— Bizim ailede dört nesildir erkekler demiryollarında çalıştı! Peki sen ne getirdin? — Galina’yı, — dedi Anna karnını okşayarak. — Adını da Galina koyacağız — Yine kız mı? Bu resmen alay! — Oya Hanım (kayınvalide) ultrason raporunu masaya fırlattı. — Bizim ailede dört nesildir erkekler demiryoluna emek verdi! Sen ne kattın aileye? — Galina’yı, — dedi Anna kısık sesle, karnını okşayarak. — Adını Galina koyacağız. — Galina… — diye üstünkörü tekrarladı kayınvalide. — Bari ismi düzgün. Ama bundan ne hayır gelir ki? Senin Galina’nı kim ne yapsın? Maksut sessizdi, telefona gömülmüştü. Eşi fikrini sorduğunda omzunu silkti: — Olan oldu. Belki bir dahakine oğlan olur. Anna’nın içi burkuldu. “Bir dahaki mi? Peki bu minicik yavru ne, prova mı?” Galina, ocakta doğdu — minicik, kocaman gözlü ve simsiyah saçlı. Maksut, hastaneden çıkışta bir demet karanfil ve bir poşet bebek eşyasıyla göründü. — Güzel, — dedi beşiğe bakarken. — Sana benziyor. — Ama burnu seninki, — diye gülümsedi Anna. — Çenesi de inatçı. — Boş ver, — dedi Maksut. — Bütün bebekler bu yaşta birbirine benzer. Oya Hanım, evde onları asık suratla karşıladı. — Komşumuz Zeynep sordu, torun mu oldu diye. Cevaplamaya utandım, — diye söylendi. — Benim yaşımda hâlâ bebek bakmak… Anna çocuk odasına kapanıp, kızı göğsüne bastırarak sessizce ağladı. Maksut günden güne daha çok çalışır oldu. Komşu arsada ek işlere gitti, fazla mesai aldı. “Aile bakmak pahalı, hele çocukla” diyordu. Eve geç, yorgun ve sessiz geliyordu. — O seni bekliyor, — derdi Anna, Maksut çocuk odasının önünden geçip başını bile uzatmadığında. — Galina babasının adımlarını duyunca canlanıyor hep. — Yorgunum Anna. Sabah erken işe gideceğim. — Ama onu kucağına bile almadın… — O daha küçük, anlamaz ki. Ama Galina anlıyordu. Anna, kızının babasının adımlarını duyunca kapıya döndüğünü ve sonra sessizce o kapıya bakakaldığını görürdü. Sekiz aylıkken Galina hastalandı. Ateşi önce 38, sonra 39 dereceye çıktı. Anna ambulans çağırdı, doktor “evde ateş düşürücüyle bekleyin” dedi. Sabah 40 oldu. — Kalk, Maksut! — Anna eşini dürtüyordu. — Galina’nın hâli kötü! — Kaç oldu saat? — Gözlerini zor açtı Maksut. — Yedi. Ben sabaha kadar uyumadım. Hastaneye gitmeliyiz! — Bu saatte? Belki akşama kadar beklesek, bugün mesaim önemli… Anna ona yabancı biri gibi baktı. — Kızın ateşten yanıyor, sen mesaini mi düşünüyorsun? — Ama ölmedi ya! Çocuklar sık sık hasta olur. Anna kendi başına taksi çağırdı. Hastanede doktorlar Galina’yı hemen enfeksiyon bölümüne yatırdı. “Zor bir iltihap olabilir, belden sıvı alıp bakmamız gerek.” dediler. — Babanız nerede? — diye sordu başhekim. — Her iki ebeveynin de izni gerekiyor bu işlem için. — O… çalışıyor. Şimdi gelir. Anna bütün gün Maksut’u aradı. Telefonu kapalıydı. Akşam yedi gibi ulaştı. — Anna, şimdi depodayım, işler… — Maksut! Galina menenjit olabilir! Belden sıvı almak için imzan gerek! Doktorlar bekliyor! — Ne? Sıvı mı? Hiçbir şey anlamadım… — Lütfen hemen gel! — Gelemem, mesai 11’de bitiyor. Sonra çocuklarla işim var… Anna sessizce telefonu kapadı. Tek başına imzaladı — anne olarak hakkı vardı. Galina’ya işlem genel anesteziyle yapıldı. O yatakta, minik vücudu kocaman sedyede öylece duruyordu. — Sonuçlar yarın belli olur, — dedi doktor. — Menenjit ise tedavi uzun sürebilir, bir buçuk ay hastanede kalmak gerekebilir. Anna hastanede gece kaldı. Galina serumdaydı, solgun ve hareketsiz. Sadece göğsü zorla inip kalkıyordu. Maksut ertesi gün öğlen geldi. Traşsız, dağınık. — Nasıl… durumu? — odaya girmeye korkarak sordu. — Kötü, — dedi Anna kısa bir sesle. — Sonuçlar daha çıkmadı. — Neydi bu şimdi? Şey… — Belden sıvı alındı. Omurgadan sıvı çekip incelediler. Maksut’un rengi attı. — Acıdı mı? — Uyuşturuldu, anlamadı. Beşik başına yaklaştı, öylece kaldı. Galina uyuyordu, minik eli bandajlı, bileğinde kateter vardı. — Ne kadar küçükmüş, — diye fısıldadı Maksut. — Böyle düşünmemiştim… Anna cevap vermedi. Test sonucu güzel çıktı — menenjit yoktu. Sıradan virüs enfeksiyonu ama komplikasyonlu. Evde iyileşebilirdi, doktor kontrolünde. — Şanslısınız, — dedi başhekim. — Bir iki gün daha bekleseydiniz, daha kötü olurdu. Eve giderken Maksut sessizdi. Eve yaklaştıklarında kısık sesle sordu: — Gerçekten bu kadar kötü bir baba mıyım? Anna uyuyan kızını kucağında ayarladı, eşine baktı. — Sence? — Daha vaktimiz çok sanıyordum. O küçücük, anlamaz diye düşünüyordum. Ama… — sustu. — Yatakta o tüplerin arasında görünce… Kaybedebileceğimi anladım. Ve kaybedecek şeyimin olduğunu… — Maksut, onun bir babaya ihtiyacı var. Eve sadece para getirene değil, adını bilen, hangi oyuncağı sevdiğini anlayan gerçek babaya. — Hangileri? — dedi fısıltıyla. — Lastik kirpi ve çıngıraklı zilli oyuncak. Sen eve gelince kapıya doğru sürünüyor. Kucaklarsın diye bekliyor. Maksut başını önüne eğdi. — Bilmiyordum… — Artık biliyorsun. Evde Galina uyandı ve ince, acıklı sesle ağladı. Maksut içgüdüyle ona uzandı ama durakladı. — Kucağıma alabilir miyim? — eşine sordu. — O senin kızın. Galina’yı dikkatle kucakladı. Küçük kız, kocaman gözlerle babasına bakarken sustu. — Merhaba, minik kızım, — diye fısıldadı Maksut. — Yanında olamadığım için özür dilerim. Galina elini babasının yanağına sürdü. Maksut, boğazı düğümlendi. — Baba, — dedi Galina birden net bir şekilde. Bu, onun ilk kelimesiydi. Maksut, gözlerini açarak Anna’ya baktı. — O… o baba dedi… — Bir haftadır söylüyor, — gülümsedi Anna. — Ama hep sen evde yokken. Herhalde doğru anı beklemiş. O akşam, Galina kucağında uyuyunca Maksut nazikçe yatağına taşıdı. Bebek uyanmadı, sadece babasının parmağını daha sıkı tuttu rüyasında. — Bırakmak istemiyor, — diye şaşırdı Maksut. — Bir daha kaybolursun diye korkuyor, — açıkladı Anna. Yarım saat daha beşiğin yanında oturdu, parmağını kurtarmaya çalışmadan. — Yarın izin alacağım, — dedi eşine. — Sonrası da. Kızımı daha iyi tanımak istiyorum. — Ya iş? Ek mesai? — Başka yol buluruz. Ya da daha mütevazı yaşarız. Yeter ki onun nasıl büyüdüğünü kaçırmayalım. Anna yaklaşarak eşini sardı. — Geç de olsa güzel. — Bir şey olsaydı, Galina’nın hangi oyuncakları sevdiğini ya da “baba” diyebildiğini bile bilmeden yaşamak… asla affedemezdim kendimi, — dedi Maksut. Bir hafta sonra, Galina tamamen iyileşince, üçü birlikte parka gitti. Kızları, babasının boynunda, elleriyle sonbahar yapraklarını yakalamaya çalışarak neşe içinde gülüyordu. — Bak Galina, ne kadar güzel! — dedi Maksut sarı akçaağaçları göstererek. — Orada bir sincap var, bak! Anna, yanında yürüyerek düşündü: Bazen insan en değerli olanı neredeyse kaybetmeden gerçekten kıymetini anlayamıyor. Oya Hanım onları evde yine memnuniyetsiz yüzle karşıladı. — Maksut, bak bizim komşunun torunu futbol oynuyormuş. Seninki hâlâ bebeklerle oynuyor! — Benim kızım dünyanın en iyisi, — diye gayet sakin cevapladı Maksut, Galina’yı yere koyup lastik kirpiyi uzatırken. — Bebeklerle oynamak da harika. — Ama soy devam etmeyecek ki… — Devam edecek. Belki başka şekilde, ama devam edecek. Oya Hanım itiraz edecek oldu ama Galina ona sürünerek yaklaştı, ellerini ona uzattı. — Babaanne! — dedi ve kocaman gülümsedi. Oya Hanım şaşkınlıkla torununu kucağına aldı. — O… Konuşuyor! — dedi şaşkınlıkla. — Bizim Galina çok akıllı, — dedi Maksut gururla. — Değil mi kızım? — Baba! — diye neşeyle cevapladı Galina, el çırparak. Anna bu tabloyu izledi ve düşündü: Mutluluk bazen ancak bir sınavla gelir. En büyük sevgi ise hemen oluşmaz, acı ve kaybetme korkusuyla yavaş yavaş filizlenir. O akşam, Maksut kızına ninni söyleyerek uyuttu. Sesi yumuşaktı, biraz kısık, ama Galina, gözlerini açarak dinledi onu. — Hiç şarkı söylememiştin ona, — dedi Anna. — Eskiden çok şey yapmazdım, — dedi Maksut. — Ama şimdi kaybettiklerimi telafi etmek için zamanım var. Galina, babasının parmağını sımsıkı tutarak uyudu. Maksut bir daha parmağını çekmedi — karanlıkta oturup kızının nefes alışını dinledi ve düşündü: İnsan bazen zamanında durup, gerçekten önemli olana bakmazsa çok şey kaçırabiliyor. Galina, rüyasında gülümsüyordu — artık babasının bir yere gitmeyeceğini kesin biliyordu. Bu hikayeyi bir okuyucumuz paylaştı. Bazen, insanın içindeki en güzel duyguları uyandırmak için kaderin bir seçimden fazlasına, büyük bir sınava ihtiyacı vardır. Sizce, insan en değerli olanı kaybetme tehlikesini hissedince gerçekten değişebilir mi?