Günlük – 12 Haziran 2024, Çarşamba
Zeynep yanımda uyuyordu Tüm günün yorgunluğunu üzerinden atmaya çalışırken, huzurla nefes alışını izliyordum. O esnada telefonuma bir bildirim geldi, Facebookta birinden arkadaşlık isteği aldım. Bildirimde, bir kadın beni eklememi istemiş.
Bir an duraksadım, ama sonra arkadaşlık isteğini kabul ettim ve şöyle bir mesaj attım: Birbirimizi tanıyor muyuz?
Biraz sonra cevap geldi: Duydum ki evlenmişsin ama seni hâlâ seviyorum.
Fotoğrafına bakınca, eskiden tanıdığım biriydi. Geçmişten bir dost, fakat çok güzel çıkmış fotoğrafta.
Chat penceresini kapatıp tekrar Zeynepe döndüm. O, yeni evimizde, bana güvenerek huzur içinde uyuyordu. Bütün gün ofiste çalışmıştı, yorgunluğu her halinden belli. Onun bu kadar güvende uyuyabilmesine kafa yordum. Kendi ailesinden, anne babasının evinden uzakta O evde, annesi canı sıkılınca hemen ona sarılır, dizine yatıp ağlayabilirdi. Kardeşleri ona şaka yapar, güldürürlerdi. Babası eve gelir, ne isterse getirirdi ona. Oysa şimdi, bütün kalbiyle bana güveniyor; burada yanında.
Bunları düşünürken içimde bir ağırlık hissettim. Telefonu tekrar aldım ve hiç düşünmeden o eski arkadaşı engelledim.
Sonra döndüm, Zeynepin yanına yattım. Onun yanında uyumaya başladım.
Kendime şu sözü verdim: Ben bir adamım, çocuk değilim. Ona bir ömür boyu sadakat sözü verdim. Bu yuvayı, bu huzuru asla kaybetmemek için elimden geleni yapacağım. Eşimi asla aldatmayacak, ailemi koruyacağım. Buna gerçekten yemin ettim.
Bunun kıymetini bilmekten başka yapacak daha güzel bir şey var mı?
