Bugün, 25 yaşında bir otobüs şoförünün insanlık dolu bir hareketine tanık oluyorum. Olanları anlatayım.
Otobüs durağında, yaklaşık 80 yaşlarında yaşlı bir teyze biniyor. Başından sonuna kadar izliyorum. Elindeki mendilden (tabii ki içine para koymuş) özenle parayı çıkarıp sayıyor ve şoförden bir sonraki durakta, marketin önünde durmasını rica ediyor. Şoför de her zamanki gibi durakta duruyor; teyze parasını uzatıp diyor ki:
Teşekkür ederim evladım.
Ama şoför parayı almıyor! Cüzdanını alıp, Üç dakika bekle, hemen geliyorum, diyor. Hızla markete giriyor ve dört litre süt, yoğurt, ekmek, makarna ve biraz da et alıyor! Bütün bunları teyzeye getiriyor. Teyze almak istemiyor, şaşırıp:
Gerek yok evladım, benim emekli maaşım ekmeğe, şunlara yetiyor zaten, diyor.
Genç adam da:
Eğer almazsanız hepsini çöpe atacağım, diyor.
Teyze gözyaşlarına boğuluyor, teşekkür ediyor, Allah yolunu açık etsin, evladım deyip hayır duasını ediyor… Şoför tekrar otobüse biniyor. Kırklı yaşlarda bir kadın birden yüksek sesle söylüyor:
Birkaç teşekkür için bu kadar para harcamaya, zamanımızı boşa harcamaya değer miydi?
Genç adam dönüp kapıyı açıyor, kadına inmesini söylüyor ve diyor ki:
Sizin gibiler yüzünden yaşlılar, gençleri saygısız zannediyor; çünkü siz çocuklarınıza sadece bencilliği, samimiyetten uzak olmayı öğretiyorsunuz!
Kadın, domates gibi kıpkırmızı olup otobüsten iniyor! Helal olsun o gence, keşke herkes senin gibi olsa!
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
