Kadını yanında öyle bir duruma düşürmek ki, başkalarının ona alayla bakmasına sebep olmak, düpedüz korkaklıktır. O gülümserken sana, başkaları arkasından fısıldaşıyorsa ve sen yine de kolunu gururla omzuna atıyorsan, yalnızca iyi bir eş olmayı değil, insan olmayı da başaramamışsın demektir.
Bir kadının, yüreğiyle seni severken başkalarının ona acıyan bakışlar fırlatması kadar ağır bir şey yoktur; çünkü onlar, onun bilmediği bir sırrı bilir. Ona sonsuz güvenini veren, ilgisini ve saygısını esirgemeyen kadına ihanet etmekten, onu arkandan konuşanlara karşı savunmasız bırakmaktan daha aşağı bir hareket yoktur.
O kadın, habersiz ama başı dik yanında yürür, farkında olmadan birileri içinden alayla Bir bilseydi der.
Böyle davranmayı erkeklik sanan çoktur ama aslında bu bir cesaret değil, sadece gitmeye de, dürüst kalmaya da korkmaktır.
Aldatmak, kadını yanındaki bir alay konusu haline getirmek, ilişkideki en kıymetli şeyi yok eder: saygıyı. Saygı olmayan yerde, ne aşk kalır ne de herhangi bir bahanenin hükmü.
Gerçek adam, gözüne birçok kadını kestiren değil, sevdiğinin onurunu gözeten, onu kollayan kişidir. Eğer verdiği sözü tutacak gücün yoksa bile, en azından adaleti gösterip kadının kendini en son öğrenen, herkesin konuştuğu kişi olmasına izin verme.
Çünkü o utanç hiç silinmez. Yürekten iz bırakır, geçmişte kalsa da unutulmaz.
