Yedi Yıl Aynı Şirkette Çalıştım: Asistan Olarak Başlayıp İdari İşler Koordinatörlüğüne Yükseldim

Yedi yıldır aynı şirkette çalışıyordum.
Başladığımda sekreterdim, sonra ofis koordinatörü oldum.
En yakın arkadaşım ise iki yıl sonra, benim referansımla girdi şirkete.
Tüm iş süreçlerini ona ben anlattım, sistemi ben gösterdim, gerekli insanlarla tanıştırdım, hatta başlarda yaptığı hataları patrona çaktırmayıp onu korudum ki işten çıkarılmasın diye.
Hep birlikte öğle yemeği yerdik, cuma akşamları dışarı çıkardık, ona herkesten çok güvendim.
Altı ay önce şirkette yönetici pozisyonu açılacağı duyuruldu.
Müdürüm bana, En güçlü adaylardan birisin, dedi.
Daha erken gelip, daha geç çıkmaya başladım, ekstradan sorumluluk aldım.
Arkadaşım sürekli bana, Bu pozisyon senin, gerçekten hakkını veriyorsun, deyip duruyordu.
Stratejilerimden bile ona bahsediyordum, şirketteki mülakata nasıl hazırlanacağımı anlatıyordum.
Mülakat günü şirkete geldiğimde, onu da müdürün odasının önünde beklerken gördüm.
Hiçbir şey söylememişti, ilk o anda anladım.
Bana sadece, Bir denemek istedim, dedi.
Kötü düşünmemeye çalıştım.
Bir hafta sonra sonuçlar açıklandı ve yeni yönetici o oldu.
Masamda ekrana boş boş bakakaldım, tepki bile veremedim.
O günden sonra gariplikler başladı.
Yeni patronum olarak, yıllardır benim kurduğum süreçleri değiştirmeye başladı.
Bazı görevlerden beni uzaklaştırdı, sürekli gereksiz raporlar istedi.
Bir iş arkadaşım gelip, onun arkamdan Liderlik vasfı yok, dediğini ve toplantılarda benim paylaştığım fikirleri kendi bulmuş gibi anlattığını söyledi.
Bir gün kafeteryada dayanamayıp direkt sordum: Neden benim hakkımda böyle şeyler söyledin? O da bana, Burası iş yeri, dostluklar bir yere kadar.
Pozisyonu almak için gerekiyordu, dedi.
Yıllarca onun için yaptıklarımı hatırlattım.
Kimse seni zorlamadı, dedi soğuk soğuk.
O günden sonra ofis ortamı çekilmez oldu.
Artık benimle soğuk konuşuyor, topluluk içinde hatamı yüzüme vuruyor, saçma sapan işler veriyor.
Eve her akşam gözyaşları içinde, sinirli ve içimde istifa etme isteğiyle dönüyorum.
Ama bir yandan da sessizce gitmeye içim el vermiyor.
Şimdi tam bir yol ayrımındayım: Sessizce dayanıp işimde mi kalayım, yoksa her şeyi bırakıp sıfırdan mı başlayayım bilemiyorum.
Sen olsan ne yapardın, kalır mıydın yoksa bırakır mıydın?