Biz ayrıldığımızda yirmi iki yaşındaydık. Bir gün bana artık aynı duyguları hissetmediğini, farklı şeylere ihtiyacı olduğunu söyledi. Sanki içimde bir şey kırılmıştı ama asıl darbe birkaç gün sonra geldi.
Ortak arkadaşımız, Melis, bana bir akşam aradı:
Zeynep, duydum ki, o artık daha yaşlı bir kadınla görüşüyormuş. Doğru mu bu?
Ne demek istediğini sordum. Sonra bana bir fotoğraf gönderdi. İstanbulda bir barın köşesinde, onun kollarında kendisinden çok daha yaşlı bir kadın vardı. Söylenti değilmiş, gerçekti. Bana soran herkese hiçbir şey uydurmadım. Doğrudan söyledim: Beni bıraktı, çünkü kendinden çok daha yaşlı bir kadınla olmak istedi.
Her şey orada başladı.
Bir hafta sonra, üniversiteden arkadaşım Derya bana WhatsApptan yazdı:
Selam Zeynep, iyi misin?
Nedenini sordum, Sadece… O, senin hakkında tuhaf şeyler anlatıyor dedi.
Anlamadım, biraz daha anlatmasını istedim. Söylediklerini okuyunca şok oldum: Benim duş almadığımı, koltuk altımın koktuğunu, ağzımın kötü koktuğunu, bir kere saçımda bit gördüğünü herkese anlatmış. Donup kaldım, gözlerim ekrana takılı kaldı. Ne cevap yazacağımı bilemedim.
Sonra bir biri ardına dedikodu kuleleri gelmeye başladı. Bir başka arkadaşım, Ayça, bana telefon etti. O bir arkadaş buluşmasında, herkesin önünde gülerek anlatmış bunları:
Vallahi neler çektiğimi kimse bilmiyor, demiş.
Neden daha önce ayrılmadı diye sormuşlar, O ise sadece şöyle demiş:
Maalesef…
Bakışlar değişmeye başladı. Önceden normalce selamlaşan insanlar, şimdi bana tuhaf gözlerle bakıyordu. Hep kıskanan bir iş arkadaşım, Bak dursun, belki lazım olur diyerek bana deodorant uzattı. Bir yalanın nasıl hızlıca yayılabildiğine inanamadım. Bir kere söylemişti, sonra tekrar tekrar anlattı, üzerine ekledi, büyüttü.
Dayanamayıp ona mesaj attım:
Neden böyle şeyler söylüyorsun hakkımda?
Saatlerce cevap gelmedi. Sonunda şöyle yazdı:
Asıl sen benim hakkımda yalan söyledin.
Dedim ki, sadece gerçeği söyledim. Başka biriyle olduğunu. O ise sadece:
Kimin ne bildiği beni ilgilendirmez.
Söylediği rezil sözleri hiç inkâr etmedi. Kimseye dur demedi, dedikoduyu durdurmak için hiçbir şey yapmadı. Olup biten her şeyi sessizce izledi. Hatta o kadının yanında, İstanbulda el ele gezmeye başladı. Ama kimsenin yaş farkından söz etmesini istemiyordu. Bense arada kalan, zarar gören kişiydim.
İlişki bitmişti; ancak dedikodunun sesi aylar boyunca dinmedi. Ortamımı değiştirmek zorunda kaldım, bazı yerlere gitmemeyi seçtim, onun laflarını tekrarlayan insanlarla bağlarımı kestim. O yoluna devam etti.
Biliyorum, biz kadınlar, erkeklerin güven eksikliğinin bedelini her zaman en ağır şekilde öderiz…
