Şimdi sana içimdekileri anlatacağım, bu sefer gerçekten içimde olanları paylaşmak istiyorum. 39 yaşındayım ve ilk defa hayatımda itiraf edebileceğim bir şeyi nihayet kabul ediyorum: Çocuksuz olduğum için üzgünüm. Bu, anne olmak istemediğimden değil, hep doğru zamanı ve doğru adamı beklediğimden oldu sanırım. Yıllarca, ne zaman bir ilişkim olsa, kafamda hep şu vardı: Eğer bu adam doğru kişi değilse, bir çocuğu bu dünyaya getirmeye değmez. Ve böyle böyle zaman akıp gitti.
İlk uzun ilişkime 22 yaşında başladım. Neredeyse beş yıl sürdü. Beraber yaşadık, evlilikten, aileden, gelecekten konuştuk. Çocuk fikrini açtığımda hep konuyu değiştiriyordu. Biraz daha istikrar, biraz daha seyahat, biraz birikim, biraz daha yaşamak istiyorum, diyordu hep. Ben de ona uyum sağladım. Daha çok zamanım var, diye kendimi kandırdım. ilişki bittiğinde ise hep kendime şu telkini verdim: Sağlıklı yürümeyen bir ilişkiden çocuğun olmaması daha iyi.
Sonra evlendim. 29 yaşındaydım ve tam sırası artık, diyordum. Ama bu evlilik üç yıl bile sürmedi. Aldatıldığımı, yalanları ve gizli borçları öğrendim. Çocuk olmadan, sorumluluk olmadan çıktım o evlilikten. Bir taraftan özgürüm dedim, ama içimde tarifi zor bir boşluk oluştu. Yine kendi kendime, Böyle biriyle çocuk yapmadığım için doğru karar verdim, dedim.
33 yaşında başka ciddi bir ilişkim oldu. O çocuk istiyordu, ama hiçbir bağlılık istemiyordu. Benim onun hayatına, onun programına, onun yaşamına uyum sağlamamı bekliyordu. Gerçek bir aile kurmak istiyorum, deyince, Hak ettiği zaman gelir, dedi. Ben de ayrıldım. Yine yalnız kaldım ve mantıklı kararlar verdiğimi düşündüm.
Bugün, 39 yaşımda çocuğum yok. Düzgün bir partnerim yok. İşim var, özgürlüğüm var, kendi evim var. Ama bazen eve girip çantamı koltuğa bıraktığımda, o sessizlik bana ağır geliyor. Arkadaşlarımın çocukların okulundan, ödevinden, aşılarından ve ergenlik sorunlarından bahsedişini izliyorum. Biliyorum, kolay değil onların yaşadığı hayat ama ellerinde bir şey var: Anne diyen biri.
Şimdi hiç düşünmediğim bir şeyi düşünmeye başladım. Belki de yalnız bir anne olabilirdim. Belki mükemmel adamı beklemeyi bırakıp, kendi ailemi kurabilirdim. Belki farklı bir yoldan gidebilirdim. Ama hep doğru şeyi yapmalıyım diye odaklandım; sonunda hiçbir şey yapmadım. Bazen insan kendi kendine engel olabiliyor, sanırım ben de hep öyle yaptım.
