Bugüne kadar üç uzun ilişkim oldu. Üçünde de baba olacağımı düşünmüştüm. Ama her seferinde işler çocuk mevzusuna ciddileşince arkamı döndüm ve çıktım hayatlarından.
İlk sevgilim zaten küçük bir kızı vardı. O zamanlar 27 yaşındaydım. Başta umurumda bile değildi, alıştım onun hayat tarzına, çocuğun uyku saatine, sorumluluklarına. Hatta birlikte çocuk yapmayı bile konuşmaya başlamıştık. Aylar geçti, hiçbir şey olmadı. O önce doktora gitti, her şey yolunda dediler. Sonra bana da test yaptırıp yaptırmadığımı sormaya başladı. Ben de gerek yok, zamanı gelince olur diye geçiştiriyordum. Bir süre sonra kendimi rahatsız, gergin, sinirli hissetmeye başladım. Tartışmalarımız arttı, huzursuzluk gittikçe büyüdü. Bir sabah kalktım, dayanamadım ve ayrıldım.
İkinci ilişkimde, yani Gülşahla, işler daha farklıydı. Onun çocuğu yoktu. En baştan aile kurmak istediğimizi açık açık konuştuk. Yıllar geçti, defalarca denedik Her negatif sonuç, beni biraz daha içime kapattı. Gülşah daha çok ağlamaya, ben ise konudan kaçmaya başladım. Beraber bir uzmana gidelim dediğinde, Abartıyorsun deyip kestirip attım. Eve geç gelmeler başladı, ilgim azaldı tam anlamıyla kapana kısılmış gibi hissettim. Dört yılın sonunda yollarımızı ayırdık.
Üçüncü ilişkimde, bu sefer Zeynepin iki tane ergen oğlu vardı zaten. Baştan bana Bir daha çocuk düşünmüyorum, ben bu şekilde huzurluyum dedi. Ama çocuk konusu yine açıldıbu defa ben açtım. Kendime kanıtlamak istedim, hâlâ baba olabilirim diye. Yine aynı sonuç Hiçbir gelişme yoktu. Zamanla evde yabancı gibi hissettim, sanki ait olmadığım bir koltuğu işgal ediyorum gibi.
Hepsinde benzer şeyler oldu ya; sadece hayal kırıklığı değildi hissettiğim. Açıkçası korkuyordum. Bir gün gidip de doktorun karşısına oturup Sorun sende demesinden ödüm patlıyordu. Hiçbir zaman gidip test yaptırmadım, bir şey netleşmedi yani. Cevabını duyamayacağım bir gerçekle yüzleşmektense arkamı dönüp gitmeyi seçtim.
Bugün kırkı geçtim. Eski sevgililerimi, kurdukları aileleri, aile yemeklerinde gülen çocuklarını görüyorum. Hiçbiri benim çocuğum değil. Bazen düşünüyorum: Gerçekten ilişkilerden bıktığım, sıkıldığım için mi ayrıldım Yoksa içimde bir yerde, yaşadıklarımın gerçek sebebiyle yüzleşecek cesaretim olmadığından mı? Hâlâ bilmiyorum. Ama bazen, insan kendi gerçeğinden kaçmak için ne kadar yol gittiğini düşünmeden edemiyor, inanın.
