Çocuk sahibi olmamaya karar verdiğim için memnunum. Şu an 70 yaşındayım ve bir gün bile pişmanlık duymadım.
Geçenlerde dermatoloğa randevu aldım, sıranın bana gelmesini beklerken hastane koridorunda oturuyordum. Yanıma Zarife Hanım adında çok hoş bir kadın oturdu. Laf lafı açtı, koyu bir muhabbete daldık. Sohbetimiz hem eğlenceliydi hem de düşündürücü oldu; ona kulak verdikten sonra dünyaya bakışım epey değişti diyebilirim.
Kadının tarzı hemen göze çarpıyordu; giysileri zevkli, kendisi bakımlı, adeta evinin her köşesini temizleyen tipten. İlk bakışta dedim ki, En fazla 50 vardır. Sohbet ilerledikçe gerçek yaşı çıktı: 70i geçmiş! Abartısız söylüyorum, bir tane bile kırışık yok. Akranları yanında çökmüş gibi kalır.
Zarife Hanım iki kere evlenmiş. Şimdi yalnız. İlk kocasıyla genç yaşta ayrılmışlar. Çünkü çocuk yapmak istememiş; kendisi de doğruya doğru söylüyor. Kocası baştan çocuk istemediğini biliyormuş ama 30una gelince evde Çocuk da olsa fena mı olur? diye iğnelemeler başlamış. Onun için ise annelik arzusu hiç oluşmamış, yıllar geçtikçe de fikri değişmemiş.
Kendi deyimiyle; çocuk doğurmak yerine kocasından ayrılmak daha kolay gelmiş. Dertleşmişler, karşılıklı anlayışla yollarını ayırmışlar.
İkinci evliliğinde ise Şükrü Beyle evlenmiş; adam önceki evliliğinden bir çocuk sahibiymiş ve bir daha çocuk istememiş. Konu açılmadan mutlu mesut yaşamışlar. Tabii, mutluluk uzun sürmemiş, Şükrü Bey bir trafik kazasında vefat etmiş.
Zarife Hanım, yalnız yaşamanın kendisini hiç üzmediğini, aksine özgürlüğünün tadını çıkardığını söylüyor. Kimseye minnet etmek zorunda kalmıyorum, diyor. Emeklilikten memnun ve çocuk sahibi olmamanın kendisine hep iyi geldiğini düşünüyor.
Eskiden çocuklarının ilerde onlara bakacağını ümit eden arkadaşları ise şimdi dertli. Bizim çocuklar nerede? diye iç çekiyorlar. Çocuklar büyüyor, yolları ayrılıyor, kimse anne babayla ilgilenmiyor. Zarife Hanımın hayat görüşü de burada yatıyor: Ben de çocuk doğurmadım. Hiç pişman değilim. Şimdi hayatımı dilediğim gibi yaşıyorum, kahvemi koyup pencereden manzaramı izliyorum. Oh!
Bir bardak su?
Ben susuz kalmam, aç açıkta da değilim. Arkadaşlarım çocuklarına birikim yapmayı düşünürken, ben kendi geleceğime yatırım yaptım. Birikimimle bana bakacak birini rahatça tutabilirim!
Siz ne düşünüyorsunuz? Böyle bir yaşam konusunda hemfikir misiniz?
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
