Oğlum, o ellerinle vitrini sakın elleme, zaten o kolyeyi alabileceğini de hiç sanmıyorum!
Kadının sesi mağazada öyle yankılandı ki, adeta zamanda bir anlık bir boşluk oluştu.
Tavanın soğuk ışığı camın, altının, elmasların… tüm parlayan eşyaların üzerinde geziniyor.
Ve hepsinin arasında en çok o göze çarpıyor:
Yirmili yaşların başında bir genç, dirsekleri iyice yıpranmış bir sweatshirt giymiş, tozlu bir tişört ve işten çatlamış eller Hayatın ona fazla oyun şansı tanımadığı, yorgun ellere sahip biri.
Kolyeye öyle bakıyor ki, sanki sadece bir takı değil de kocaman bir anlam taşıyor.
Sevgiyle, umutla, heyecanla O kolyenin içinde bir hayat saklı gibi bakıyor.
Mağaza çalışanı kadın, ellili yaşlarını geçmiş, saçı kusursuz taranmış, gözlerine hiç ulaşmayan bir tebessümle, kolları göğsünde ona bakıyor. Sanki parlayan yerdeki bir leke gibi görüyor genci.
Oğlum, ellerinle sakıncamı elleme zaten o kolyeyi alacak halin yoktur!
Genç, elini hemen geri çekiyor.
Ellerinden utanmasından değil; küçümsenmek ona kendini küçük hissettiriyor.
İnsan olarak değil, küçümsemenin önünde küçük hissediyor kendini.
Ama vazgeçmiyor, gitmiyor oradan.
Yutkunup bir an başını eğip, tekrar kolyeye bakıyor.
Çünkü buraya sadece bakmaya gelmedi.
O kolyeyi almaya geldi.
Kardeşi için.
Onun için kardeşi sadece bir kardeş değil, dünyadaki tek ailesi.
Onların anne kucağında büyüyen bir çocukluğu hiç olmadı.
Hiç annenin gözyaşlarını sildiği, babanın her şeyin iyi olacağına dair sözler verdiği bir çocukluk yaşamadılar.
Bir demir kapı, upuzun bir koridor,
Ucuz deterjan kokusuna karışmış ağlama sesi eşlik etti onlara.
Birilerinin geri almak istemediği valizler gibi çocuk yuvasına terk edildiler.
O çok küçüktü neden kimsenin onu almaya gelmediğini anlamadı.
Ama ablası anlıyordu.
Her akşam ışıklar sönüp diğer çocuklar gözyaşlarıyla uyuduğunda, ablası onu kucaklayıp şöyle fısıldıyordu:
Ağlama buradayım. Gitmeyeceğim.
Ablasının elleri onun ayakkabılarını bağlıyordu.
Kendisi açken, ekmeğini onunla bölüşüyordu.
Diğer çocuklar güldüğünde onu koruyordu.
Ateşi çıktığında alnını elleriyle serinletiyordu.
Şakayla annem diyordu ona, hakikatin yakıcılığını hissetmemesi için.
Kabus gördüğünde, onu yanına alıp saçlarını okşuyordu, gerçek bir anne şefkatiyle.
Onun dünyasında ablası evdi.
Yıllar geçti.
Bir gün ablası yurttan ayrıldı.
Evlat edinildi.
O zaman anladı ki, bazen mutluluk kalbi acıtır.
Ablası için bir umut, kendisi için ise koca bir ayrılıktı bu.
Kimse duymasın diye yastığa başını gömüp ağladı.
Ablasının yurttan çıktığı sabah, ona sımsıkı sarıldı ve dedi ki:
Ne olursun, asla unutma sen bir hiç değilsin.
Ve seni her şartta sevdiğimi, hayat bizi ayrı düşürse de.
Genç sadece başını sallayabildi.
Konuşamadı; içi tamamen düğümlenmişti.
Birbirlerine mektuplarla,
Ara sıra aradıkları telefonlarla,
Kendine iyi bak deyişleriyle,
Bir gün her şeyin iyi olacağına dair verilen sözlerle bağlantılarını sürdürdüler.
Ve bir gün yurttan o da ayrıldı.
Bir çuval dolusu eski kıyafet, yorgun bir beden, tükenmez bir azimle:
Bir daha asla çaresiz kalmamak için yaşama tutundu.
Çalıştı, çalışmak ne kelime; yaşından büyük bir azimle girişti hayata.
Şantiyeler, depolar, oto yıkamalar, ne bulduysa orada çalıştı.
Ne kadar zor olursa olsun, aç kalmamak için gecesini gündüzüne kattı.
Bazen akşam sırt ağrısından yatağından kalkamayacak hale geldi.
Kimi akşamlar elbiseleriyle, nasırlı elleriyle ve bomboş hissedilmiş bir ruhla uyuyakaldı.
Ama hiç söylenmedi.
Her sabah kendine Onun için diyordu.
İki hafta önce ablası aradı, heyecandan ağlıyordu.
Tarihi belirledik… evleniyorum.
Korkuyorum, yalnız kalmaktan korkuyorum, eskisi gibi.
Bu cümleyle boğazına hüzün oturdu.
Yalnız değilsin, ben yanındayım.
Ve geleceğim, söz.
O an bir kolye hediye etme düşüncesi doğdu.
Pahalı olması için değil, güzel olması için istiyordu.
Ona bir anlam vermek, o zamana dek ışığı olan ablasına küçük bir umut sunmak istiyordu.
Kuruş kuruş para biriktirdi.
Sıcak yemek den vazgeçti,
Otobüse para vermemek için yürüdü.
Ek işlerde çalıştı,
Kendini yıprattı.
Ve nihayet o sabah mağazaya girdi.
Eski püskü elbiseleri ile.
Kirli elleri ile.
Ama tertemiz bir kalp ile.
Ve tamamen helal parası ile.
Satış görevlisinin sözleri yüzüne tokat gibi çarptığında, yanağında utanç hissi büyüdü.
Yoksulluğundan değil,
İnsanların onu kirli görmesinden, parlamadığı için kendini yetersiz hissetmesinden.
Bir an kolyeye baktı ve usulca dedi ki:
Dokunmak istemiyorum, sadece satın almak istiyorum.
Kadın kaşlarını kaldırdı, sanki komik bir şey duymuş gibi.
Tabii, ben de İngiltere kraliçesiyim ya hani!
Genç gülümsemedi.
Oradaki kadının gururunu kırmak için gelmemişti.
Cebinden sıkıştırılmış eski bir kese çıkardı.
İçinde kağıtlar, bozuklar,
Hayatından kopup gelmiş emekle kazanılmış paralar tek tek tezgaha kondu.
Satıcı kadın ilk defa suskundu.
Toplam rakamı görünce iyice soldu.
O ise sakindi.
Güzelce paketler misiniz lütfen ablama, düğünü var.
Kadın sesini zar zor toparlayabildi.
Ablana
Ama o başını kaldırıp unutamayacağı şu cümleyi kurdu:
Hanımefendi ellerim işçinin kiriyle dolu.
Utançla değil.
Ve onların sayesinde… ablam düğününde gülecek.
Sonra da ekledi:
Bir şey bilin,
İnsanı fakirlik değil, küçümsemek kirletir.
Kutuyu aldı, teşekkür etti ve çıktı.
Birkaç gün sonra, düğün günü, ablası kutuyu açınca ağlamaya başladı.
Kolye için değil.
Her şeyi anladığı için.
Küçükken yetimhanede sımsıkı kucakladığı o çocuğun büyüyüp sadece erkek değil,
Gerçekten insan olduğunu fark ettiği için.
Onun boynuna sarıldı ve fısıldadı:
Sen benim hayatımdaki en güzel hediyesin kolye değil.
Genç, yaşlı gözlerle sadece şunu söyledi:
O zamanlar beni sen yaşattın.
Şimdi, sıra bende; seni ayakta tutacağım.
Ve uzun yıllar sonra ilk kez,
Kendilerini terkedilmiş birer çocuk gibi değil,
Birlikte hayatta kalmış iki insan gibi hissettiler.
Birlikte.
Bu hikaye yüreğine dokunduysa bir bırak, paylaş.
Bugün birinin hatırlamaya ihtiyacı olabilir: Onur, kıyafette değil, yürektedir.
— Oğlum, o kirli ellerinle vitrini sakın elleme, zaten böyle bir kolyeyi alabileceğini sanmıyorum! K…
