Bugün 41 yaşındayım ve hiç eşime sadakatsizlik yapmadım. Ama onunla tanışmadan önce hayatım hiç de düzgün değildi. Ciddi bir ilişkim olmamıştı; özgür yaşadım, özgür bir adamdım. Bir gün birini, ertesi gün başkasını tanıyordum; Cuma geceleri buluşmalar, Cumartesi partileri Kimseye açıklama yapmak zorunda değildim çünkü kimseye söz vermemiştim.
İstanbulda bir elektrikçi atölyesinde çalışıyordum ve kazancım fena değildi. İşten sonra arkadaşlarla barlara, gece kulüplerine, doğum günlerine gidiyorduk. Bazen bir kadınla geceyi geçirirdim ve ertesi gün hayatından sessizce çıkardım kendimi. Kötü biri olduğumdan değilbaşından beri ciddi bir şeyler aramadığımı her zaman söylerdim. Herkese bağlılık bana göre değil derdim.
Her şey, eşimle tanıştığım gün değişti. O gün, hastaneye elektrik arızası için gitmiştim. O, hemşirelik stajı yapıyordu. Bozulan priz için yardım istedi, sohbet etmeye başladık. Adımı sordu, ben de onun adını sordum; birlikte güldük. Vardiyası bittiğinde bana numarasını verdi. O akşam hemen mesaj attım ama eskisi gibi havalı değil, oldukça heyecanlı ve çekingen bir şekilde.
İlk buluşmalarımız sıradandı. Kırklarelide umarsızca gezdik, parkta dondurma yedik ve bir akşam iş çıkışı börek aldık. Yavaş yavaş başka kadınları görmezden gelmeye başladımbunu bana şart koşmadı, sadece ilgim bir tek ona yöneldi. Biliyordum; bu kadın geçici değildi.
Ona sevgili olmayı teklif ettiğimde açıkça söyledim: “Bir şeye başlıyorsak, tam anlamıyla devam edelim. Yarım gönüllü işler bana göre değil.” Beni ciddiyetle dinledi ve karşılık verdi: Ben paylaşmayı sevmem. Ben de dedim: Ben de. O gün anladım ki sadakat, sadece gözünü başka kadınlardan ayırmak değil, verdiğin sözü tutmakmış.
Düğünümüz lüksten uzaktı. İstanbul’da kiralık bir odada, ödünç bir yatakta ve küçücük bir sobayla yaşadık. O gece nöbetleri tutuyor, ben elektrikçi olarak fazladan saatler çalışıyordum. Bu hayat, macera peşinde koşmaya ne zaman ne de güç bırakıyordu. Sadece faturalarımız, yorgunluğumuz ve ortak hayallerimiz vardı.
Yine de, zaman zaman hayatımıza baştan çıkarıcı insanlar girdi. İşyerinde bir kadın gece yarısı mesajlar atıyordu, rastgele fotoğraflar gönderiyordu. Yorgun biriyle takılmak sana yakışmıyor, diyordu. Bir akşam iş bitimi beni otoparkta bekleyip bir motelde buluşmayı teklif etti. Hayır, dedim ve doğruca eve gittim.
Bir arkadaş buluşmasında, yanımda oturan sarhoş bir kadın koluma dokunmaya başladı. Hemen kalktım, eşimi bulup hiç kimseye veda etmeden ayrıldık. Kaba görünmeyi, sınırı aşmaktan yeğledimçünkü o sınır bir kere geçildi mi geri dönüşü yoktu.
Arkadaşlarım bazen benimle dalga geçiyorlar. Önceden canlı şimdi sıkıcı olduğumu söylüyorlar ve haklılar. Eskiden sadece kendim için yaşıyordum, şimdi biriyle yaşamı paylaşıyorum.
Yakın zamanda oğlum, Evliyken başka kadınlarla oldun mu? diye sordu. “Hayır” dedim. Şaşırdı, Arkadaşlarımın çoğunun aileleri bu yüzden ayrılmış, dedi. O zaman anladım; benim verdiğim karar sadece evliliğimi değil, çocuklarımın hayatını da şekillendiriyordu.
Özgürken kadınlarla vakit geçirdim, çünkü kimseyle sorumluluğum yoktu. Ama o kadınla yaşlanmak istediğime karar verdiğim gün sadakatin sadece bir zincir değil, her gün alınan bir tercih olduğunu öğrendim. Bugün hâlâ onu seçtiğim için hiç pişman değilim.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
