Ben şimdi 50 yaşındayım. Lise öğrencisiyken erkek arkadaşım ile birlikteyken hamile kaldım. O da ben de öğrenciydik. Hiçbirimizin bir işi yoktu. Ailem öğrendiğinde tepkileri çok sert oldu; onlara göre ailemizin adını kirletmiştim ve onlara ait olmayan bir çocuğa bakmayacaklarını açıkça söylediler. Bir akşam eşyalarımı toplamam istendi. Küçük bir valizle nereye gideceğimi bilmeden evden çıktım.
O dönem bana kapısını ilk açan, erkek arkadaşımın ailesi oldu. Anne ve babası yine ilk günden beni kendi evlerinde kabul ettiler. Bize bir oda verdiler, belirli kurallar koydular ve tek beklentilerinin, ikimizin de mutlaka lise eğitimimizi bitirmemiz olduğunu söylediler. Hamileliğim boyunca tüm masrafları, yiyeceğimizi, faturalarımızı ve sağlık kontrollerimi üstlendiler. Onlara tamamen muhtaçtım.
Oğlumuz dünyaya geldiğinde, kayınvalidem doğumda yanımdaydı. Bebeği ilk kez yıkamama, altını değiştirmeme, sabahları onu sakinleştirmeme hep yardımcı oldu. Ben toparlanana kadar uykusuz gecelerimi telafi etmem için bebeğimle ilgilendi. Kayınpederim ise beşiği ve ihtiyaç duyduğum tüm ilk eşyaları aldı.
Bir süre geçince, kayınvalidem ve kayınpederim bizi uyarmadan da ettirmedi: Hayatta tıkanıp kalmamıza, çaresizlik içinde debelenmemize izin vermek istemiyorlardı. Bana hemşirelik okumam için destek olacaklarını söylediler. Bu teklifi hemen kabul ettim. Sabahları okula gider, oğlumu kayınvalideme bırakırdım. Eşimse bilgisayar mühendisliği okumaya başladı. İkimiz de bir yandan eğitime devam ederken, ailemiz tüm ana masraflarımızı üstlenmeye devam etti.
Bu yıllar fedakarlıkla geçti. Sıkı bir düzende yaşıyor, lüksten tamamen uzak bir hayat sürüyorduk. Bazen elimizdeki parayla sadece geçinecek kadar idare ediyorduk. Ama asla aç kalmadık, asla sevgisiz kalmadık. Biri hastalansa veya umutsuzluğa düşse, ailemiz hemen yanımızda olurdu. Sınavlara katılmamız, staj yapmamız veya fırsat buldukça çalışmamız gerektiğinde, oğlumuza onlar bakardı.
Zamanla meslek sahibi olduk. Ben hemşire; eşim ise kendi alanında işe girdi. Evlenip kendi yuvamızı kurduk. Oğlumuzu birlikte büyüttük. Şimdi 50 yaşındayım. Evliğim hala güçlü. Oğlumuz büyüdü; kendi emeğimizle, alın terimizle ona örnek olduk.
Kendi ailemle bugün yalnızca asgari düzeyde görüşüyorum. Artık aramızda tartışma olmasa da yakınlığımız asla eskisi gibi olmadı. Kimseye kırgın ya da öfkeli değilim; ama hiçbir şey eski haline dönmedi.
Bugün dönüp bakınca, bana gerçek anlamda aile olan ve hayatımı kurtaran kişiler, doğduğum aile değil; eşimin ailesi oldu. Sevgi, güven ve fedakarlıkla kurulan bağlar, bazen kan bağı olanlardan bile daha güçlü olabiliyor. Hayatta en zor anlarda uzatılan bir el, tüm geleceğinizi aydınlatabilir.
