47 yaşındayım. Tam 15 yıldır büyük bir teknoloji şirketinde üst düzey bir yöneticinin özel şoförü olarak çalışıyordum. Bu süre boyunca patronum bana daima adil davrandı. Maaşım iyiydi, bütün haklarım ve yan ödemelerim düzenli olarak ödendi. Beni toplantılara, havaalanına, iş yemeklerine ve aile buluşmalarına götürüyordum.
Bu iş sayesinde ailem huzur içinde yaşadı. Üç çocuğumun eğitimini karşıladım, krediyle küçük bir ev aldım, hiçbir zaman eksik hissetmedik.
Geçen salı, patronumu önemli bir toplantıya, lüks bir otele götürmem gerekiyordu. Her zamanki gibi ütülü takım elbisemle, tertemiz, bakımlı arabayla tam zamanında oradaydım. Yolculuk sırasında toplantının çok kritik olduğunu ve yurtdışından misafirler gelceğini söyledi. Görüşmelerin uzayabileceğini, bu yüzden beni otoparkta beklememi rica etti.
Elbette, ne kadar sürerse sürsün beklerim, dedim.
Toplantı sabah başladı. Arabada kaldım. Öğlen geçti, akşamüstü oldu, hâlâ çıkmadı. Ona bir mesaj attım, iyi olup olmadığını, bir şeye ihtiyacı olup olmadığını sordum. Her şey yolunda, bir saat daha kal, diye cevap verdi.
Akşam oldu. Karnım acıktı ama yerimden kalkmadım, çıkıp da beni bulamamasını istemedim. Saat sekiz buçuk gibi otelden çıktığını, yanında toplantıdaki misafirlerle birlikte gülerken gördüm. Hemen inip kapılarını açtım.
Beni akşam yemeğine götürmemi istedi. Kibarca tabii dedim ve yola çıktık.
Yol boyunca misafirler İngilizce konuştular. Yıllarca akşamları kendi imkanlarımla İngilizce çalışmıştım, iş yerinde bundan hiç bahsetmesem de konuşulanları anlıyordum.
Bir ara içlerinden biri, Şoförünüz hala sizi mi bekliyordu? Ne büyük sadakat! dedi.
Patronum güldü ve öyle bir şey söyledi ki, içimden bir şey koptu:
Onun için maaş alıyor. O sadece şoför. Daha iyi yapacak işi yok.
Diğerleri gülüştü.
Boğazımda bir düğüm oluştu ama kendimi tuttum. Hiçbir şey duymamış gibi sürmeye devam ettim.
Mekânda bana, yemek uzun sürebilir, iki saat sonra gel diye talimat verdi. Sessizce Tamam, dedim. Yakındaki bir büfeden yemeğimi aldım, yerken sadece sadece bir şoför lafı kulağımda yankılandı.
On beş yıl sadakat, sabahın köründe kalkmalar, saatlerce beklemeler Ben onun için gerçekten sadece bu muydum?
İki saat sonra geri dönüp, herkesi otellerine bıraktım. Patron memnundu; toplantıdan istediğini almıştı.
Ertesi gün her zamanki gibi onu almaya gittim. Arabaya binerken beni selamlayıp ofise sürmemi söyledi.
Yan koltuğa istifa dilekçemi bırakmıştım.
Gördü, şaşırdı, Bu da ne şimdi? dedi.
Sakince, ama kararlı bir şekilde istifa ettiğimi söyledim.
Şaşkınlık içinde daha fazla maaş, başka bir problem olup olmadığını sordu.
Ona bunun parayla ilgisi olmadığını, artık başka bir yol aramam gerektiğini söyledim.
Gerçek nedeni anlamakta ısrar etti. Trafik ışığında arabayı durdurduğumda gözlerinin içine bakıp;
Dün gece beni sadece şoför olarak gördüğünüzü açıkça söylediniz. Belki sizin için öyle olabilirim; ama ben kendime ve emeğime saygı gösteren biriyle çalışmak istiyorum, dedim.
Yüzü bembeyaz oldu.
Açıklamaya çalıştı, öyle demeyi istemediğini söyledi. Farkında olmadan söyledim, dedi.
Ona hak verdiğimi söyledim, fakat on beş yılın ardından o bir cümle, benim için her şeyi netleştirdi. Ben artık değer gördüğüm bir yerde olmalıyım.
Ofise vardığımızda tekrar düşünmemi, ciddi bir maaş artışı teklif etti. Kabul etmedim. Uzlaşmaya yer bırakmadan, önceden anlaştığımız şekilde bildirim süremi tamamlayıp ayrılacağımı belirttim.
Son günüm zordu. Son ana kadar kalmam için uğraştı, cazip teklifler sundu, ama kararım netti.
Şimdi yeni bir işim var. Beni arayan birisi, bu kez şoför değil, koordinatör olarak işe başlamamı istedi. Daha iyi bir maaş, kendi odam, düzenli mesai saatlerim var. Loyal ve çalışkan insanlara değer veririm, dedi.
Tek bir an bile tereddüt etmedim, kabul ettim.
Dün eski patronumdan bir mesaj aldım. Yanılmışım, sen bana sadece bir çalışan değil, güvenebileceğim bir dostmuşsun. Hakkını helal et, diye yazmış.
Hâlâ cevap vermedim.
Şimdi yeni işimde değerli hissediyorum. Ancak bazen kendi kendime soruyorum; doğru mu yaptım? İkinci bir şans vermeli miydim?
Bazen beş saniyede söylenen tek bir söz, on beş senelik ilişkileri bir anda değiştirebiliyor.
Siz olsaydınız ne yapardınız? Doğru mu yaptım, yoksa fazla mı alıngan davrandım?..
