Kızım bir Almanla evlendi. Onlarla beraber iki yıl boyunca yaşadım; torunumla ilgilendim, evi çekip çevirdim.
Kızım ve damadım aynı işyerinde çalışıyor, akşamları birlikte dönüyorlar. Onlarla kalıcı olarak yaşarım diye umut etmiştim, ama maalesef bu hayalim gerçekleşmedi. Bir gün damadım artık yardımıma ihtiyaç duymadıklarını söyleyip, evlerinden ayrılmamı rica etti. Bir ay sonra kendi evimdeydim. Ne var ki, burada da hoş karşılanmadığım ortaya çıktı. Ben kızımla yaşarken, oğlum ilk eşinden boşanmış, onun evinden ayrılmış ve benim evime taşınmıştı.
Çok geçmeden hamile olan ikinci eşini de beraberinde getirdi. Bunu yaparken bir kez olsun bana danışmayı düşünmedi.
Ne yapmalıyım? Oğlumu ve hamile eşini kapı mı dışarı edeyim? Hayır, nasıl olur, fakat tek odalı evde üç kişi, az sonra da dört kişi nasıl yaşanır? Üstelik ne benim ne oğlumun başka bir ev tutacak parası yok, kiraya gücümüz yetmiyor. Kızıma telefon açıp durumu anlattım. Belki durumu anlarlar, geri dönerler diye umdum, ama hiç aramadılar, ilgilenmediler. Çok üzüldüm ama elimden gelen bir şey yok; onların dünyası başka…
Oğlumun davranışını da anlıyorum gerçi. Benim geri döneceğimi asla tahmin etmemişti. Şimdi mutfaktaki kanepede uyuyorum. Gündüz olunca evden çıkıyorumpazar alışverişi yapıyorum, eski işyerime uğruyor, eski arkadaşlarımla sohbet ediyorum. Oğlumla gayet normal konuşuyorum, kavga yok, ama gelinim bana yüz vermiyor. Evde olmamdan, açıkça hoşlanmadığı belli.
Altmış yaşına geldiğimde böyle gereksiz, dışlanmış ve kendi evimde başka bir kadının sözünün geçeceğini hiç düşünmezdim. Oğlumun tek düşündüğü yer karısı; kira meselesiyle hiç ilgilenmiyor.
Yarı zamanlı bir iş arıyorum. Gelinin annesiyle babası köyde yaşıyor. Acaba gelinime, “Ailene taşınsan mı?” desem mi? Ama oğlum orada iş bulabilir mi? Hiç sanmıyorum. Ne yapacağımı, nasıl karar vereceğimi bir türlü bilemiyorum…
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
