Geçen sene annem hiç ummadığım bir şey yaptı, bahçesinden sebzeleri bize satmaya karar verdi. Dedi ki, Beni ziyarete gelmiyorsunuz, bana da hiç yardım etmiyorsunuz, o zaman böyle olacak. Tabii su getirten, serayı kurduran, işçilere toprak kazdıran, bahçenin düzenini yaptıran bendim ama bunları çoktan unutmuş gibiydi.
Bir yandan, pazardan domates, biberi çok ucuza alıyorduk.
Bizim hiç yazlığımız olmadı zaten. Çocukluğumdan beri İstanbulun göbeğinde oturduk, babam bir patatesin toprakta nasıl yetiştiğini bile hiç görmemiştir muhtemelen. Annem ise köyde büyümüş, çocukluğunda, gençliğinde bahçeyle çok haşır neşir olmuş, o yüzden de bahçeye bakmaya aslında pek hevesi kalmamıştı. Çocukken ondan bıkmış galiba, şehirde yaşarken de hiç özlememişti bu işlere.
Babam yaşarken de hiç tarlaya, bostana ihtiyaç duymadık. O aileyi hep sırtladı, ne gerekiyorsa yaptı. Annem de çalışıyordu ama babam bizim tüm masraflarımızı karşılıyordu.
Bu düzen, ben büyüyüp çalışmaya başlayana kadar sürdü. Evde birlikte yaşıyorduk, giderleri bölüşüyorduk. Annemin evinden, eşimle evlenip ayrılana kadar çıkmadım, yani iki yıl önceye kadar.
Geçen sene annem emekli oldu ve çocukluğundaki bahçe havasını özlediği için hemen bir bahçe ve küçük bir ev aldı. Bankadan emeklilik parasını çekip aldı orayı, bana sorarsan konforlu falan değil, ama annem bayılıyor, o yüzden mesele yok.
E tabii, evin ve bahçenin iyileştirilmesi için eşimle beraber para destek olduk. İyi de kazanıyorduk o zamanlar. Saray yapacak kadar olmasa da, evi adam etmek, suyu eve ve arsaya getirtmek, balkonun camını yaptırmak için para vardı.
Bahçede bir arı gibi çalışmaya gitmeye ise hemen hayır dedik. Vaktimiz de yok, açıkçası ne isteğimiz var, ne enerjimiz var. Biz şehir çocuğuyuz, toprak kazmak falan bize göre değil. Haftasonlarını rahat rahat yatakta geçirip, ya da arkadaşlarla gezmek daha iyi geliyor.
Annemiz bu kayıtsızlığımıza bol bol sitem etti ama genellikle bu sitemler yeni bir maddi destek yollayınca bitiyordu. Hem de çok sık oluyordu. Seralar yapılacak, anne koca koca kasalarla bahçede yatak yapacak, şunları şunları söktürmek lazım diyor, çalışacak insan tutuyor, parasını tabii yine biz ödüyoruz. Annem işi gücü bırak, eline çapa bile almıyor.
Bazen büyük alışveriş yaptıysa ve yükü fazla geldiyse, onu bahçeye kadar taksiyle gönderdim, trenle gidip yürüsün istemedim.
Ara ara annem bana whatsapptan bahçede çektiği fotoğrafları gönderiyordu, Bak ne güzel olmuş, ne canlı, ne düzenli oldu buralar diye anlatıyordu. Ben de çok anlayışlı tepki veremiyordum, ehh işte diyordum, zaten hiç anlamam bu işlerden. Sonra bir gün bana kocaman, kırmızı çileklerin fotoğrafını atınca ağzım sulandı. Tam çocukluğumdaki gibi tadı geldi aklıma, Bana da bir kaba çilek ayır, iş çıkışı alırım dedim. Hiç aklıma gelmiyor tabii annemin hemen peşine, çeşitli kapların fotoğrafını atıp yanlarına fiyatlarını yazacağı.
Mesajı cidden iki defa okudum, annem konu değişti sandım önce. Sonra aradım, Sen ciddi misin, çilekleri bana parayla mı satacaksın? dedim. Tabii ki, neden satmayayım? Ben burada didin didin uğraşıyorum, siz iki tembel hiç yardıma gelmiyorsunuz, niye bedava vereyim? Kim çalışmazsa, o da yiyemez, dedi annem, net bir biçimde.
Ben de ona bahçeyi bu hale getirmek için neler yaptığımızı hatırlattım. Öyle sinirlendi ki, Sen annenle böyle nasıl konuşursun, ben senden para mı istedim? diye patladı.
Annemden sebze, meyve falan almam, inat ettim. İstiyorsa başkasına satsın. Biz de eşimle bütün ihtiyacımızı pazardan alıyoruz, çok daha kolay hem de. Annem zaman zaman kabak, salatalık da satmaya çalıştı, Yok annem, almayacağım, dedim.
O gün bugündür bahçeye hiç yardım etmeyeceğiz, annem ne kadar isterse istesin. Fatura ödemesi, ilaç masrafı gibi hayati bir şey olursa başka, elbette para yollarım ama bahçeye asla bir kuruş göndermem!
Eee, işte böyle dostum, bizim ailede sebze meselesi biraz bu şekilde ilerliyor. Şimdi aramız iyi ama annem bahçesindekileri satmaya devam ediyor, biz de pazardan gönlümüzce alıyoruz.
