Ben çocukluğumdan itibaren babaannem tarafından büyütüldüm, fakat şimdi annemle babam nafaka istemeye karar verdiler.
Ben ve ailem farklı şehirlerde yaşıyoruz. Yirmi yıldan uzun bir süredir bir araya gelmedik. Annemle babam, sanatçı olarak çalışıyor ve bir koroda şarkı söylüyorlar, hayatları hep yolculuk etmekle geçiyor. Beş yaşına geldiğimde, babaannemle yaşamaya başladım. O da yaşı gereği bana bakarken hayatını biraz olsun kolaylaştırmak için kendi akrabalarının yanına taşınmak zorunda kaldı.
Başlarda annemle babam bizi yılda iki, bazen üç kez ziyarete geliyordu. Fakat giderek daha seyrek gelmeye başladılar. Sonunda onları düşünmeyi bile bıraktım. Daha sonra tamamen iletişimimiz kesildi. Diş hekimliği fakültesinde üçüncü sınıftayken evlendim.
Şu anda eşimle birlikte kendi diş kliniğimizi işletiyoruz ve oldukça iyi kazanıyoruz. Bir yıl kadar önce annemle babam ansızın ortaya çıktı. Kliniği aramaya başladılar, çünkü telefon numaram bile yoktu onlarda. Yaptığımız konuşmalarda sürekli hayatlarından şikayet ediyorlardı.
Ben de onları dinleyip, kendilerine şunu söylüyordum: Beni büyütmeyi babaanneme bırakarak kendi yollarınızı kendiniz seçtiniz. Zaman zaman annemle babam babaanneme az miktarda para gönderirdi, fakat çoğunlukla ikimiz onun emekli maaşıyla idare ederdik. Bunu bana sıkça anlatırdı, ben de çok iyi anlardım çünkü ne varsa birlikte biriktirip harcayarak yaşamak zorundaydık.
Okulda iyi bir öğrenciydim, geçinmek ve üst baş almak için geceleri hastanede yardımcı personel olarak çalıştım. Şimdi kendi hayatımın bana ait olduğunu, annemle babamın da kendi yollarına gittiğini düşünüyorum. Herkes kendi yolunda yürüsün, diye bakıyorum.
Annemle babam, artık yardım etmeyeceğimi anlayınca bu sefer bana nafaka davası açacaklarını söylemeye başladılar. Bu tavırları aramızdaki tüm bağı kopardı. Eskiden az da olsa içimde bir tereddüt olur, onlara maddi olarak destek olmayı düşünürdüm ama artık görmek bile istemiyorum. Sizce haklı mıyım yoksa her şeye rağmen aileme yardım etmeli miyim?
