Kardeşim bana annemin onun eşine vurduğunu söyledi, ama hemen bir gariplik olduğunu hissettim.

Tatil için Antalya’da bulunduğumuz sırada annemden bir telefon geldi. Sesinden, adeta gözyaşları içinde olduğunu anlamıştım. Kendini toparlayamıyor, ne dediği bile anlaşılmıyordu. Telefonu kapattıktan sonra hemen kardeşim Erdem’i aradım, olan biteni anlamaya çalıştım. Fakat o da çok soğuk ve sert davrandı, Kendin annemize sor, neden ağladığını gayet iyi biliyor. Hatta hak ettiği de buydu. dedi.
O an içim içimi yemeye başladı, endişem daha da arttı. Eşimle birlikte, biletler çok pahalı olmasına rağmen, tatili yarıda kesip apar topar Ankaraya dönmeye karar verdik.
Eve vardığımızda annemi hâlâ çok üzgün, kendini kaybetmiş bir halde bulduk. Elini yüzünü yıkadık, bir bardak ıhlamur verdik; biraz toparlanınca, yaşanan talihsiz olayı anlatmaya başladı. Meğer annem, işten eve döndüğünde, gelini Zeynepin yüzü gözü mosmor halde görmüş. Üstelik Zeynep hamile olduğu için, annemin içi iyice parçalanmış. Hemen ona sarılmış, başına ne geldiğini anlamaya çalışmış. Tam o sırada, Erdem içeri girmiş ve Zeynep birden ayağa fırlayıp annemi suçlamaya başlamış; bağıra çağıra, Bundan annem sorumlu! demiş.
Annem şaşkınlık içinde ne olup bittiğini anlamaya çalışırken, Erdem karısının sözlerine kanmış ve hiç tereddütsüz annemi evden kovmuş. Sonra da Zeynepi hastaneye götürmüşler, ama ne yazık ki Zeynep bebeğini kaybetmiş. O günden sonra Erdem annemle konuşmadı, arayıp sormadı; tüm suçu anneme yükledi. Ama ben içten içe annemin doğruyu söylediğine emindim, kalbim bir türlü Zeynepe inanamadı. Neyse ki gerçek, hiç beklemediğimiz bir şekilde ortaya çıktı.
Zeynepin çocukluk arkadaşı Ayşegül beni aradı ve gerçeği anlattı. Aslında her şey Zeynepin annemi evden göndermek için kurduğu bir oyunmuş. Kendi isteğiyle bebeğini aldırmış ve üstüne suçu anneme yıkmış. Ayşegül, Erdemin hakkı olanı bilmesi gerektiğini söyledi. Bu acı gerçeği öğrenen Erdem, öfkeyle Zeynepi evden kovdu, annemden de af diledi.
Bir annenin kalbinde kin olmaz derler ya, annem de bu büyük acıdan sonra oğlunu yine kucakladı, her şeyi affetti. Biz de aile olarak çok şey öğrendik; özellikle en yakınımız bile olsa, insan bazen sezgilerinden vazgeçmemeliymiş.