavi gözlü kısa boylu bir kadın, şaşkınlıkla bakıyor ve tekrarlıyordu:

Kızınızı babası aldı gitti.

Ama Zehranın babası yoktu. Aslında vardı, ama hayatında hiç kızını görmemişti.

Elif, Cem ile tesadüfen tanışmıştı bir arkadaşıyla sahilde yürürken, arkadaşı ayağını burkup iki gençten yardım istemişti. Türk dizilerindeki gibi, kendilerini boğaziçili, babalarının biri paşa biri profesör olduğunu söylemişlerdi. Neden söyledikleri meçhul gençlik, biraz da aptallık işte. Elif hamile kalınca ve Cem onun öğretmenlik öğrencisi olduğunu, babasının da bir otobüs şoförü olduğunu öğrenince, kürtaj parası verip ortadan kayboldu.

Elif kürtaj yaptırmadı ve hiç pişman olmadı Zehra, akıllı ve güvenilir bir yol arkadaşı oldu. Hep birlikte eğlendiler, Elif ders verirken Zehra sessizce oyuncaklarıyla oynar, sonra birlikte mutfağa geçip sütlü çorba veya kayısı yumuşak yumurtası yapar, üzerine tereyağlı bisküviyle çay içerlerdi. Çok fazla paraları yoktu; aylıkları kiraya gidiyordu, ama ikisi de bundan hiç şikayet etmezdi.

Kızımı nasıl olur da yabancıya verirsiniz?

Elifin sesi titriyordu ve gözleri dolmaya başlamıştı.

Ne yabancısı? dedi mavi gözlü kadın sinirle. Babası alıp gitti!

Elif ona aslında babasının olmadığını söyleyebilirdi, ama bunun bir faydası yoktu. Hemen güvenliğe gitmeli, kamera görüntülerini istemeli…

Ne zaman aldı?

On dakika oldu sanırım…

Elif hızla döndü ve koşmaya başladı. Kaç kere Zehrayı tembihlemişti yabancılarla asla gitme diye! Korkudan ayakları onu dinlemiyor, gözleri yaşarıyor, birkaç kişiye çarptı, özür bile dilemeden koştu. Bir anlık sezgiyle bağırdı:

Zehra! Zehrraa!

Kalabalık yeme içme alanı cıvıl cıvıldı, çoğu kişi dönüp bakmadı ama birkaç kişi şaşkınlıkla baktı. Derin nefesler alırken nereye koşacağını düşünüyordu; belki götürmemiştir, belki hâlâ buradadır…

Anne!

İlk anda gözlerine inanamadı. Kızı, montunun önü açık, yüzü dondurmalı, koşa koşa ona geldi. Elif öyle sıkı sarıldı ki, bıraksa yere yıkılacakmış gibi. O an bir adamı fark etti; temiz yüzlü, kısa saçlı, üzerinde komik bir kardan adamlı kazak ve elinde dondurma. Adam Elifin bakışlarından ne düşündüğünü anlamış olmalı, hemen açıklamaya başladı:

Özür dilerim, benim hatam! Sizi beklemeliydim ama o çocuklara inat olsun dedim! Zehraya babasının yokluğuyla dalga geçtiler. Senin baban gelmez, çünkü sen çirkinsin dediler. Ben de onları utandırmak istedim – Kızım, annen gelene kadar dondurma alalım dedim. Öyle korkacağınızı düşünemedim…

Elif adama güvenmek istemiyordu. Ama Zehra gerçekten alay edildi mi? Kızının gözlerine baktı, Zehra başını dik tuttu.

Bırak olsun! Benim de artık babam var!

Adam utandı, ellerini iki yana açtı, Elif hâlâ bir şey diyemiyordu.

Hadi gidelim, dedi sonunda. Geç kaldık, otobüs kaçacak.

Bir dakika! diye atıldı adam, çekingence el salladı. İsterseniz sizi bırakayım. Niyetim kötü değil, adım Kerem. İnanın bana, iyi biriyim! Annem de orada gelip sorabilirsiniz. Size kefil olur!

Kadın, lila renkli kıvırcık saçlı, masada kitap okuyan birine işaret etti.

Arzu ederseniz birlikte gidelim, annem size en iyi referansı verir!

İnanıyorum, dedi Elif, hâlâ öfkesini zor tutarak. Teşekkürler, kendimiz gideriz.

Anne… Zehra montunun ucunu çekiştirdi. Bırak onlar görsün, babam bizi bıraktı!

Oyun alanında hâlâ doğum günü kızının annesi ve başka bir çocuk vardı, Elif adını hatırlamıyordu. Zehranın gözlerindeki ciddi rica ve buzda yürümekteki acemilik onu zor durumda bıraktı. Kabul etti:

Tamam, dedi kısaca.

Süper! Bir saniye, anneme haber vereyim.

El bebek gül bebek diye aklından geçirdi Elif. Kadın gülümseyerek Elife el salladı, Elif ise gergin bir şekilde yüzünü çevirdi. Ne saçma bir durum!

Yolda Kerem’le göz göze gelmemeye çalıştı, ama onun Zehraya ne kadar nazik davrandığını fark etti. Zehra şakıyarak konuşuyor, durmuyor; Elif hiç böyle görmemişti kızını. Eve geldiklerinde Zehra birden durgunlaştı.

Artık görüşemeyecek miyiz? diye Kerem’e sordu, bir yandan da annesine baktı.

O anda Kerem, Elifin ondan izin istediğini anladı. Elif hayır Zehra, bu doğru değil demeye hazırlandı, ama Zehra’nın yüzüne bakınca sustu. Keremin bakışını yakaladı ve başıyla onay verdi.

Annen izin verirse, hafta sonu seni sinemada çizgi filme götürebilirim. Hiç sinemaya gittin mi?

Gerçekten mi? Hayır, hiç gitmedim! Anne, babamla sinemaya gidebilir miyim?

Elif utandı, o kadar ki hızla konuşmaya başladı.

Bak Zehra, izin veririm ama iki şartım var. Birincisi, tanımadığın birine baba demen yakışıksız, ona Kerem amca de, tamam mı? İkincisi, ben de filme geleceğim. Sana ne demiştim? Yabancılarla asla bir yere gitmek yok, iyi görünseler bile!

Ben de ona aynısını söyledim, diye araya girdi Kerem. Asla yabancılarla bir yere gitmemeli, dedim.

O zaman gidebilir miyim?

Evet, dedim ya.

Yaşasın!!!

Elif aslında bu saçmalığı hemen bitirmesi gerektiğini biliyordu, ama yapamadı. Dünyada Zehradan başka kimsesi yoktu. Annesi olup birine danışabilse keşke! Elif annesini hâlâ tam hatırlamıyordu annesi Elif beş yaşındayken vefat etmişti, tıpkı Zehra gibi. Bir erkek çocuğu buzlu suda boğuluyordu, kimse suya girmeye cesaret edemedi, annesi atladı. Oğlan kurtuldu ama annesi hastalandı, bir haftada hayata veda etti; şeker hastasıydı, sağlığı da zayıftı. Şimdi de Zehrada şeker hastalığı var, Elif kendini suçluyor ona miras bıraktı bu genleri.

Hafta sonunda Elif çok düşündü, kaygılandı ama endişesi yersizmiş, çünkü Kerem sinemaya annesini de getirdi.

Kötü biri olmadığımı göstereyim diye annemi de getirdim, reklâmımı o yapsın, dedi gülerek.

Sen zaten biraz delisin, dedi annesi Kereme öyle içten bir gülücükle ki, oğluna hayranlıkla baktığı belliydi.

Kerem Zehrayı mısır almak için götürdüğünde, Elif ile annesi baş başa kaldı.

Anlayabiliyor musun… Sen diye konuşayım mı? Kerem de babasız büyüdü. Dört kere evlendim, son eşim kusursuzdu, Kerem tam ona benzer. Ama nasip işte oğlunu kucağına alamadan kalp krizi geçirdi. Kerem prematüre doğdu, zor atlattık. İlk eşlerim yardım etti tabii… Neden öyle bakıyorsun? Hâlâ iyi dostuz ilki beni hâlâ sever, ikinci farklı yönlere çekildi, üçüncü ise fazla kadınlara düşkün. Baba başka, işte. O yüzden Kerem Zehraya çok yakın; okulda aynı şekilde dalga geçtiler. Ne çok şikâyet ettim öğretmenlere! Boşuna. Ne çılgınlıklar yaptı, bir seferinde az kalsın ölüyordu…

Kadın oldukça ilgi çekiciydi kısa boylu, hafif zayıf, lila saçlı, Chanel markalı takım elbiseyle, elinde bir Ayşe Kulin romanı. Elif ona hemen ısındı.

Merak etme, niyeti kötü değil, iyi kalpli çocuk işte, dedi, göz kırptı. Hem sana da pek bir değer verdi gibi…

Elif kızardı. Tam da bu eksikti! Hiçbir şey başlatmaması gerektiğini hissediyordu, ama Zehraya da yazık…

Film bitince Elif bilet parasını Kereme uzattı, Kerem ise kabul etmedi.

Sinemaya davet ettiysem, ödemesi bana ait!

Elif hoşlanmadı hep kendi ödediği için kimseye bağımlı olmak istemiyordu. Hem beğendiği de saçmalık!

Kerem arabayla eve bırakırken Zehra sordu:

Baba, bir dahaki sefere nereye gideceğiz?

Zehra! diye çıkıştı Elif.

Zehra elleriyle ağzını kapadı.

Belki Zooloji Müzesine gidebiliriz, dedi Kerem, Zehranın yanlış hitabını görmezden gelerek. Ne dersin?

Harika! Anne, sen de gel!

Siz gidin, dedi Elif kuru bir sesle. Emine Hanımı da alın, kelebekleri severdi.

Arabadan ilk o indi, her şeyin bitmesini istiyordu. Kulağının ucuyla Keremin Zehraya dediğini duydu:

Anne duymadığında bana baba diyebilirsin.

Böylece Zehranın pazar babası oldu Kerem. Elif bazen onlara katıldı; bazen de Zehrayı yalnız bıraktı, yanında Emine Hanım varsa. Kerem ona hâlâ yabancı ve şüpheli gelse de, Zehra her gördüğünde Kerem amca çok komik! diye heyecanla anlatıyordu. Elif, ister istemez etkileniyordu, ama kendini tutuyordu: Hayatta böyle şeyler olmaz, öylece beyaz atlı prens çıkagelmez. Bir de annesi oğlunu her seferinde yere göğe sığdıramıyordu, Elif şüpheleniyordu böyle bir kadın oğlunu sıradan birine uygun görür mü?

Ama zamanla Elifin kalbi yumuşamaya başladı. Kerem oldukça nazikti rafta ona çikolata bırakır, Zehrayı bir yere götürmeden önce mutlaka Elifin fikrini sorar, arabada göz göze gelir. Özellikle Emine Hanımı seviyordu şahane bir sohbet arkadaşı! Kerem onun oğlu olmasa, Elif kesin onunla dostluk kurardı.

Bir gün Kerem aradı, filmden bahsetmeye başladı. Zehra hemen yanına koştu, fısıldayarak sordu:

O Kerem mi?

Ve sevinçle yanına oturdu.

Evet, elbette Zehra mutlu olur, diye yanıtladı Elif.

Ama sizi de davet ediyorum. Yani ikimizi baş başa, dedi Kerem.

Arka planda Emine Hanımın sesi duyuldu.

Nihayet!

Anne, dinleme artık! Valla pardon Elif… Özür dilerim. Hep kulak misafiri…

Zehra fısıldadı:

Seni sinemaya davet etti mi?

Elif güldü.

Ben de seni dinliyorum. Bak Kerem, ben…

Lütfen reddetme! Tek bir şans, söz, gerçek bir beyefendi olacağım!

Gözleri hakkında… Kerem, gözlerinden bahset, dedi Emine Hanım. Hani bana anlatmıştın, onun gözleri annesinin gözleri…

Sanki yüzüne soğuk su dökülmüş gibi oldu. Elif anlamadı annesiyle ne ilgisi vardı?

Kerem annesine bir şeyler söyledi, sonra Elife döndü:

Elif, şimdi geliyorum, her şeyi anlatacağım. Olur mu?

Anlatması iyi olurdu… Elif kendi kendine odada dolaştı; Kerem gelince Zehra kendi köşesine çekilip resim yapmaya başladı.

Önceden söylemeliydim, dedi Kerem. Sana hemen söylemek istedim ama senden çok hoşlandım… Annen için değil, yani… Çünkü korktum, beni sevmeyeceğini düşündüm. Çünkü… Annen benim yüzümden…

Karışık ve dağınık anlatırken Elifin gözüne bakıyordu. Elif sanki yine Zehrayı kaybettiği zamanki gibi titriyordu.

Beni affedebilir misin?

Elif bir süre sessiz kaldı, zorla bir cümle kurdu:

Düşünmem gerek.

Anne, affet Keremi…

Kerem Zehraya gözleriyle sus işareti yaptı, Elife bir kez daha baktı. Elif tekrar etti:

Zaman lazım, anlamalısın…

Milyonlarca şey sormak istiyor ama konuşamıyordu. Ne zaman Emine Hanım aradı, işte o zaman her şeyi öğrenebildi.

Bilmeden yaptı aslında; annesinin öldüğünü ona söylememiştim, çocukluğu korumak istedim. Sonra ağzımdan yanlışlıkla kaçtı, Kerem sizi bulmak için uğraştı. O gece yardım etmek için tanışmak istedi, önce Zehra ile sorun çıktı, sonra sen… O ilk görüşte vuruldu! Yanlış anlayacağını düşündü. Ona kızma; Kerem, diğer çocuklara babasız erkek de adam olur diye kanıtlamaya çalıştı. Buzlu gölette herkes korktu, o yürüdü ve…

Emine Hanım baskı kurmasa da oğlunu savunuyordu. Zehra ise tam tersine baskı yapıyordu!

Anne, o iyi biri! Hem seni seviyor, bana söyledi! Hem benim babam olabilir, gerçek babam!

Elif anlıyordu. Ama yine de… Doğru mu bu?

Neredeyse bir ay geçti, Elif hâlâ konuşamadı onunla. Telefonu açmadı, mesajlara bakmadı. Zaman geçtikçe ona ulaşmak daha da imkansız geliyordu.

Bir gece Zehra ağlayarak Elifi uyandırdı. Karnım ağrıyor diyordu. Dün de şikayet etmişti ama Elif bunu bayat yoğurda bağlamıştı. Şimdi Zehra alev gibiydi termometreye gerek yoktu.

Titreye titreye ambulansı aradı; sonra, neden bilmiyorsa Keremi de aradı.

Kerem ambulansla birlikte geldi, eşofmanla, uykulu ve dağınık. Hastaneye beraber gittiler, Zehraya moral verdi, Her şey yoluna girecek deyip durdu. Ama sesi titriyordu.

Apandisit çok da korkutucu değil, diye tekrarladı. Her şey iyi olacak!

Elif Keremin elini tuttu onu mu, kendini mi teselli ediyordu bilinmez. Acil serviste soğuktu, üstlerinde kalın bir şey yoktu, yan yana oturup birbirlerinin sıcaklığına sığındılar.

Kerem önce kapıya koştu, operasyonun nasıl geçtiğini sordu. Elif ise oturdu ve kımıldamaya bile korktu. Zehraya bir şey olursa dayanamazdı!

Ama iyileşti. Doktorlar işini harika yaptı, Zehra da çok cesurdu zorlu süreci kazandı, doktorun dediğine göre durum çok riskliymiş.

Belli ki bir melek koruyor bu çocuğu, dedi doktor, Elif fısıldadı: sağ ol anne!

Kerem uzun uzun doktora teşekkür etti, doktor artık dinlenmek gerektiğini söyledi; Zehra yoğun bakımda yatıyordu, anne-babanın dinlenmesi lazımdı.

Kerem onu kapıya kadar bıraktı, Elif girmek ister mi? diye bekledi ama Kerem sessizdi. Elif o zaman dedi ki:

Güneş doğuyor. İstersen, gel sana kahve yapayım.

Ve gerçekten onun girmesini istediğini anladı. Ve kalmasını… sonsuza dek.

Zehra şaşırtıcı bir hızla toparlandı hem doktorlar hem hemşireler fark etti bunu.

Çünkü artık hem annem hem babam var, dedi Zehra.

Ve bu neşenin nedenini, Elif ile Kerem dışında kimse anlamıyorduElif, hastane koridorunda güneşin ilk ışıklarını izlerken, gözlerinden süzülen yaşlara engel olamadı. Geçmişin korkuları, kaybettikleri ve hep yüreğinde beklettiği umut, bu sabah bir başka doğmuştu. Keremi mutfağa davet etmişti; bir fincan kahve, yılların özlemini giderir mi bilinmezdi. Ama yanında bir dost, bir sığınak, bir aile vardı artık.

Küçük masa başında otururlarken, Elif ilk kez kendini hafif hissetti; yükünü bir başkasıyla paylaşmaya izin verdi. Kerem, çekingen bir tebessümle, Buradayım, dedi, Bugün ve yarın. Her gün.

O anda Zehranın sesi koridorun ucundan sevinçle duyuldu:

Anne! Kerem amca! Hemşire bana balon verdi!

Koşup iki koldan onlara sarıldı. Elif, saçlarıyla Zehranın yanağını okşadı, Kerem uzanıp balonu havaya kaldırdı. Kahkahalar, hastanenin gri duvarlarına yayıldı; sabahın kırık ışığında umut yeniden şekil buldu.

Elif, Zehra ve Kerem, hastane çıkışında güneşi karşıladılar. Soğuk havada üç kişi, birbirlerine sarılarak yürüdüler. Elif içinden titrek bir dua etti: Kızım için, kendim için… hayatın hediyelerine izin veriyorum.

Ve o gün, eski yaraların üzerinde yeni bir hayat filizlendi. Zehra yanlarında zıplayıp, Artık aile olduk! diye gülümsediğinde, Elif gülümsedi belki de ilk defa gerçekten.

Bazen en beklenmedik anda, en ince bir dokunuş ömrü değiştirir. Elif, kalbinin kapısını sonuna kadar açtı. Ve kar izinde yürürken, hayatı bir kez daha sevmeye cesaret etti.