Altı ay önce evlendim ve o günden beri içimi kemiren bir şey var.
Düğünümüz İstanbulda, bir kır bahçesinde oldu. Yüksek sesli müzik, ışıklar, herkes dans ediyordu. Bir ara salondan dışarı çıkıp temiz hava almak istedim. Uzakta, tuvaletlerin orada en yakın arkadaşım ile eşimi gördüm. Aralarında normal bir konuşma yoktu. Tartışıyorlardı.
Eşimin hareketleri gergindi, elleri telaşlı şekilde sallanıyordu. Arkadaşımın çenesi kilitlenmişti. Müzik yüzünden seslerini net duyamadım ama tartışmanın hararetli olduğu belliydi.
Yavaşça yanaştım, beni hemen fark etmediler. Tam yaklaştığımda arkadaşımın eşime Bu konuyu bir daha açmayalım, dediğini net duydum.
Sesi çok sert ve kesin çıkmıştı.
O anda ikisi de beni gördü. Ne oluyor, ne konuşuyorsunuz? diye sordum.
İkisi de birden donakaldı. Eşim hemen araya girip önemli bir şey olmadığını, saçma bir mevzu yüzünden tartıştıklarını söyledi. Arkadaşım da küçük bir oyun, iddia üzerine tartıştıklarını anlattı. Ben bir şey teklif ettim, kabul etmedi, konu kapandı, deyip geçiştirdi. Açıklamaları hızlı ve karışıktı, hiç detaya girmediler.
Hemen başka bir konu açıp içeri girdiler; sanki az önce tartışmamışlar gibi davrandılar.
O gece neşe içinde olmaya çalıştım. Dans ettik, kadeh kaldırdık, tebrikleri kabul ettik. Ama gözüm her onlara kaydığında, aralarında soğuk bir mesafe olduğunu, birbirlerine bakmamaya çalıştıklarını hissettim. Birbirleriyle de bir daha tek kelime etmediler.
O gece susup bir şey demedim.
Düğünden sonra hayatımız devam etti. Eşimle birlikte yaşıyorum. Arkadaşım ve sevgilisiyle eskisi gibi buluşuyoruz, doğum günleri, hafta sonu buluşmaları Kimse o gece olanları bir daha açmadı. Ne garip mesaj, ne şüpheli bir telefon, hiçbir somut şeye rastlamadım.
Ama o an var ya
İşte o an içimden çıkmıyor. Arkadaşımın tam olarak kullandığı o cümle. Sesi. Konuşmayı alelacele kesmeleri. Ben gelinceki halleri.
Hiçbir kanıtım yok. Hiçbir mesaj, hiçbir itiraf, gözümün önünde yaşanmış başka bir sahne yok. Sadece düğünümdeki o tartışma ve yanlışlıkla bir şeyleri duymuş olmanın verdiği garip his var.
Altı ay geçti, hâlâ aklımdan silinmiyor. Kimseye suç atmış değilim.
Şimdi düşünüyorum: Elinde hiçbir şey yokken, sadece içini kemiren bir şüphe varken insan ne yapmalı? O günle ilgili kötü hissinden başka hiçbir şeyin yoksa?
